Φίλοι για μια ζωή: Ο Μιχάλης Συριόπουλος νιώθει, ό,τι νιώθει ο σκύλος του

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να παρηγορηθεί κανείς από ένα χωρισμό κι εκείνος μάλλον βρήκε τον καλύτερο: Παρηγοριά σ’ένα σκύλο. Τι κι αν δεν είχε ποτέ πριν εμπειρία συμβίωσης μ’ ένα ζώο; Σήμερα, ο Μιχάλης Συριόπουλος είναι υπόδειγμα φιλόζωου κηδεμόνα, από αυτούς που σε ξεναγούν στην καθημερινότητα τους χωρίς ποτέ να ξεχνούν ότι την μοιράζονται με μια τετράποδη ψυχή.

Αυτός είναι ο Πάρης, ένας εγκαταλελειμένος πατσατσούφης της επαρχίας, γόης σε άσπρο μαύρο, που εδώ και έξι χρόνια βολτάρει στη μεγάλη πόλη ή όπου βρίσκεται ο Μιχάλης – εκτός θεάτρου και γυρισμάτων φυσικά.

Κι εκείνος τόσο συνειδητός πια, μέσα σε αυτή τη σχέση, που παροτρύνει κι άλλους να πράξουν το ίδιο λυτρωτικό θαύμα της υιοθεσίας.

Αυτός είναι ο Πάρης. Σε λίγες ημέρες θα στειρωθεί (άουτς).

με τον τετράποδο φιλαράκο μου, τον Πάρη. Αρνούμαι πω ότι είμαι το αφεντικό του ή ο μπαμπάς του…

δείχνοντάς μου μια ανάρτηση απο μία φιλοζωική στο Facebook:
«Προς υιοθεσία ο Χάρης κι ο Πάρης, δύο από τα τρία αδέρφια που βρέθηκαν σε σακούλα σκουπιδιών πεταμένα σε χαντάκι. Ο Χάρης χρειάζεται επέμβαση στη σπονδυλική του στήλη».

Έφτασα και είδα – μέσα σε άπειρα γαβγίσματα από τα υπόλοιπα σκυλιά του καταφυγίου – ένα ήσυχο μαλλιαρό κι αχτένιστο πλάσμα με θλιμμένα μάτια που κάποιοι του είχαν φορέσει ένα κόκκινο δανεικό μπλουζάκι. Μόλις με είδε ξάπλωσε ανάσκελα να τον χαϊδέψω στην κοιλιά. Αυτό ήταν! Έβαλα μπρος την διαδικασία της υιοθεσίας που είχε – προς τιμήν τους – αρκετό ψάξιμο για το ποιός είμαι, πού μένω αλλά και το τσιπάρισμά του, τα πρώτα του εμβόλια, το βιβλιάριό του. (Υπέγραφα με τρόμο καθώς δεν είχα ποτέ σκύλο και είχα τρομερό θέμα με τις τρίχες).

Άγνωστα όλα και για τους δύο· και οι δύο φοβισμένοι, εκείνος περισσότερο, τόσο που δεν περπατούσε… μπουσουλούσε μόνο! Και δεν γάβγιζε…

Κάποτε ήταν ένας φοβικός σκυλάκος. Σήμερα αρμενίζει στις θάλασσες μαζί με το Μιχάλη.

μονίμως έτρεμε στον παραμικρό ήχο, δεν άφηνε να του χαϊδέψω την κοιλιά ( καθώς είχε προηγούμενο απο κλωτσιές) Δεν ανέχονταν το λουρί, έκανε σαν δαιμονισμένος. Σκεφτόμουν, στ’ αλήθεια, να τον επιστρέψω.

– να διευκρινίσω εδώ πως ο Πάρης βγαίνει τουλάχιστον τρείς φορές την ημέρα βόλτα- κι έκανα ένα σωρό άλλα λάθη…

μέρα με τη μέρα κατακτήσαμε την πιο σπουδαία έννοια, την εμπιστοσύνη. Ύστερα ήρθαν κι άλλες, ο σεβασμός, η ανιδιοτελής αγάπη, η φροντίδα, η απόλυτη χαρά!Τώρα πια, έχω έναν ξέγνοιαστο υπερήφανο σκύλο που γαβγίζει λίγο μα δυνατά, κυρίως για να παίξει!

Μιχάλης και Πάρης, κοιμούνται αγκαλιά. Σιγά το πρωτότυπο.

Δεν ξέρω ποιος έμαθε σε ποιον, αλήθεια! Μα κάπως αυτός ο ασπρόμαυρος τύπος μου όρισε τη ζωή σε σχέση με τα αυθεντικά συναισθήματα και την αθωότητα.

Ναι, ο Πάρης βγαίνει βόλτα αδιαπραγμάτευτα τρεις φορές την ημέρα με ό,τι καιρό και να έχει. Το να έχεις σκύλο είναι απόφαση ζωής. Μα είναι η πιο όμορφη ευθύνη.

Γενικώς αχώριστοι: Πίνακας που αφιερώθηκε στο Μιχάλη Συριόπουλο με αφορμή τον ρόλο του στον «Καντίντ» του Βολταίρου όπως ανέβηκε στο θέατρο «Πόρτα» και περιλαμβάνει τον Πάρη. Στο σχόλιο γράφει «Ο καθένας πρέπει να καλλιεργεί τον κήπο του».

Πήρα επιτέλους την απόφαση. Έχω το ηθικό δίλημμα αν, πράγματι, δικαιούμαι να παρέμβω στην φύση του και στις ορμές του. Με έπεισαν οι γύρω μου πως είναι για καλό του!

Δεν πίστευα ποτέ ό,τι θα νιώθω ότι νιώθει και το αντίστροφο. Δεν πίστευα ποτέ ότι… οι τρίχες ενός σκύλου σκουπίζονται τόσο εύκολα!

Δεν είναι λύση να ταΐζουμε τ’ αδέσποτα γατιά και σκυλιά μακαρόνια στα πεζοδρόμια. Μην ξοδεύετε μια περιουσία στο να αγοράσετε ένα τετράποδο. Υπάρχει τόση ευτυχία στοιβαγμένη στις φιλοζωικές!