Παράθυρο στη θάλασσα

Υπόθεση

H 55χρονη Mαρία, μία χωρισμένη μεσήλικη μητέρα από το Μπιλμπάο μαθαίνει ότι λόγω του καρκίνου τής μένει ελάχιστος χρόνος ζωής. Κι ενώ αρχικά ακυρώνει το ταξίδι για την Ελλάδα που είχε προγραμματίσει με τις φίλες της για να περάσει τις τελευταίες μέρες της δίπλα στον γιο της και τα εγγόνια της τελικά αλλάζει γνώμη και ταξιδεύει για τη Νίσυρο. Εκεί γνωρίζει κι ερωτεύεται τον Στέφανο, έναν ντόπιο ψαρά.

Όχι άλλα ‘μύγδαλα

Ο Ακύλλας Καραζήσης σε ρόλο Βόγλη που αντί να δίνει αμύγδαλα χαρίζει ψάρια. Η αφτιασίδωτη γοητεία της Σουάρεζ («Julieta»). To νησί της Νισύρου με το μοναδικό δέσιμο ηφαιστείου- θάλασσας. Η θλιβερή ιστορία της Μαρίας είναι τίγκα στα κλισέ (διδαχές του τύπου «ζούμε πραγματικά μόνο όταν είμαστε κοντά στο τέλος της ζωής μας»), στριμωγμένη στα φολκλορικά σύμβολα -μεγαλύτερο όλων είναι ο μουσάτος ψαράς που είναι συνώνυμο του «greek lover»- και σχετικά προβλέψιμη.

Αν κάτι πάντως διαφοροποιεί το «Παράθυρο στη Θάλασσα» και γλιτώνει (μετά βίας) το αρνητικό πρόσημο είναι η χαμηλότονη σκηνοθεσία και η συνέπεια της αφήγησης. Ο σκηνοθέτης δεν επιδιώκει να δώσει ένα ακόμη δακρύβρεχτο μελό με ερωτική χροιά και φόντο το απέραντο γαλάζιο αλλά μια ουσιαστική ματιά πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις, την λυτρωτική επαφή και την ανάγκη για ελευθερία. Δεν τα καταφέρνει πάντα αλλά οι φιλότιμες προσπάθειες αρκούν.