Μεσοκαλόκαιρο

Υπόθεση

Η Ντάνι και ο Κρίστιαν είναι ένα νεαρό ζευγάρι από την Αμερική, του οποίου η σχέση είναι υπό διάλυση. Ομως, μετά από μία οικογενειακή τραγωδία που ταράζει την Ντάνι, το πένθος τους φέρνει και πάλι κοντά. Όταν ο Κρίστιαν σχεδιάζει με τους φίλους του να παρακολουθήσουν  ένα φεστιβάλ που λαμβάνει χώρα το μεσοκαλόκαιρο σε ένα απομονωμένο σουηδικό χωριό, η Ντάνι ακολουθεί χωρίς ιδιαίτερο ενθουσιασμό. Αυτό όμως που ξεκινάει σαν μία ανέμελη καλοκαιρινή περιπέτεια σε ένα ηλιόλουστο καταφύγιο μετατρέπεται σε νοσηρή δοκιμασία.

Πρόσκληση στον τρόμο

Το «Μεσοκαλόκαιρο» ξεκινάει σαν μια άσκηση ύφους που βάζει κάποια θέματα στο τραπέζι της ορθολογικής σκέψης, προχωρά παραπλανητικά σαν νεανικό δράμα με συμβατικό ρόλο (σε συνδυασμό με τα ανεξέλεγκτα ερωτικά πάθη κάποιων δευτεραγωνιστών) και αποκαλύπτεται στις γνώριμες ατραπούς του μεταφυσικού θρίλερ που όμως φλερτάρει διαρκώς με το ρεαλισμό. Από τη στιγμή όμως που οι νεαροί ήρωες βρίσκονται «εγκλωβισμένοι» στον παράδεισο του χωριού είμαστε σίγουροι πλέον ότι δεν υπάρχει πισωγύρισμα. Δυστυχώς κάποια σημεία είναι εξώφθαλμα αδικαιολόγητα και δίχως λογική ώστε μετά από κάποια περίεργα συμβάντα (η φρικτή θυσία των γερόντων) που θα έπρεπε να λειτουργήσουν ως καταλύτης για την αφύπνιση των ηρώων, βλέπουμε να έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα.

Με άλλα λόγια: φτηνός τρόμος παρά την πειστική ατμόσφαιρα απειλής, χαρακτήρες βγαλμένοι από ενοχλητικές καταστάσεις κι ένας επιτηδευμένος θρησκευτικός μυστικισμός – φορτωμένος με αμέτρητα σύμβολα τρόμου που αναδεικνύουν την σοβαροφάνεια και την υπερβολή ως βασικό συστατικό πρόκλησης φόβου- που καταλήγει απλή γραφικότητα. Θεωρητικά ο Άστερ μιλάει για το τραύμα της απώλειας αλλά με τόσο «αστείο» τρόπο ώστε στην προσπάθεια του να κλείσει το τραύμα της ηρωίδας, ανοίγει δεκάδες άλλα χωρίς καμία, μα καμία λογική εξήγηση.