Η Εμμονή

Υπόθεση

Ο καθηγητής Νομικών και φανατικός κινηματογραφόφιλος Ζακ Βιγκέρ κατηγορείται για τον φόνο της γυναίκας του. Μια δεκαετία σχεδόν μετά την πρώτη δίκη – κι ενώ ακόμη δεν έχει εντοπιστεί το σώμα της γυναίκας που θεωρείται νεκρή- η ένορκος σε εκείνη τη δίκη Νόρα, έχει πειστεί για την αθωότητα του Ζακ και πείθει έναν επιφανή δικηγόρο να τον αναλάβει στο εφετείο.

Δήλωση γαλλικής λατρείας στον Χίτσκοκ

Η ταινία «Εμμονή» ξεκινά με ένα επίμονο φιλμάρισμα πάνω στο πρόσωπο του Βιγκέρ τον οποίο υποδύεται με έμφαση στη λεπτομέρεια του παγωμένου, ανέκφραστου βλέμματος ο Λοράν Λουκά. Το κλασικό ερώτημα περί ενοχής ή όχι του Βιγκέρ κατευθύνει φυσικά την πλοκή στα γνώριμα λημέρια της αμφιβολίας και των ένοχων μυστικών. Η επιμονή της Νόρα (που κάποια στιγμή ίσως και κάπως χοντροκομμένα ή ατσούμπαλα γίνεται εμμονή) είναι ένα δεύτερο ιδεολογικό υπόβαθρο που φέρνει στο προσκήνιο το ζήτημα της δημιουργίας ή μη ενός ενόχου με βάση το προσωπικό κριτήριο, τις κοινωνικές προκαταλήψεις, την ροπή στις φήμες και τη συναισθηματική εμπλοκή. Είναι ενδιαφέρον αυτό που επιχειρεί να κάνει ο Αντουάν Ρεμπόλ. Βάζοντας ως καταλύτη της αυθεντικής ιστορίας ένα φανταστικό πρόσωπο (η Νόρα είναι σεναριακό κατασκεύασμα) και ορμώμενος από το χιτσκοκικό έργο, ο Ρεμπόλ βάζει στην δικαστική αίθουσα το στοιχείο του θρίλερ και της σινεφιλίας με τρόπο αν μη τι άλλο πιασάρικο. Το κρίσιμο στοιχείο είναι η σινεφιλία του Βιγκέρ και σε μια κομβική σκηνή στη διάρκεια της δίκης ερωτάται αν του αρέσει το σινεμά του Χίτσκοκ και ποια είναι η αγαπημένη του ταινία. Ο διάλογος που ακολουθεί είναι καλογραμμένος όσο λίγοι στην ταινία. Ίσως και απρόσμενα ανάλαφρος ή διασκεδαστικός. Όμως δίνει το στίγμα ενός έργου που θέλει να γίνει κάτι περισσότερο από ένα απλό δικαστικό θρίλερ. Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος στοχεύει να είναι έντιμος και ψύχραιμος. Σκιτσάρει με προσήλωση τα βασικά πρόσωπα, συμπάσχει με τα πραγματικά θύματα της ιστορίας (τα δύο παιδιά του Βιγκέρ μεγαλώνουν με τους ψιθύρους ότι ο πατέρας τους είναι ο δολοφόνος της μητέρας τους) αφουγκράζεται όλες τις αντιδράσεις. Όμως αδυνατεί να δώσει μια κατεύθυνση στο δράμα των ηρώων του. Παραμένει απομακρυσμένος και μετρημένος στην χωρίς εξάρσεις ή ανατροπές ιστορία του επιλέγοντας μια συγκαταβατική λύση που αποδυναμώνει αισθητά την ταινία.