Ειρήνη Σκυλακάκη, τραγουδοποιός

Η πιο έντονη παιδική μου ανάμνηση, είναι όταν έφυγε από τη ζωή ο θείος του μπαμπά μου, ο Νίκος Πολίτης, τον οποίο λατρεύαμε. Ήμουν τεσσάρων χρονών. Είχαμε όμως τέτοιο δέσιμο, που όταν η μαμά μου εξήγησε σ’εμένα και την αδερφή μου πως ο θείος μας δεν θα είναι πια κοντά μας, και οι δύο ξεσπάσαμε σε κλάματα. Θυμάμαι ακόμα και τώρα αυτό το συναίσθημα. Ήταν το πρώτο ‘τέλος εποχής’ και μία από τις πρώτες μου έντονες αναμνήσεις.

Το πρώτο φεστιβάλ στο οποίο πήγα, εκτός οικογενειακού πλαισίου, ήταν το Rockwave 2006. Μαζί με την αγαπημένη μου φίλη από το σχολείο, πήραμε το τρένο για να πάμε στη Μαλακάσα και να δούμε τους Franz Ferdinand. Ήταν φοβερή περιπέτεια. Νιώθαμε ότι πηγαίναμε κάπου πολύ μακριά. Θυμάμαι αυτήν την υπέροχη και πρωτόγνωρη  αίσθηση ´ανεξαρτησίας’. Οι Dandy Warhols οι οποίοι άνοιξαν την συναυλία μου είχαν φανεί απίθανοι. Και μου είχε περάσει φευγαλέα από το μυαλό η ιδέα να παίζω live στο Rockwave, κάπως σαν όνειρο. Πράγμα που έγινε λίγα χρόνια μετά. Και παρόλο που όταν παίζαμε είχε 40 βαθμούς και πολύ λίγο κόσμο από κάτω, ήταν μαγικά.

Η μουσική μου πορεία μέχρι σήμερα είναι το αποτέλεσμα ομαδικής δουλειάς, καταπληκτικών συνεργατών στους οποίους οφείλω πολλά, τύχης, αφοσίωσης και αγάπης για τη μουσική.

Από το 2015 ζω στο Λονδίνο, μακριά από την οικογένειά μου, κι από πολλούς φίλους μου και κάνω την προσπάθειά μου σε ένα πολύ δύσκολο και μοναχικό χώρο. Αποκομμένη από την ευκολία της ζωής μου στην Αθήνα, ανακάλυψα ότι μπορώ να σταθώ στα πόδια μου και να παλέψω για αυτά που θέλω, όσο αντισυμβατικά κι αν είναι.

Οι μουσικοί μου ήρωες είναι ο Leonard Cohen, η Joni Mitchell, o Jeff Buckley, o David Bowie, η Kate Bush, o Julian Casablancas, η Laura Marling, η Marika Hackman, ο Damien Jurado.

Αυτόν τον καιρό έχω γίνει ξανά φοιτήτρια και κάνω ένα μεταπτυχιακό στην τραγουδοποιία. Επικρατεί στην ζωή μου ένα χάος δημιουργικότητας, γιατί γράφω δύο τραγούδια την εβδομάδα για το πανεπιστήμιο, παράλληλα ηχογραφώ ένα καινούργιο κοινό project με τον Danton Supple που θα λέγεται ‘Hydra’ και τον προσωπικό μου τέταρτο δίσκο με παραγωγό τον Andres Mesa.

Η μεγαλύτερη ευκαιρία που μου δόθηκε ποτέ και για την οποία είμαι ευγνώμων, είναι η ευκαιρία που μου δημιούργησε ο Ευριπίδης Ζεμενίδης ο οποίος με πίστεψε και έδωσε την ψυχή του στην ενορχήστρωση των τραγουδιών μου και στο στήσιμο της καρίερας μου όταν δεν με ήξερε κανείς. Έτσι ξεκίνησαν όλα και θα το θυμάμαι για πάντα.

Αυτό που μπορεί να με εξοργίσει είναι η αγένεια και η στενοκεφαλιά.

Μου φαίνεται απίστευτη οπισθοδρόμηση η ιστορία του Brexit που θα στοιχίσει πολύ στους Βρετανούς αλλά και στην Ευρώπη.Το κακό είναι ότι αυτά τα αλλοπρόσαλλα συμβαίνουν αρκετά συχνά τον τελευταίο καιρό στον Δυτικό κόσμο. Μάλλον υπάρχει κάποιο βαθύτερο πρόβλημα και φοβάμαι ότι αν δεν εντοπίσουμε τις αιτίες, η εξαρση των άκρων θα μας παει πολύ πίσω.

Στο Top 5 με τις πιο αγαπημένες μου νέες κυκλοφορίες του 2018 θα έβαζα τα παρακάτω:

Damien Jurado – The Horizon

Just LaughedEx:Re – Ex:Re

Fenne Lily – On Hold

Laura Marling, Mike Lindsay – LUMP

Adrianne Lenker – abysskiss

Για το 2019 θα ήθελα να μου ευχηθείτε υγεία και έμπνευση!