Το σπίτι που έχτισε ο Τζακ
Η νέα ταινία του Λαρς Φον Τρίερ βαδίζει στο γνωστό και προσφιλές μονοπάτι του, αυτό της πρόκλησης, με οδηγό ένα serial killer που έχει άποψη για τη ζωή και την τέχνη.
ΗΠΑ, δεκαετίες του ’70 και του ’80. O αρχιτέκτονας Τζακ, ένας κατά συρροή δολοφόνος, περιγράφει με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες τους φόνους που διέπραξε τα τελευταία δώδεκα χρόνια της ζωής του, την ίδια στιγμή που «βασανίζεται» να φτιάξει το σπίτι των ονείρων του.
Για άλλη μια φορά ο Λαρς Φον Τρίερ αποδεικνύει περίτρανα ότι δεν είναι ένας απλός προβοκάτορας αλλά ένας δημιουργός ταινιών που προκαλεί εκτός από έντονες αντιδράσεις και πληθώρα ερωτημάτων με κάθε νέα ταινία του. Στο τελευταίο του φιλμ δίνει ένα ρόλο-δώρο ζωής στον Ματ Ντίλον και ο τελευταίος ερμηνεύει τον ψυχοπαθή αρχιτέκτονα Τζακ που αφηγείται σε έναν αόρατο συνομιλητή του (μόνο στο τέλος βλέπουμε τον Βερτζ του Μπρούνο Γκανζ που παραπέμπει στον ρωμαίο ποιητή Βιργίλιο που με την «Αινειάδα» του επηρέασε τον Ντάντε) τις λεπτομέρειες από πέντε φόνους που έκανε και τον βοήθησαν στην εξέλιξη του όχι τόσο ως δολοφόνο αλλά ως καλλιτέχνη. Ο Τζακ όπως κι ο ίδιος ο Φον Τρίερ θεωρεί πως κάθε φόνος είναι ένα ατόφιο έργο τέχνης που βρίσκεται πάνω από κάθε ζωή. Και κυρίως πάνω από τις ζωές των ανίκανων, αδύναμων και ηλιθίων.
Προφανώς και οι ψαγμένοι σινεφίλ γνωρίζουν ότι το «Σπίτι που έχτισε ο Τζακ» δεν είναι η τυπική ταινία θρίλερ με δράστη ένα σίριαλ κίλερ. Οι ανυποψίαστοι ας προετοιμαστούν για ένα έργο νοσηρής βίας (μια μητέρα με δύο παιδιά γίνονται στόχος του σαδιστή δολοφόνου ενώ σε μια άλλη περιπέτεια του μια όμορφη ξανθιά βασανίζεται μέχρι θανάτου από τον Τζακ ο οποίος με το ένα στήθος της φτιάχνει το πορτοφόλι του!) που μετατρέπεται σε μια προσωπική εξομολόγηση και ένα ειρωνικό σχόλιο – διάσπαρτο το μαύρο χιούμορ που κάποιες στιγμές διαλύει κάθε έννοια πολιτικής ορθότητας- για τη σημασία της Τέχνης και τους μηχανισμούς της.
Κι αν τα κομμάτια της φιλοσοφικής σκέψης του τρομερού δανού έχουν δάνεια από τον Μπλέικ ή τον Γκέτε (το σκοτάδι της ανθρώπινης Φύσης και ο μισανθρωπισμός είναι τα κυρίαρχα μοτίβα στο σενάριο) η νοσηρή εφαρμογή τους έχουν σκόπιμο χαρακτήρα που δεν είναι άλλος από το να εξοργιστεί ο μέσος θεατής. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως ο Φον Τρίερ μπορεί να το πετύχει αυτό με χίλιους δυο τρόπους…
