Ανυπακοή

Στην κοινότητα των Ορθόδοξων Εβραίων στο Χέντον του Λονδίνου επιστρέφει από τη Νέα Υόρκη η «έκπτωτη» Ρόνιτ, για την κηδεία του ραβίνου πατέρα της. Εκεί θα έρθει, ξανά, αντιμέτωπη με το απαγορευμένο πάθος για το οποίο η κοινότητα την εξοστράκισε χρόνια πριν: την Εστι, τώρα παντρεμένη μ’ έναν από τους επιφανείς άνδρες της κοινότητας.

Η ελευθερία του ερωτικού πάθους κόντρα στη φυλακή της βλοσυρής θρησκείας. Ο εξαίρετος χιλιανός σκηνοθέτης, βρίσκει στο μυθιστόρημα της Ναόμι Όλντερμαν ένα πρώτης τάξεως υλικό για να μιλήσει για την κοινή γέφυρα των δύο ξένων κόσμων: την αγάπη και την πίστη.

Οι διαφορετικές ερμηνείες που δίνονται σε αυτές τις δύο συγγενικές έννοιες, είναι και το καύσιμο για να ξεδιπλωθεί μια πολυεπίπεδη ιστορία, αυτή της δυναμικής Ρόνιτ, που με αφορμή το θάνατο του σεβάσμιου πατέρα της (για τον οποίο ο Τύπος γράφει πόσο κρίμα είναι που ένας τέτοιος άνθρωπος δεν άφησε απογόνους!) έρχεται να αναμετρηθεί με το παρελθόν, τους δαίμονες αλλά κυρίως με τα αισθήματα της.

Με το βάρος να πέφτει κυρίως στην σκιαγράφηση των χαρακτήρων και τα νοήματα που κρύβονται στα βλέμματα και τις σιωπές, ο Λέλιο υπογράφει ένα βραδυφλεγές αλλά έντονο στην αυστηρή λιτότητα του αισθηματικό δράμα. Μαζί προβαίνει στην ακτινογραφία ενός κόσμου, λιτού, σκληρού και αδιάφορου που νοιάζεται κυρίως για την τήρηση των αυστηρών ηθικών κανόνων παρά για την ειλικρίνεια των σχέσεων και την αναζήτηση της πραγματικής αγάπης.