Αμπρακατάμπρα

Η Κάρμεν ζει στα προάστια της Μαδρίτης με τον οικοδόμο σύζυγο της Κάρλος και την έφηβη κόρη τους. Στη διάρκεια μιας γαμήλιας δεξίωσης ένας ερασιτέχνης υπνωτιστής, κάνει επίδειξη στο κοινό και ζητά έναν εθελοντή. Ο δύσπιστος Κάρλος αποδέχεται την πρόσκληση και το επόμενο πρωί ξυπνά άλλος άνθρωπος.

Η ταινία ξεκινά συμβατικά για να καταλήξει σε μια γκροτέσκα αποδόμηση του μάτσο ισπανού άντρακλα, με δανεικά κλισέ από τη μυθολογία του σπλάτερ και των σίριαλ κίλερς! Όλο αυτό το αταίριαστο οικοδόμημα είναι δύσκολο να στηριχθεί σε στιβαρά κωμικά θεμέλια παρά το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του Μπέργκερ που προς τιμήν του πάντως δεν στρέφεται σε εύκολες λύσεις. Όμως εδώ δείχνει να υπερτιμά τις δυνάμεις του. Επιδιώκοντας να προσδώσει στη μικροαστική καθημερινότητα των ηρώων του στοιχεία που δεν ταιριάζουν μεταξύ τους (πώς συνδέεις ένα μπρουτάλ κρετίνο με το μεταφυσικό έχοντας ως γέφυρα το χιούμορ;) καταλήγει σε μια πολύχρωμη, πολύβουη, ενίοτε κεφάτη και αρκετά φαντεζί αναπαράσταση μιας παράλληλης πραγματικότητας.

Ο βρώμικος ρεαλισμός της τελευταίας πάντως θα ταίριαζε πιο πολύ σε έναν ακραίο σκηνοθέτη όπως ο Άλεξ ντε λα Ιγκλέσιας αφού ο Μπέργκερ είναι πιο εγκεφαλικός και κοντρολαρισμένος. Το «Αμπρακατάμπρα» (ο τίτλος από την καταπληκτική σκηνή στην ντίσκο που παίζει το θρυλικό άσμα των 80ς) πάντως διαθέτει ρυθμό, ρετρό στυλ και κάποιες υπόγειες αιχμές που αποδεικνύουν ότι η μαύρη κωμωδία και το οικογενειακό μελό κάποιες φορές έχουν λειτουργικότητα.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης