Αγαπώντας τον Πάμπλο
Η ιστορία του Πάμπλο Εσκομπάρ δοσμένη μέσα από την προσωπική μαρτυρία μιας ερωμένης του, με το ζευγάρι και στη ζωή Μπαρδέμ-Κρουζ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.
Η άνοδος και πτώση του μεγαλύτερου βαρόνου ναρκωτικών στον κόσμο, Πάμπλο Εσκομπάρ παράλληλη με τη διαδρομή της ερωτικής σχέσης του με τη διασημότερη δημοσιογράφο της Κολομβίας, Βιρχίνια Βαγιέχο.
Η φιλόδοξη ταινία του Φερνάντο Λεόν ντε Αρανόα («Δευτέρες με λιακάδα» όπου πρωταγωνιστούσε και πάλι ο Χαβιέ Μπαρδέμ) είναι βασισμένη στα απομνημονεύματα της Βαγιέχο με τίτλο «Loving Pablo, Hating Escobar» κι έχει τη μορφή μιας διαφορετικής βιογραφίας που αγκομαχά να βρει τη φωνή της μεταξύ της παρωδίας, του ρομάντζου, του πολιτικού θρίλερ και του οικογενειακού δράματος.
Όλα αυτά τα αταίριαστα μεταξύ τους κομμάτια, πασχίζουν μάταια να σχηματίσουν ένα λειτουργικό παζλ, όπου διασκέδαση και ενημέρωση γίνονται ένα. Η ταινία χωρίς να είναι κακή, χάνεται μεταξύ των δισταγμών της ως προς το δρόμο που θα ακολουθήσει. Η αφηγηματική ικανότητα του Λεόν ντε Αρανόα δεν αμφισβητείται.
Με σωστό τάιμινγκ, δυναμισμό, άφθονο χιούμορ και σκηνοθεσία που σοκάρει στις περιγραφές του άγριου ξεκαθαρίσματος των εχθρών του Εσκομπάρ καταφέρνει να κοιτάξει με politically incorrect αμεσότητα και ειλικρίνεια το «φαινόμενο Εσκομπάρ». Όμως η ματιά του δεν φτάνει στο βάθος της αναγκαίας ανάλυσης των πολιτικοκοινωνικών συνθηκών που δημιούργησαν τον μεγαλοβαρώνο της κοκαίνης. Αρκείται σε μια επιδερμική περιγραφή της δεκαετίας του 80, όπου τα χαμίνια στις φαβέλες, οι αμερικανοί πράκτορες, το διεφθαρμένο καθεστώς και οι ναρκέμποροι συνθέτουν ένα πρωτοφανές σκηνικό βίας και τρομοκρατίας.
Όμως η Κολομβία της ταινίας μοιάζει να είναι ο τόπος ενός κατώτερου θεού όπου το μεγαλύτερο έγκλημα των κατοίκων του είναι η ελαφρότητα («το μόνο που τους νοιάζει είναι να δουν τι φορέματα φοράω» λέει σε κάποια σκηνή με αποστροφή η Βιρχίνια Βαγιέχο) και η φολκλορική αισθητική τους. Ακόμη μια αστοχία του σκηνοθέτη είναι πως οι πρωταγωνιστές του (ειδικά ο βασικός χαρακτήρας του Εσκομπάρ με τη θανατηφόρα κόμμωση του Μπαρδέμ που αγγίζει τα όρια της καρικατούρας) δεν γίνονται ποτέ πειστικοί ή ανθρώπινοι. Οι όποιες δραματικές στιγμές τους – κυρίως η σχέση του Εσκομπάρ με τη μικρή κόρη του- τονίζονται χωρίς ειλικρίνεια και με ολοφάνερη διάθεση εντυπωσιασμού.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
