50 Φορές Άνοιξη

Η πενηντάχρονη Ορόρ, έχοντας αποφασίσει να χωρίσει από το σύζυγο της, χάνει τη δουλειά της και ταυτόχρονα μαθαίνει ότι θα γίνει γιαγιά. Νιώθει ότι η ζωή της βρίσκεται σε ένα τέλμα και ότι σιγά-σιγά περιθωριοποιείται. Αλλά όταν ξανασυναντά τυχαία τον έρωτα των νεανικών της χρόνων, κάτι αρχίζει να αλλάζει…

Για κάποιους η ζωή ξεκινάει στα 50 και η ηθοποιός-σκηνοθέτις Μπλαντίν Λενουάρ εξηγεί το γιατί. Με βασικό εκφραστικό της όπλο μια υπέροχη Ανιές Ζαουί που δίνει ένα ερμηνευτικό tour de force, η ταλαντούχα Λενουάρ στη δεύτερη μόλις ταινία της φτιάχνει μια γλυκόπικρη ταινία για όλα όσα συμβαίνουν εκεί γύρω στα 50.

Οι λεπτές μα και κρίσιμες μαζί αποχρώσεις της καθημερινότητας συναντούν τον προσωπικό απολογισμό της ηρωίδας την πιο κρίσιμη ώρα. Δεν είναι τόσο η απόφαση να αλλάξει τη ζωή της όσο ο φόβος των συνεπειών και η αγωνία της επόμενης μέρας που την αναγκάζουν να νιώθει πιο ανυπεράσπιστη και μόνη από ποτέ. Μην φανταστείτε όμως ότι το φιλμ είναι ένα βαρύ και ασήκωτο μελό. Κυρίως είναι το χιούμορ -έστω και πικρό κάποιες ώρες- που κινεί τα νήματα της ιστορίας, οι ζωντανοί χαρακτήρες που οδηγούν το ρεαλισμό της γραφής σε γόνιμα πεδία, η ανάλαφρη αλλά και αισιόδοξη ματιά της ηρωίδας να αποτινάξει από πάνω της ότι την βαραίνει.

Οι δεύτεροι ρόλοι, καλογραμμένοι και με απόσταγμα σοφίας δοσμένοι (φοβερές οι γηραιές κυρίες που έχουν φτιάξει ένα κοινόβιο για μοναχικές γυναίκες) συντείνουν στη γενικότερη αναζωογονητική διάθεση του σεναρίου και την τάση της Λενουάρ να παίξει αποδομητικά με τα κλισέ της δραμεντί. Δεν τα καταφέρνει πάντα, το σενάριο μερικές φορές στο πρώτο μέρος πλατιάζει αλλά όσο η ώρα περνά αποκτά την αυτοπεποίθηση που χρειάζεται για να δώσει στην ταινία της την λυτρωτική, απελευθερωτική δύναμη που απαιτείται. Στην επιλογή της κεντρικής πρωταγωνίστριας όμως η Λενουάρ έπιασε το τζακ ποτ. Η Ανιές Ζαουί, ανθρώπινη, φωτεινή και σπαραχτική μαζί, δίνει όλο το εύρος των συναισθημάτων του χαρακτήρα της και συγχρόνως βάζει την υπογραφή της σε άλλη μια κλασική ερμηνεία που θα θυμόμαστε για καιρό.