Ready Player One
Αν υπάρχει κάποιος σκηνοθέτης που οραματίζεται καλύτερα από όλους τη Γη του κοντινού μέλλοντος – και τα εφιαλτικά σενάρια του- αυτός δεν είναι άλλος από τον Στίβεν Σπίλμπεργκ.
Το 2045, ο κόσμος βρίσκεται στα όρια του χάους και της κατάρρευσης. Η ανθρωπότητα έχει βρει διέξοδο στο OASIS, ένα σύμπαν εικονικής πραγματικότητας που δημιουργήθηκε από τον ευφυή και εκκεντρικό Τζέιμς Χάλιντεϊ (Μαρκ Ράιλανς). Όταν ο Χάλιντεϊ πεθαίνει, αφήνει την αμύθητη περιουσία του στο πρώτο άτομο που θα βρει τα μυστικά που έχει κρύψει κάπου στο OASIS, πυροδοτώντας έναν διαγωνισμό που καθηλώνει τους πάντες. Ο νεαρός Ουέιντ Ουότς (Τάι Σέρινταν) από τους ικανότερους χρήστες του OASIS παρασύρεται σε ένα ιλιγγιώδες κυνήγι θησαυρού που όμως κρύβει θανάσιμους κινδύνους.
Το «Ready player one» αψηφά όλους τους κανόνες του κινηματογραφικού καθωσπρεπισμού. Ο Σπίλμπεργκ αρπάζει την ευκαιρία που του δίνει το best seller του Έρνεστ Κλάιν «Αν είσαι έτοιμος πάτα enter» (κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πατάκη) και βουτά με όλα την ψυχή και τον παιδικό αυθορμητισμό του σε ένα φανταστικό σύμπαν περιπέτειας, μυστηρίου, ανακαλύψεων και κινδύνων. Η γοητεία του φιλμ πάντως δεν έγκειται μόνο στην απενοχοποιημένη, συναρπαστική δράση που προσφέρει.
Είναι η καθαρή ματιά του δημιουργού στο να μετουσιώνει την απαράμιλλη δεξιοτεχνία που διαθέτει σε ένα σύνολο που χωράει τα πάντα: την νοσταλγία για μια ολόκληρη εποχή (αγαπημένη εϊτίλα), τη σινεφιλική ορμή (σκηνή ανθολογίας αυτή της «Λάμψης»), την παιδιάστικη σχεδόν εμμονή σε έννοιες όπως η φιλία και ο έρωτας, το κωμικό κέφι, το δέος μπροστά στο άγνωστο, τη σημασία της περιπετειώδους ζωής.
Όμως το φιλμ αυτό δεν είναι μόνο ένα φανταχτερό λούνα παρκ. Ο Σπίλμπεργκ σε πολλά σημεία κάνει την υπέρβαση και φρενάρει το ρυθμό της δράσης για να μιλήσει και για μερικά ουσιώδη ζητήματα της επόμενης (εφιαλτικής καθώς φαίνεται από τις ρημαγμένες μεγαλουπόλεις και τους αποξενωμένους ανθρώπους που ζουν μόνο μέσα από τα γυαλιά της εικονικής πραγματικότητας) μέρας.
Το σημαντικότερο έχει να κάνει με τη μελαγχολική διαπίστωση ότι κάποια στιγμή η πραγματικότητα και η ψευδαίσθηση θα χάσουν τις διαχωριστικές γραμμές τους. Είναι η εποχή που η εικονική πραγματικότητα θα απογειωθεί και θα ρουφήξει την πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού (δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποια αμφιβολία για αυτό) στη δίνη του… OASIS και της ζωής που ονειρεύεται καθένας να ζήσει με το ψεύτικο avatar του και την «μεγαλοπρέπεια» που του αξίζει. Μια ξεχωριστή ταινία στη μυθολογία του φανταστικού από τον μεγάλο παραμυθά του Χόλιγουντ που στα 71 του τολμά και ονειρεύεται ακόμη σαν παιδί.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
