Μετά τον χωρισμό
Ο ανερχόμενος Ξαβιέ Λεγκράν πριν από 4 χρόνια είχε φτάσει στην οσκαρική πεντάδα των φιλμ μικρού μήκους εκείνης της χρονιάς με το «Just before losing everythin» που αφηγούνταν μια ιστορία ενδοοικογενειακής βίας. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με το «Μετά το χωρισμό».
Η Μίριαμ και ο Αντουάν χωρίζουν αλλά το δικαστήριο αποφασίζει την κοινή επιμέλεια του ανήλικου γιού τους Ζουλιάν, παρά την αντίθεση της Μίριαμ. Ο Αντουάν, που δεν μπορεί να ξεπεράσει τον χωρισμό, καταφέρνει έτσι να παραμείνει κοντά στην πρώην του. Όμηρος, μεταξύ ενός πατέρα που δεν έχει όρια και μιας φοβισμένης μητέρας, ο Ζουλιάν θα φτάσει στα άκρα για να δώσει τη λύση.
Το κομμάτι της ενδοοικογενειακής βίας έχει μπει για τα καλά στον κινηματογραφικό αλλά και τον τηλεοπτικό χάρτη (το πολυβραβευμένο «Big Little Lies» έχει ως κεντρικό άξονα του το βίαιο χαρακτήρα του Αλεξάντερ Σκάρσγκααρντ που υποδύεται το σύζυγο της Νικόλ Κίντμαν) τα τελευταία χρόνια.
Στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του στις μεγάλου μήκους ταινίες ο ταλαντούχος Γάλλος Ξαβιέ Λεγκράν συνεργάζεται ξανά με τον παραγωγό Αλεξάντρ Γαβρά (γιος του Κώστα Γαβρά) σε μια ταινία που η βία υποβόσκει συνεχώς αλλά δεν απεικονίζεται σχεδόν ποτέ. Ο Λεγκράν επιλέγει να χτίσει το δράμα της οικογένειας μέσω του μηχανισμού των θρίλερ κι αυτός είναι ο βασικός λόγος που η ιδιαίτερη γραφή του θυμίζει ένα κράμα από τεχνικές των Σαμπρόλ και Χίτσκοκ. Με αυτόν τον τρόπο πετυχαίνει να αγχώσει το θεατή και να τον βάλει συνεπιβάτη στην ιστορία του, ενώ το επίπεδο ταύτισης με τον μικρό πρωταγωνιστή δημιουργεί επιπλέον ένταση.
Όμως ο Λεγκράν δεν στοχεύει στην εύκολη συγκίνηση και την παρέλαση των μελοδραματικών κλισέ. Σκιτσάρει εύστοχα το θέμα της διαρρύθμισης της κηδεμονίας, αναλύει τις κοινωνικές διαστάσεις του προβλήματος και το διανθίζει με αναφορές στο ερωτικό πάθος, την προσωπική διαμάχη και τον παραλογισμό που γεννιέται στη διαδικασία ενός οδυνηρού διαζυγίου. Κάπως έτσι οδηγείται στον απώτερο σκοπό του: τη γέννηση της βίας.
Μια ταινία όχι εύκολη στην παρακολούθηση της αλλά οπωσδήποτε σημαντική στον προβληματισμό και την ιδεολογία της (ο σκηνοθέτης δεν παίρνει θέση, δεν χωρίζει τους ήρωες του σε καλούς ή κακούς) και με μια ελλειπτική αφήγηση που αναδεικνύει εξαιρετικά τη δυναμική των σχέσεων και την αμφισημία των χαρακτήρων.
Αργυρός Λέοντας Σκηνοθεσίας και βραβείο καλύτερης πρώτης ταινίας στο Φεστιβάλ Βενετίας για ένα δημιουργό που θα μας απασχολήσει σίγουρα και στο μέλλον.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
