Μούσα

Ο καθηγητής λογοτεχνίας Σάμουελ Σόλομον ταλαιπωρείται από φριχτούς εφιάλτες – βλέπει διαρκώς τον ίδιο τελετουργικό φόνο στον ύπνο του- ύστερα από την απροσδόκητη αυτοκτονία της φιλενάδας του. Κάποια στιγμή συνειδητοποιεί πως μερικά από τα όνειρα που βλέπει, συμβαίνουν και στην πραγματικότητα.

Ο σκηνοθέτης των «Rec» και «Θυρωρός» μόνο τυχαίος δεν είναι. Μαέστρος στη δημιουργία του τρόμου και της απειλητικής ατμόσφαιρας, ο Μπαλαγκουέρο ξέρει να αφηγείται ιστορίες που σε κάνουν να νιώθεις άβολα με το κάθισμα σου.

Η «Μούσα» είχε όλες τις προδιαγραφές για άλλο ένα υποδειγματικό κρεσέντο τρόμου. Αφετηρία που υπονοεί την αινιγματική προέλευση του κακού (η ομιλία του καθηγητή στους φοιτητές), το αισθησιακό ραντεβού που αποκτά μια περίεργη διάσταση – αφού κάνουν έρωτα η φίλη του επιμένει να της πει ότι θα την αγαπάει αιώνια κι εκείνος θεωρώντας το ένα μικρό καπρίτσιο υποχωρεί-, η τραγική κατάληξη με την αυτοκτονία στο μπάνιο.

Όλα αυτά μας άνοιξαν την όρεξη για σπουδαία πράγματα αλλά φευ. Ένα χρόνο μετά βρίσκουμε ταλαιπωρημένο τον ήρωα – εκτός από άγρυπνος είναι και άνεργος- και μαζί του ολόκληρη την ταινία που σέρνεται με τον σκηνοθέτη να προσπαθεί με σπασμωδικά, άτεχνα κολπάκια να μας «συγκινήσει». Το σενάριο που προέρχεται από το μπεστ σέλερ του Χοσέ Κάρλος Σομόθα «Η γυναίκα με το νούμερο 13» επιχειρεί να παντρέψει την ομορφιά και την ποίηση με τον απόλυτο τρόμο. Αυτή η συνθήκη είτε δεν βρίσκει απόλυτα σύμφωνο το σκηνοθέτη – κομματάκι δύσκολο από τη στιγμή που λατρεύει το εν λόγω βιβλίο- είτε του προκαλεί καλλιτεχνικό αδιέξοδο αφού όσα παρακολουθούμε σε όλο το τελευταίο ημίωρο είναι μια παρέλαση αφόρητης φρίκης και κακόγουστων σκηνών τρόμου όπου οι πραγματικά πρωτότυπες ιδέες αναζητούνται με το δίκανο!

Κωνσταντίνος Καϊμάκης