Ο Θάνατος του Στάλιν
Το παρασκήνιο που ακολούθησε μετά από το θάνατο του Στάλιν οδήγησε στη δημιουργία του graphic novel πάνω στο οποίο βασίστηκε η μαύρη κωμωδία του Αρμάντο Ιανούτσι.
Τη νύχτα της 2ας Μαρτίου του 1953, ο Ιωσήφ Στάλιν πεθαίνει από εγκεφαλικό επεισόδιο. Την κενή πλέον θέση του Γενικού Γραμματέα της ΕΣΣΔ διεκδικούν μια χούφτα άντρες: από τον αναπληρωτή Γενικό Γραμματέα, μέχρι τον Αρχηγό των Μυστικών Υπηρεσιών αλλά και τον ίδιο το γιο του θανόντα.
Οι επόμενες ώρες και κυρίως μέρες από το θάνατο του Στάλιν (που κρατήθηκε κρυφός για μέρες πριν αποφασίσουν οι ηγέτες του κόμματος τι ακριβώς θα πουν στο λαό για το τέλος του «Πατερούλη») φέρνει όλη τη χώρα σε κατάσταση πανικού.
Κατάμαυρο αλλά σπαρταριστό γέλιο σε μια «ιστορική κωμωδία» που ποντάρει στο πραγματικό γεγονός της αμηχανίας που ακολούθησε τις πρώτες ώρες από το θάνατο του σοβιετικού ηγέτη.
Βασισμένο σε graphic novel, το φιλμ εντυπωσιάζει με το σαρκασμό και τους εκκεντρικούς χαρακτήρες που υποδύονται αυθεντικά πρόσωπα (ξεχωρίζει ο Στιβ Μπουσέμι ως Νικίτα Χρουστσόφ που τελικά πήρε το χρίσμα) τα οποία διαχειρίστηκαν την κρίση με βάση τις αρχές του ΚΚΣΕ. Όμως στο πίσω μέρος του μυαλού τους υπήρξε η δίψα για εξουσία. Μόνο που για να συμβεί αυτό έπρεπε να εξοντωθούν οι βασικοί αντίπαλοι και να έχουν στήριγμα τους κατάλληλους συμμάχους.
Αμοραλισμός, κυνισμός, πολιτική σκέψη και κομμουνιστική αύρα που θα φέρει αρκετούς συντρόφους στα όρια του αναθέματος αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε κάτι. Πρόκειται για μια απλή ταινία, τολμηρή μεν αλλά δίχως κόμπλεξ, που δοκιμάζει τη φαντασία ως αντανάκλαση της πραγματικότητας με πολλά από τα ευτράπελα που παρακολουθούμε επί της οθόνης να είναι ήδη γνωστά σε αρκετούς ιστορικούς. Όχι μόνο της Δεξιάς αλλά και της Αριστεράς.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
