Η γέννηση ενός ηγέτη
Βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας στο τμήμα Ορίζοντες και Λιοντάρι του Μέλλοντος στο 72ο Φεστιβάλ Βενετίας για το ελπιδοφόρο ντεμπούτο του Κορμπέτ.
Στο Παρίσι του 1918, ο μικρός Πρέσκοτ, μεγαλώνει στη σκιά της θεοσεβούμενης μητέρας του και του αυστηρού πατέρα του, διπλωμάτη που δουλεύει με την Αμερικανική Κυβέρνηση για την συνθήκη ειρήνης, πιο γνωστής ως Συνθήκη των Βερσαλλιών. Απέναντι σε αυτό το περιβάλλον ο Πρέσκοτ επαναστατεί. Ενώ γίνεται ολοένα και πιο προκλητικός και επιθετικός, οι θορυβημένοι ενήλικες γύρω του αδυνατούν να ανεχτούν τη συμπεριφορά του.
Ψυχολογικό θρίλερ που σκιτσάρει το πορτρέτο του Κακού με τα βασικά στοιχεία της ιστορίας να είναι εμπνευσμένα από τις παιδικές ζωές πολλών διδακτόρων του 20ου αιώνα. Παρά το εξαιρετικά ενδιαφέρον θέμα της η ταινία είναι αρκετά δύσκολη και υπέρ το δέον εγκεφαλική. Ο Κορμπέτ δένει στο ίδιο κουβάρι την ιδέα της ενωμένης Ευρώπης, το φασισμό και την ψυχανάλυση. Με ένα αμάλγαμα αναφορών σε μυθιστορήματα, αλλά και σε ιστορικά ντοκουμέντα γύρω από τα γεγονότα που οδήγησαν στην υπογραφή της Συνθήκης των Βερσαλλιών – και της περιόδου του Μεσοπολέμου μεταξύ 1918 και 1939 που σε μεγάλο βαθμό επηρεάστηκε από τη Συνθήκη- ο σκηνοθέτης εξερευνά τις αιτίες που οδηγούν στη γέννηση του Κακού.
Ποιητικός ρεαλισμός, διαλογικές σεκάνς, πειραματισμός στη φόρμα και την αφήγηση (επιλέγοντας σκληρά στοιχεία όπως την απόκοσμη μουσική ή το θολό τοπίο) καθιστούν τη «Γέννηση» ένα απαιτητικό φιλμ που δεν μπορούμε να πούμε ότι μας ενθουσίασε ιδιαίτερα αλλά αξίζει οπωσδήποτε την προσοχή του κοινού. Ειδικότερα εκείνων των σινεφίλ που δεν αρέσκονται σε εύκολα αναγνώσματα αλλά κυνηγούν τα πειραματικά πολιτικά φιλμ που ενίοτε γίνονται υποδειγματικά μαθήματα ιστορίας ακόμη κι όταν έχουν «αφιλόξενη» κινηματογραφική μορφή όπως εδώ.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
