Το Σπίτι των Φαντασμάτων
Σχεδόν πάντα η επισήμανση «βασισμένη σε αληθινή ιστορία» τραβάει την προσοχή του κοινού. Ειδικά αν αφορά σε ταινία τρόμου όπως εδώ.
Σε ένα απομονωμένο κομμάτι γης, 80 χιλιόμετρα έξω από το Σαν Φρανσίσκο, βρίσκεται το πιο στοιχειωμένο σπίτι στον κόσμο, χτισμένο από τη πλούσια κληρονόμο Σάρα Ουίντσεστερ. Η φήμη που το ακολουθεί αφορά στην προσωπική ιστορία μιας διαταραγμένης γυναίκας αλλά η πραγματικότητα ίσως είναι διαφορετική.
Η ιατρική επιστήμη (ένας γιατρός στέλνεται στην τεράστια έπαυλη για να διαπιστώσει αν η ιδιοκτήτρια του «έχει σώας τα φρένα της») απέναντι στο μεταφυσικό και ανεξήγητο είναι εκ των πραγμάτων μια χαμένη μάχη – για τους εκπροσώπους της λογικής- στην κατηγορία των ταινιών τρόμου.
Η ταινία είναι μια μέτρια συρραφή κλισέ και τεχνασμάτων που αποσκοπούν να τρομάξουν τον θεατή αλλά δεν τα καταφέρνει καθόλου καλά. Όμως το ζουμί βρίσκεται αλλού. Η περίπτωση των «πραγματικών γεγονότων» προσφέρει ένα επιπλέον ενδιαφέρον στη θέαση της ταινίας – το συγκεκριμένο σπίτι με την τεράστια φήμη βρίσκεται όντως στην Καλιφόρνια- που ως ένα βαθμό λειτουργεί όταν στην ξενάγηση του γιατρού αντικρίζουμε διαδρόμους που δεν οδηγούν πουθενά, πόρτες που ανοίγουν στο κενό κλπ. Από τη στιγμή όμως που μαθαίνουμε τους λόγους που η Σάρα Ουίντσεστερ (μια ερμηνεία που σαφώς και δεν προσφέρει τίποτα στην καριέρα της Μίρεν) έχει αφιερώσει τη ζωή της στο χτίσιμο του σπιτιού – κατασκευάζει μία φυλακή, ένα άσυλο για εκατοντάδες εκδικητικά φαντάσματα, τα πιο τρομακτικά των οποίων έχουν ανοιχτούς λογαριασμούς με τους Ουίντσεστερ…- τότε ακόμη και το τελευταίο άλλοθι για να παρακολουθήσει κανείς την ταινία πάει περίπατο.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
