Δεν είμαι η Μαντάμ Μποβαρύ
Από τις ελάχιστες φορές που η εικόνα της σύγχρονης Κίνας παρουσιάζεται στον κινηματογράφο με κωμικά χαρακτηριστικά, σε ένα φιλμ που βραβεύτηκε στα Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν και του Τορόντο.
Προκειμένου να αποκτήσουν ένα διαμέρισμα που παρέχει το κράτος στους νέους που παραμένουν ανύπαντροι, η Λι και ο σύζυγός της παίρνουν ψεύτικο διαζύγιο. Μετά από το διαζύγιο όμως, ο άντρας της μετακομίζει στο διαμέρισμα με μία άλλη γυναίκα, την οποία παντρεύεται. Εξαπατημένη και ντροπιασμένη, η Λι, θα ξεκινήσει έναν ατέλειωτο δικαστικό αγώνα, για να αποδείξει την δολοπλοκία του συζύγου της.
Διάσημη ηρωίδα παντός καιρού η Μαντάμ Μποβαρύ, μεταφέρεται στη σύγχρονη Κίνα για να σατιρίσει το νομοθετικό σύστημα της χώρας. Ο αγώνας της ηρωίδας για την αποκατάσταση της χαμένης της τιμής και η αποφασιστικότητα της να οδηγήσει στη λάμψη της αλήθειας (που εμπεριέχει εκτός από την προσωπική αδικία μετά από τη μπαμπεσιά του πρώην άντρα της και την ανάδειξη της αναλγησίας μαζί με τον παρανοϊκό χαρακτήρα του Συστήματος) αντιμετωπίζεται με απόλυτη ψυχραιμία και σατιρική διάθεση από το σκηνοθέτη. Το σενάριο που είναι δανεισμένο από ένα βιβλίο του γνωστού κινέζου συγγραφέα Ζενγιούν Λιου (είναι κι ο σεναριογράφος του φιλμ) εξετάζει τις συγκρούσεις που προκύπτουν όταν μια κοινωνία εξαρτημένη από ένα σύστημα χάριτος και προσωπικών εξυπηρετήσεων οδηγείται στα άκρα.
Ο σκηνοθέτης όμως δεν ενδιαφέρεται να φτιάξει μια ρεαλιστική ταινία που καταγγέλει τη σύγχρονη κινεζική πραγματικότητα αλλά μια σάτιρα της, λειτουργώντας περισσότερο σαν παραμορφωτικός χιουμοριστικός καθρέφτης. Επιπλέον ο σκηνοθέτης πειραματίζεται αφηγηματικά με εικαστικά κόλπα (το κυκλικό κάδρο που χρησιμοποιείται αναφέρεται στους πίνακες της Δυναστείας Σονγκ) εντείνοντας την κινεζική ταυτότητα του έργου, ενώ αποκόβει το περιβάλλον από τη δράση των ηρώων του, μετατρέποντας τους σε αυτόνομους και ουσιαστικά μοναχικούς χαρακτήρες.
Αυτή η πρωτότυπη αφηγηματική τεχνική μπορεί να ξενίσει κάπως, ενώ και το ιδιότυπο χιούμορ του φιλμ δεν είναι βέβαιο ότι θα εκτιμηθεί από τον αμύητο δυτικό θεατή. Από τα αξιοπερίεργα του φιλμ είναι η αλλαγή του τίτλου. Ενώ ο πρωτότυπος κινεζικός τίτλος είναι ο «Δεν είμαι η Παν Τζιλιάν», μια αναφορά στη μυθική φιγούρα της κινεζικής λογοτεχνίας και αρχέτυπο της σατανικής γυναίκας, ο διεθνής τίτλος χρησιμοποιεί ένα άλλο όνομα, που στην δυτική κουλτούρα, συμβολίζει την άπιστη γυναίκα και σύζυγο, αυτό της Μαντάμ Μποβαρύ.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
