Lines

Ελλάδα, σήμερα. Μια κοινωνία σε κατάρρευση. Επτά διαφορετικοί άνθρωποι που φτάνουν στα όριά τους, καταρρέουν μαζί της. Αν και υπάρχουν ανάμεσά τους εμφανείς συγγενικές, φιλικές, αλλά και τυχαίες συνδέσεις, πιο πολύ όλους τους ενώνει η ίδια πράξη• ένα τηλεφώνημα σε ένα κέντρο ψυχολογικής υποστήριξης, στη «Γραμμή ζωής». Εκεί αναζητούν την ελπίδα που δείχνει να τους εγκαταλείπει.

Πρόκειται για το πιο φιλόδοξο πρότζεκτ του έλληνα σκηνοθέτη, που εμπνεύστηκε το θέμα του από τις αυτοκτονίες στην Ελλάδα της κρίσης. Μέσα από τις 7 σπονδυλωτές ιστορίες με αντίστοιχους αναγνωρίσιμους χαρακτήρες (ο άστεγος, η γιάπισσα, ο ματατζής, ο αγρότης που χάνει τη γη του, ο άνεργος κ.α.) αναδύονται όλα τα τραύματα της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας: οικονομική ανασφάλεια, υπαρξιακό άγχος, μαυρίλα, απελπισία και εγκατάλειψη.

Με αποστασιοποιημένη όσο μπορεί ματιά αλλά και εμφανή τραχύτητα, ο Βασίλης Μαζωμένος διαχειρίζεται αποτελεσματικά το υλικό του. Κάποιες ιστορίες πάντως δεν βρίσκουν το στόχο τους παρά την ικανότητα των ερμηνευτών (παράδειγμα το σκετς με τον έλληνα πρωθυπουργό στο ύστατο διάγγελμά του προς τον ελληνικό λαό το οποίο υποδύεται ο Θέμης Πάνου) αλλά η γενική αίσθηση είναι πως η ταινία βρίσκει το νόημα της. Μακριά από τις πολιτικές αναλύσεις και με έμφαση στο ανθρώπινο στοιχείο, ο Μαζωμένος σκιτσάρει εύστοχα το καφκικό εφιάλτη της νεοελληνικής κρίσης επιλέγοντας άλλοτε το λυρισμό κι άλλοτε την ωμή απόδοση της πραγματικότητας.

Στρωτή αφήγηση, καλογραμμένοι χαρακτήρες αλλά και η βεβαιότητα πως η κόλαση στην Ελλάδα της κρίσης και των μνημονίων δεν έχει τελειωμό.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης