Γ. Βασιλόπουλος, Σπ. Παρασκευάκος, Δ. Σελεμίδου: Μια μουσική παρέα που υπόσχεται πολλά

Γιάννης Βασιλόπουλος: Κάποιοι λένε πως η μουσική είναι κάτι απολύτως αυτόνομο και ανεπηρέαστο από την προσωπική σχέση των συντελεστών. Πράγματι, πολλά αριστουργήματα έχουν κατατεθεί από καλλιτέχνες κάθε εποχής, είδους και χρονικής περιόδου, με αφορμή παραγγελίες και οικονομικές συμφωνίες στις οποίες η σχέση αγοραστή – δημιουργού ήταν καθαρά εμπορική. Με τα παιδιά, παρόλα αυτά, με τον Σπύρο και τη Δήμητρα, δεν υπήρξαν χρήματα και οικονομικές συμφωνίες για δέλεαρ, ούτε συμβόλαια υποχρεωτικής συνεργασίας. Αντίθετα, η κοινή μας σχέση με το τραγούδι ήταν που πυροδότησε και διατήρησε την συνεργασία μας, όπως την τροφοδοτεί ακόμα. Επιλέγοντάς την συνειδητά σε καθημερινή βάση και με κάθε κόστος.

Είναι τιμή μου που ο Σπύρος συνέθεσε μουσική για τους στίχους μου και που η Δήμητρα τους ερμήνευσε, γιατί τους είδα να δακρύζουν κάνοντάς το. Είναι τιμή μου όχι για το καλλιτεχνικό παρελθόν ή για την αναγνωρισιμότητά τους, αλλά για την αλήθεια τους. Για την απόλυτη παρουσία τους στο κοινό μας παρόν. Για τα τηλεφωνήματα που ανταλλάσσουμε στις 4 τα ξημερώματα και για αυτή τη λίστα επαφών “white list” στο κινητό μου που, λίγες ώρες πριν το πρώτο μας live, επιτρέπει μόνο στην οικογένειά μου να με καλέσει. Στους γονείς μου, τον αδερφό μου, το Βασιλιά Απρίλιο και αυτούς.

Σπύρος Παρασκευάκος: Έχοντας τελειώσει το πρώτο μου δίσκο «Απ’ το μηδέν» και την ποιητική μου συλλογή «Μικρά καρφιά», βρέθηκα σε ένα σημείο ακινησίας. Έχοντας εξαντλήσει τον λόγο μου, δε σχεδίαζα να κάνω τίποτα μέχρι που φτάσανε στα χέρια μου στίχοι του Γιάννη. Ο Γιάννης δε μου έδινε απλώς τραγούδια. Μου έδινε μέρη ενός έργου που έκρυβε το πάθος, τον τσαμπουκά και την υπερβολή ενός εφήβου. Η “Τρίτη Έξοδος” δεν είναι μια μουσική επένδυση. Είναι μια διαδικασία βαθιά ψυχαναλυτική και ψυχοθεραπευτική. Είναι μια πορεία με συνοδοιπόρους που μιλάμε την ίδια γλώσσα και μπορούμε, όχι μόνο να κοιτάμε τα ίδια πράγματα, αλλά και να τα ονομάσουμε με τις ίδιες λέξεις.

Σε μια εποχή που αλλάζει ραγδαία η μεγαλύτερη μου ασφάλεια έγινε το να γνωρίζω πως ο Γιάννης και η Δήμητρα κοιτάνε εκεί που δείχνω και όχι το δάχτυλό μου. Ναι αυτό είχαμε ανάγκη, να μιλήσουμε την ίδια γλώσσα. Μεταξύ μας, με την γενιά μας, με τους προηγούμενους και με τους επόμενους. Να ακούσουμε και να ακουστούμε. Αυτό για το οποίο μιλάμε στο δίσκο στην πραγματικότητα. Είναι μια αρχή με νέα πλαίσια, νέα όρια, χτισμένη στις δικές μας επιλογές, στις δικές μας ανάγκες. Απαλλαγμένη από τους φόβους της ανηλικότητας.

Μια εποχή όπου η επιβίωση εξαρτάται από εμάς τους ίδιους και όχι από κάποια ισχυρότερη «γονική» παρουσία. Μία αρχή κατά την οποία γινόμαστε η αλλαγή που επιθυμούμε να δούμε, που παίρνουμε την ευθύνη των επιλογών μας, που δεν ελπίζουμε μόνο, αλλά προσπαθούμε και που –τέλος πάντων– δεν εξαρτάται τίποτα κάποιον πιο δυνατό άλλο από εμάς τους ίδιους, τους αδύναμους μερικές φορές, τους μικρούς κάποιες άλλες. Σε έναν κόσμο με χιλιάδες μεγέθη και σχήματα, εμείς επιλέγουμε το δικό μας.

Ο Μόνος και η Μόνη | Γ. Βασιλόπουλος, Σπ. Παρασκευάκος, Φοίβος Δεληβοριάς & Δήμητρα Σελεμίδου

Δήμητρα Σελεμίδου: Οι πιο σημαντικές επιλογές στη διαδρομή μου έως τώρα ήταν η συμμετοχή μου στην 4η ακρόαση της Μικρής Άρκτου, η εγκατάστασή μου στην Αθήνα με στόχο να συνδυάσω τις σπουδές μου στην Ιατρική με τη μουσική και έπειτα η απόφασή μου να στηρίξω με όλες μου τις δυνάμεις την «Τρίτη έξοδο», τον πρώτο μας δίσκο με τον Γιάννη Βασιλόπουλο και τον Σπύρο Παρασκευάκο, τη συνεργασία και την κοινή μας πορεία. Είμαι ευτυχισμένη για τις επιλογές μου, ακόμη και αν αυτή τη στιγμή δε γνωρίζω που θα με οδηγήσουν.

Ο παράγοντας της τύχης μού χάρισε τη γνωριμία μου με πολύτιμους ανθρώπους, που με τις ιδέες, τις συμβουλές και τη στήριξή τους, με ενθάρρυναν να ακολουθήσω τα όνειρά μου. Εύχομαι όλοι μας να μην αφεθούμε στα χέρια των άλλων, να προσπαθούμε διαρκώς να εξελισσόμαστε και να διεκδικούμε τους στόχους μας σε πείσμα των καιρών, ακόμη και αν όλα μοιάζουν σκοτεινά και δύσκολα.

Το να είσαι νέος καλλιτέχνης σήμερα, σημαίνει να ζεις για την τέχνη χωρίς να περιμένεις να ζήσεις από αυτή. Η πορεία μας στην τέχνη όπως και στη ζωή δεν είναι προδιαγεγραμμένη, ελέγχεται διαρκώς από τις επιλογές μας που είναι αυτές που μας ορίζουν. Ας αγαπάμε λοιπόν τις επιλογές μας.