120 χτύποι το λεπτό
Από τις 4-5 ταινίες που ξεχώρισαν φέτος στις Κάνες το φιλμ του Καμπιγιό καμαρώνει όχι μόνο για το Μέγα Βραβείο της κριτικής επιτροπής ή για το βραβείο της FIPRESCI αλλά κυρίως για το ότι έκανε τον Αλμοδοβάρ, πρόεδρο της επιτροπής, να κλάψει από συγκίνηση!
Αρχές της δεκαετίας του ’90. Ενώ το AIDS έχει ήδη κοστίσει αμέτρητες ζωές τα τελευταία δέκα χρόνια, οι ακτιβιστές της Act Up στο Παρίσι, πολλαπλασιάζουν τις δράσεις τους με σκοπό να ανατρέψουν τη γενική αδιαφορία. Ο νεοφερμένος στην ομάδα, Νατάν θα συγκλονιστεί από τη δυναμικότητα του Σον, ενός από τα ιδρυτικά μέλη της οργάνωσης, που καταναλώνει τις τελευταίες του δυνάμεις του στη μάχη ενάντια στο κράτος και τις φαρμακευτικές εταιρείες.
Η κάμερα του Καμπιγιό, σεναριογράφος του προ δεκαετίας «Ανάμεσα στους τοίχους» του Λοράν Καντέ που κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα, ορμάει σαν ταύρος στην κοινωνική αρένα. Εκεί που το ατομικό γίνεται συλλογικό, η προσωπική αγωνία μετουσιώνεται σε ακτιβιστική δράση και, κυρίως, ο έρωτας μετατρέπεται σε πηγή και έμπνευση για να βρούμε τον πραγματικό εαυτό μας, ο Καμπιγιό βρίσκει την ιδανική ευκαιρία για να μας δείξει πώς είναι να χτυπάει η καρδιά 120 φορές το λεπτό. Αγωνία, συγκίνηση, μια πραγματική συναισθηματική καταιγίδα που δεν βγάζει το πόδι από το γκάζι ούτε για ένα λεπτό. Η ωδή στη ζωή που συνθέτει ο σκηνοθέτης δεν έχει νοσταλγική χροιά. Είναι πρωτίστως μια οργισμένη, πολιτική ταινία που τυγχάνει να αναφέρεται σε μια δύσκολη περίοδο όπου η προκατάληψη και η αδιαφορία είναι το μικρότερο από τα δεινά που καταγράφει. Τα σημαντικότερα έχουν να κάνουν με την κρατική εξουσία, τις φαρμακευτικές εταιρείες, τη θεσμοθετημένη αδικία που έδινε πρόσφορο έδαφος για την καλλιέργεια του κοινωνικού μίσους που σχετιζόταν με το ρατσισμό και την ομοφοβία. Φυσικά ο καταγγελτικός χαρακτήρας του φιλμ καθώς και το κυρίαρχο θέμα του (AIDS) ίσως να μην συγκινήσει το πλατύ κοινό. Ας θυμηθούν όμως το δάκρυ και κυρίως τα λόγια του Αλμοδοβάρ που έκανε λόγο για «μια απίστευτα θαραλλέα ταινία».
