Ο Μαύρος Πύργος

Δεν υπάρχει μόνο ένας κόσμος στο σύμπαν μας. Ο Roland Deschain (Idris Elba) είναι ο τελευταίος Πιστολέρο, ορκισμένος υπερασπιστής του σύμπαντος και εγκλωβισμένος σε μια αέναη μάχη με την αιώνια νέμεσή του, τον Walter O’Dim (Matthew McConaughey), δηλαδή τον Μαυροντυμένο Άντρα. Ο Πιστολέρο προσπαθεί να αποτρέψει τον O’Dim από το να γκρεμίσει τον Μαύρο Πύργο, ο οποίος κρατά ολόκληρο το σύμπαν σε ισορροπία. Με το πεπρωμένο των κόσμων να διακυβεύεται, και την αναπάντεχη βοήθεια ενός χαρισματικού εφήβου που έρχεται από τη δική μας πραγματικότητα, το καλό και το κακό θα συγκρουστούν στην έσχατη μάχη, μιας και μόνο ο Roland είναι σε θέση να προστατεύσει τον Πύργο και ολόκληρο το σύμπαν από τον Μαυροντυμένο Άντρα.

Όλα έδειχναν να βρίσκονται σοφά τοποθετημένα στη θέση τους. Το υλικό φαντασίας του Stephen King για σεναριακό ιστό, οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι μοιρασμένοι σε ένα δίδυμο ηρώων (Idris Elba- Matthew McConaughey), που υπόσχεται συγκινήσεις και ρίγη θαυμασμού στο γυναικείο κοινό, ο ταλαντούχος Nikolaj Arcel στο σκηνοθετικό τιμόνι. Κι όμως λίγα πράγματα δούλεψαν καλά σε αυτό το φιλόδοξο πρότζεκτ που κι άλλες φορές δοκιμάστηκε στο παρελθόν να μεταφερθεί στο πανί αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: αναστολή γυρισμάτων και εργασιών. Βλέποντας το φιλμ στη δημοσιογραφική προβολή και χωρίς να έχω διαβάσει τα βιβλία του King, συνειδητοποίησα ότι το μεγάλο στοίχημα των συντελεστών ήταν να πείσουν όχι τόσο για την αέναη διαμάχη μεταξύ καλού και κακού που μαίνεται μεταξύ Roland Deschain και Walter O’Dim (μάλιστα η παρουσία των δύο σταρ είναι ίσως ο μόνος ισχυρός λόγος για να δει κάποιος το φιλμ) αλλά για την ύπαρξη όλων αυτών των πυλών που μεταφέρουν τους ταξιδιώτες μεταξύ διαφορετικών συμπάντων και χρόνων. Στο κομμάτι αυτό πάσχει κυρίως η ταινία αφού η παραστατική δύναμη των παράλληλων κόσμων είναι ισχνή και απλοϊκή. Η ερημική γη του Μέσου Κόσμου (μια αναφορά στη μυθοπλασία του Τόλκιν) είναι τόσο αδιάφορη και αμήχανη που έχει ως αποτέλεσμα η αναφορά στη Νέα Υόρκη, με τους πιστούς του Μαυροντυμένου Άντρα και τα τρικ του τελευταίου στον απλό κοσμάκη (η σκηνή στο πάρκο που μπολιάζει το μίσος στην καρδιά ενός κοριτσιού είναι όλα τα λεφτά) να ανεβάζουν την ταινία τουλάχιστον ένα επίπεδο.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης