Το Μόνο Αγόρι Στη Νέα Υόρκη

Όλα όσα γνώριζε ο Τόμας για τη ζωή και την οικογένεια του, πρόκειται να αλλάξουν. Ο νεαρός νεοϋορκέζος που έχει τη φιλοδοξία να γίνει συγγραφέας, ψάχνει να βρει ένα νόημα στη βαρετή ζωή του και το βρίσκει μόλις συναντά την ερωμένη του πατέρα του!
Σε αντίθεση με το αριστοτεχνικά δομημένο «(500) Μέρες με τη Σάμερ» όπου ο εναλλακτικός ρομαντισμός έδενε θαυμάσια με την ορμή και την αθωότητα της νιότης – και την καθαρή, γλυκιά φατσούλα της Ζόι Ντεσανέλ- τούτο το «Αγόρι» δείχνει λιγότερο αυθεντικό (αλλά και περισσότερο πονηρό) από όσο θα έπρεπε, παρά τα εξωτερικά του χαρίσματα. Πρόκειται για μια διαφορετική, αρκετά πρωτότυπη και ψαγμένη κομεντί αλλά το ερωτικό μπλέξιμο και η ελάχιστα πειστική τροπή της (ένα μακροχρόνιο μυστικό σημαδεύει τις τύχες σχεδόν όλων των χαρακτήρων) ακυρώνει κάθε φιλότιμη προσπάθεια να διατυπωθεί ένας ουσιαστικός λόγος για τον έρωτα και την αλληγορική διάσταση σου. Ο Γουέμπ βραχυκυκλώνεται αφηγηματικά ενώ η εξεζητημένη σκηνοθετική μανιέρα του δείχνει έντονα σημεία κορεσμού όσο περνάει η ώρα. Όλοι οι πρωταγωνιστές πάντως από το καστ του δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους, παρότι ο σχεδιασμός του κεντρικού χαρακτήρα έχει αρκετές… χαριτωμενιές που δεν συνάδουν με την μελαγχολική – και κάπως επιτηδευμένη- φύση του. Ο Τόμας θα νιώσει όλες τις βεβαιότητες της ζωής του να διαλύονται μέσα σε μια στιγμή αλλά ένας αινιγματικός, μοναχικός άντρας θα τον βοηθήσει να βρει τον πραγματικό εαυτό του. Θα μπορούσε να ήταν και αστικό θρίλερ αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με ρομαντική κομεντί, έτσι δεν είναι;

Κωνσταντίνος Καϊμάκης