Η δικιά μας οικογένεια
Επιστροφή του βετεράνου Ζαν-Πολ Ραπενό («Σιρανό ντε Μπερζεράκ») στα κινηματογραφικά πλατό, 13 χρόνια μετά από το βραβευμένο με 3 Σεζάρ «Bon Voyage».
Ο Ζερόμ μένει στη Σαγκάη. Περαστικός από το Παρίσι, μαθαίνει πως στον τόπο όπου μεγάλωσε έχει ξεσπάσει μια διαμάχη γύρω από το οικογενειακό του σπίτι. Αποφασίζει να πάει εκεί για να βρεθεί μια λύση. Αυτή η εξόρμησή του στην επαρχία πρόκειται να αλλάξει τη ζωή του…
Ο Ραπενό επιχειρεί να κατευνάσει τα φαντάσματα του παρελθόντος που έρχονται απρόσμενα στη ζωή του ήρωα του και να δώσει μια κωμικοτραγική διάσταση στην ιστορία. Δεν είναι άσχημη η βασική ιδέα αλλά το σενάριο δεν δείχνει ικανό να την στηρίξει μέχρι το τέλος. Πολλές καταστάσεις μοιάζουν μετέωρες σε μια ασύστολη ελαφρότητα, κάποιες στιγμές ο Ραπενό επιδίδεται σε βαρετά μαθήματα ηθικολογίας πασπαλισμένα με μια τρυφερή νότα μελαγχολίας για το χρόνο που φεύγει, ενώ μερικοί χαρακτήρες δεν δείχνουν να έχουν ουσιαστικό λόγο ύπαρξης στην ταινία. Το χειρότερο όμως είναι πως η ταινία δεν έχει ταυτότητα, κινείται αμήχανα μεταξύ δράματος και κωμωδίας και μένει μόνος ο πάντα μεστός Αμαλρίκ (μαζί ίσως με την υπέροχη Μαρίν Βακτ του «Νέα και όμορφη» που υποδύεται τη γυναίκα που μέχρι πρότινος τον μισούσε αλλά τώρα θα γίνει ο καταλύτης που θα του αλλάξει τη ζωή) για να βγάλει τα κάστανα από την φωτιά.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
