Status Update: Πέτρος Κλαμπάνης, μουσικός

Ο Πέτρος Κλαμπάνης μεγάλωσε στην Ζάκυνθο, έναν τόπο με ιδιαίτερη παράδοση στην μουσική κι έτσι ήταν σχεδόν αδύνατο ο ίδιος να ξεφύγει από αυτό το μονοπάτι. Στην συνέχεια, βέβαια, τον κέρδισε ο τζαζ ήχος. Προκειμένου να ακολουθήσει το όνειρο του έφυγε από την Ελλάδα, όμως τα σημαντικότερα μαθήματα, που πήρε εκτός συνόρων, δεν ήταν… μουσικά! Νοσταλγεί πολλά απο την χώρα του, όμως παράλληλα εκφράζει και το βαθύ παράπονο του για την όλη κατάσταση και την κρίση που έχει πλήξει όλους τους τομέις. Θέλει να είναι διαρκώς στο πόδι και θα το συνεχίσει όσο πάει και όσο αντέχει.

Η μουσική μπήκε από πολύ νωρίς στη ζωή μου. Μεγάλωσα στη Ζάκυνθο, έναν κατεξοχήν μουσικό τόπο με ιδιαίτερη παράδοση. Η τζαζ ήρθε αργότερα, στην εφηβεία μου, όταν η δασκάλα του κλασικού πιάνου κατάλαβε μάλλον κάποια κλίση που είχα προς τον αυτοσχεδιασμό και άρχισε να μου γράφει κασέτες με μουσική του Dave Brubeck, Chick Corea, Miles Davis.

 _{photo credit: George Lizardos}

Τα πρώτα μου ακούσματα ήταν η μουσική που άκουγαν η αδελφή και οι γονείς μου και φυσικά μπορούσε να είναι από Elvis μέχρι Καλογιάννη! Κάποια στιγμή, γύρω στα δέκα μου ανακάλυψα τη δισκοθήκη των γονιών μου και ένα pick up το οποίο είχε επισκιαστεί εκείνο τον καιρό από τα κασετόφωνα. Έτσι ανακάλυψα πολλά κλασικά έργα, μουσική των Beatles καθώς και ποπ μουσική των ’70s. Οι Beatles και πολλοί ακόμα ροκ και ποπ καλλιτέχνες των 80s, Έλληνες και κυρίως Αμερικανοί ή Άγγλοι, επηρέασαν πολύ τον τρόπο που ακούω τη μουσική.

Αποφάσισα να ασχοληθώ με το ηλεκτρικό μπάσο στα 15 μου, μετά από μια συναυλία του Αλκίνοου στην οποία έπαιζε ο εξαιρετικός μπασίστας Γιώτης Κιουρτσόγλου. Το κοντραμπάσο ήρθε στη ζωή μου όταν ήμουν 20, όταν άρχισα να εκτιμώ πιο πολύ τον ακουστικό ήχο και την τζαζ των 40s, 50s και 60s. Είναι ένα όργανο με πολύ δύναμη, παρά την διακριτικότητα του.

_{photo credit: Aline Fournier}

Θεωρώ πως η γνωριμία με τους τωρινούς μου συνεργάτες ήταν και συνεχίζει να είναι πολύ σημαντική. Δε μιλάω μόνο για τους μουσικούς, οπως τους Shai Maestro, John Hadfield, Gilad Hekselman, Bodek Janke, Kristjan Randalu, Oded Tzur, Sofia Ribeiro, αλλά και για τις δισκογραφικές με τις οποίες έχω δουλέψει (Motema, Ιnner Circle, Cristal Records & MINOS EMI) και την στενή μου συνεργάτη και manager Ιφιγένεια Κονδύλη.

Στην Αθήνα πήρα τα σπουδαιότερα μαθήματα μουσικής, από τεχνικής άποψης. Οι πληροφορίες που έλαβα ως μαθητής ήταν πολλές και χρήσιμες. Έφυγα από την Ελλάδα γιατί ήθελα πολύ να “σχετικοποίησω” τον τρόπο με τον οποίο έμαθα να ζω, ουσιαστικά, στη χώρα μας. Όντως, τα πιο σημαντικά μαθήματα που πήρα εκτός συνόρων δεν ήταν μουσικά. Έμαθα όμως πολλά για τον επαγγελματισμό, τον τρόπο που χτίζονται οι ομάδες, την πίστη στον στόχο και τον προγραμματισμό. Δεν ήταν εύκολη η πορεία. Είχε και έχει πολλές δυσκολίες. Όμως με κάποιον τρόπο, η σκληρή δουλειά, η επιμονή και η ικανότητα να ανταπεξέρχεται κάποιος στις δυσκολίες παραμένοντας όσο το δυνατόν διαυγής, πιστεύω πως τελικά επιβραβεύονται.

Πιστεύω πως ο μουσικός είναι ένα ον αποδημητικό. Ακόμα και αν αποφασίσει να ζήσει σε μια χώρα, τα ταξίδια είναι απαραίτητα-κάτι που ειναι αληθές για όλους και όχι μόνο για τους μουσικούς. Η Ελλάδα φυσικά παρέχει ευκαιρίες. Το κοινό έχει ανοδική πορεία, υπάρχουν περισσότερα venues και φεστιβάλ καθώς και ωδεία με τζαζ πρόγραμμα.

Η Ελλάδα μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι πως είναι ένας υπέροχος τόπος-κατά την γνώμη μου, ο ομορφότερος τόπος! Η ζωή στην Ελλάδα μπορεί να είναι αντίστοιχα υπέροχη, αν σκεφτούμε το κλίμα, την ομορφιά της φύσης και το άπλετο φως. Αλλά δεν διανύουμε μια καλή περίοδο ως έθνος και αυτό είναι αποτέλεσμα κακών νοοτροπιών και ανωριμότητας σε αποφάσεις που πήραμε ως σύνολο. Αυτό σαφώς επηρεάζει την καθημερινότητα μας και σε επαγγελματικό και ψυχικό επίπεδο. Θα ήταν πολύ φιλόδοξο να πω πως ξέρω πώς θα λύθει αυτή η κατάσταση. Το ένστικτο μου πάντως λέει πως θα προκύψει με την αναθεώρηση των αντιλήψεων μας, με αγάπη για αυτό που πραγματικά είμαστε, με σκληρή δουλειά και έξυπνες κινήσεις ως σύνολο, σεβασμό στους συνανθρώπους μας και επιτέλους λιγότερο εγωισμό και περισσότερο χώρο στις καλές ιδέες.

_{photo credit: George Lizardos}

Νοσταλγώ την καλή πλευρά του ελληνικού ψυχισμού, τη γενναιοδωρία και την “easy going” συμπεριφορά των ανθρώπων. Την αισιοδοξία και το χαμόγελο που μας έχει μεταδόσει η φύση αυτού του φανταστικού μέρους.

Ειμαι συνεχώς on the road. Λατρεύω τα ταξίδια και η προς το παρόν φυσική, καλλιτεχνική και προσωπική μου κατάσταση, μου επιτρέπουν να είμαι σε αυτή την διαρκή κίνηση.

Νομίζω πως θα συνεχίσω να κάνω αυτό που κάνω όσο το αντέχω, ψυχικά και σωματικά. Είναι το ‘mission’ μου, για το οποίο προετοιμαζόμουν εδώ και πολλά χρόνια.

Του χρόνου θα εμφανιστούμε με την Μαρία Φαραντούρη στη Νέα Υόρκη. Συνεργαστήκαμε πρώτη φορά για μια συναυλία στην Κωνσταντινούπολη πριν ένα χρόνο περίπου, μετά από πρόσκληση του ενορχηστρωτή της Αχιλλέα Γουάστορ. Αυτή θα είναι η δεύτερη συνεργασία μας και θα παρουσιαστεί στο Carnegie Hall.