MENU
Κερδίστε Προσκλήσεις
ΤΕΤΑΡΤΗ
18
ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Στο Θέατρο Arroyo, ο Σταύρος Λίτινας δίνει φωνή στη γυναικεία εμπειρία

Με το σκηνοθετικό του βλέμμα στραμμένο φέτος στη γυναικεία εμπειρία και σε όσα τον γοητεύουν σε αυτή, ο Σταύρος Λίτινας παρουσιάζει, στο Θέατρο Arroyo, τρεις γυναικείους μονολόγους και μάς μιλά για τη διαχρονική ανθεκτικότητα των γυναικών, την ευθύνη σκηνοθετών και παραγωγών απέναντι στη σύγχρονη ελληνική δραματουργία, αλλά και τη δύναμη της αξιοπρέπειας σε χαλεπούς καιρούς.

Αριστούλα Ζαχαρίου | 18.11.2026 ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ: ΕΛΙΝΑ ΓΙΟΥΝΑΝΛΗ

Βρείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζητησης

Προσθήκη του monopoli.gr στην Google

Ο σκηνοθέτης, χορογράφος και καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου Arroyo, Σταύρος Λίτινας, γοητεύεται, ως θεατρικός δημιουργός, από τους σύνθετους γυναικείους χαρακτήρες. Ενδεικτικά, την τελευταία δεκαετία, έχει σκηνοθετήσει μερικούς από τους πιο αντιφατικούς και παθιασμένους, όπως η «Δεσποινίς Τζούλια», η «Σαλώμη», οι ηρωίδες του Λόρκα («Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα») και του Χάινερ Μύλλερ («Κουαρτέτο»), αλλά και από τους πιο αυθεντικούς και ατρόμητους, αναφέρομαι, φυσικά, στην «Κυρά της Ρω» του Γιάννη Σκαραγκά.

Όπως μάς εξηγεί ο ίδιος, η πολυπλοκότητα τους και ο τρόπος με τον οποίον προσπαθούν να υπάρξουν μέσα σε έναν κόσμο που συχνά τις περιορίζει, τις κρίνει ή αδυνατεί να τις κατανοήσει του κινούν το ενδιαφέρον καλλιτεχνικά.

Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που αυτήν την περίοδο, παρουσιάζει στο Θέατρο Arroyo τρεις μονολόγους, σε δική του σκηνοθεσία, που φέρουν στη σκηνή τρεις γυναικείες μορφές, οι οποίες αν και κινούνται σε διαφορετικά σύμπαντα, σύμφωνα με όσα μάς περιγράφει, όλες, ωστόσο, κουβαλούν ίχνη από έρωτες, απώλειες, ματαιώσεις, ανεκπλήρωτες επιθυμίες, καθώς και μια βαθιά ανάγκη για αγάπη, ελευθερία και αποδοχή.

Στο Θέατρο Arroyo, ο Σταύρος Λίτινας δίνει φωνή στη γυναικεία εμπειρία

Φωτογραφία: Ελίνα Γουνανλή

Η φετινή καταβύθιση του Σταύρου Λίτινα στον γυναικείο ψυχισμό ξεκίνησε με την παράσταση «BLANCHE after», μια νέα σκηνική προσέγγιση της Blanche DuBois μετά το τέλος του «Λεωφορείου ο Πόθος». Με τον ίδιο να υπογράφει και το κείμενο, η παράσταση δεν επιχειρεί να αφηγηθεί ξανά την ιστορία της εμβληματικής ηρωίδας, αλλά να αναμετρηθεί με ό,τι μένει μετά την κατάρρευση. Τη Blanche ερμηνεύει η ηθοποιός-τραγουδίστρια Δανάη Κατσαμένη.

Η συνέχεια γίνεται με τη μουσικοποιητική αφήγηση «Μέχρι Κάθε Αύριο», βασισμένη στην ομότιτλη ποιητική συλλογή της Κατερίνας Ντίνου. Η ίδια η ποιήτρια-ερμηνεύτρια ανεβαίνει στη σκηνή σε μια παράσταση για την ανθρώπινη αντοχή και τις εσωτερικές διαδρομές μιας γυναίκας, μέσα στη νύχτα της πόλης, η οποία αναζητά τον εαυτό της ανάμεσα σε έρωτες, απουσίες και μνήμες. Με την ποίηση να συναντά τραγούδια σπουδαίων δημιουργών: Ξαρχάκος, Σπανός, Πλέσσας, Κραουνάκης, Χιώτης, Σουγιούλ.

Και τέλος με το «Αγριόχορτο», ο Σταύρος Λίτινας συνεργάζεται, για ακόμα μια φορά, με τον συγγραφέα Γιάννη Σκαραγκά μετά την «Κυρά της Ρω». Αυτή τη φορά στη σκηνή ζωντανεύει η προσωπική ιστορία μιας γυναίκας, που πάει χέρι χέρι με την ιστορίας μιας ολόκληρης χώρας, καθώς η ηρωίδα προσπαθεί να καταλάβει τον εαυτό της, μέσα από τις σχέσεις της, τον έρωτα, τις απώλειες και τις πολιτικές διαψεύσεις μιας εποχής. Τον μονόλογο ερμηνεύει η Μαριάννα Λαγουρού.

Οι τρεις παραστάσεις, «BLANCHE after», «Μέχρι Κάθε Αύριο» και «Αγριόχορτο» ανεβαίνουν, αυτή την περίοδο, στο Θέατρο Arroyo έως τον Ιανουάριο του 2027.

Το θέατρο δεν υπάρχει μόνο όσο διαρκεί η παράσταση· συνεχίζεται στη μνήμη του θεατή, στις σκέψεις και στα ερωτήματα που παίρνει μαζί του φεύγοντας

Ας ξεκινήσουμε τη συζήτηση μας από την παράσταση «BLANCHE after». Τι ήταν αυτό που σας έκανε να επιστρέψετε στον κόσμο της Blanche DuBois και να συνεχίσετε την ιστορία της από το σημείο όπου την άφησε ο Tennessee Williams; Ποια πλευρά της ηρωίδας θελήσατε να φωτίσετε μέσα από αυτή τη νέα προσέγγιση;

Αυτό που με ενδιέφερε δεν ήταν τόσο να συνεχίσω την ιστορία της Blanche, όσο να σταθώ σε εκείνο το σημείο όπου ο Tennessee Williams την αφήνει, όταν όλα μοιάζουν να έχουν τελειώσει, αλλά τίποτα δεν έχει πραγματικά λυθεί. Η Blanche κουβαλάει τις μνήμες, τις επιθυμίες και τις διαψεύσεις της, αλλά κυρίως την ανάγκη της να επινοεί ξανά τον εαυτό της για να μπορέσει να υπάρξει. Στο «Blanche After» με ενδιέφερε να φωτίσω αυτή την εύθραυστη περιοχή ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία, στην παρουσία και την απουσία. Δεν ήθελα να δω μόνο μια γυναίκα που καταρρέει, αλλά έναν άνθρωπο που εξακολουθεί να ονειρεύεται, ακόμη κι όταν ο κόσμος δεν του αφήνει πια χώρο. Ίσως, τελικά, η ψευδαίσθηση να μην είναι πάντα μια άρνηση της πραγματικότητας, αλλά ο τελευταίος τρόπος που διαθέτουμε για να την αντέξουμε.

Με δεδομένο ότι καταπιάνεστε με μια από τις πιο γνωστές μορφές του παγκόσμιου θεάτρου σε μια νέα συνθήκη, τι έχει να επικοινωνήσει η συγκεκριμένη εκδοχή της Blanche στο κοινό του σήμερα;

Νομίζω ότι η Blanche παραμένει επίκαιρη γιατί μιλάει για την ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει κάπου, να αγαπηθεί και να διατηρήσει μια εικόνα του εαυτού του που να μπορεί να αντέξει. Σήμερα, σε έναν κόσμο που απαιτεί διαρκώς να παρουσιάζουμε μια συγκεκριμένη εκδοχή του εαυτού μας, η Blanche αποκτά μια επιπλέον διάσταση. Πού τελειώνει αυτό που είμαστε και πού αρχίζει αυτό που επινοούμε για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε; Με ενδιαφέρει να τη δούμε πέρα από την ψυχική της κατάρρευση, ως έναν άνθρωπο που παλεύει να διατηρήσει το δικαίωμα στο όνειρο, ακόμη κι όταν αυτό γίνεται επώδυνο. Γιατί η Blanche δεν είναι μόνο μια τραγική ηρωίδα του παρελθόντος· είναι η υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε άνθρωπο που δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε υπάρχει μια ιστορία που δεν γνωρίζουμε.

Η Δανάη Κατσαμένη υποδύεται την Blanche DuBois στην παράσταση «BALNCHE after». Για την περιβόητη ηρωίδα ο Σταύρος Λίτινας θα πει: «Νομίζω ότι η Blanche παραμένει επίκαιρη γιατί μιλάει για την ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει κάπου, να αγαπηθεί και να διατηρήσει μια εικόνα του εαυτού του που να μπορεί να αντέξει».

Άρα πιστεύετε ότι η πορεία ενός θεατρικού χαρακτήρα παραμένει μετέωρη (ή σε εκκρεμότητα) όταν πέσει η αυλαία;

Πιστεύω ότι ένας θεατρικός χαρακτήρας δεν τελειώνει απαραίτητα μαζί με το έργο, όπως δεν τελειώνει ένας άνθρωπος τη στιγμή που απομακρύνεται από τη ζωή μας. Κάτι παραμένει σε εκκρεμότητα, κάτι που δεν ειπώθηκε, δεν εξηγήθηκε ή δεν βρήκε τη θέση του. Αυτό ακριβώς με ενδιέφερε στο “BLANCHE after”, να επιστρέψω σε μια ηρωίδα που γνωρίζουμε, όχι για να δώσω απαντήσεις για την τύχη της, αλλά για να αναζητήσω όσα εξακολουθούν να αιωρούνται μέσα μας από την παρουσία της. Άλλωστε, το θέατρο δεν υπάρχει μόνο όσο διαρκεί η παράσταση· συνεχίζεται στη μνήμη του θεατή, στις σκέψεις και στα ερωτήματα που παίρνει μαζί του φεύγοντας. Και ίσως εκεί να αρχίζει μια άλλη ζωή για τον χαρακτήρα, έξω πια από το κείμενο του έργου.

Σε τι είδους σκηνικό σύμπαν θα συναντήσουμε , λοιπόν, τη δική σας Blanche στο Θέατρο Arroyo; Πώς καθοδηγήσατε την πρωταγωνίστριά σας Δανάη Κατσαμένη;

Το σκηνικό σύμπαν του «BLANCHE after» κινείται σε μια περιοχή όπου η μνήμη, η φαντασία και η πραγματικότητα συνυπάρχουν χωρίς να διαχωρίζονται με σαφή όρια. Δεν με ενδιέφερε να αναπαραστήσω έναν ρεαλιστικό χώρο, αλλά να δημιουργήσω ένα τοπίο από ίχνη, θραύσματα και εικόνες που μοιάζουν να αναδύονται από μέσα της. Η σκηνοθετική προσέγγιση βασίστηκε στην αναζήτηση μιας λεπτής ισορροπίας ανάμεσα σε αυτό που η Blanche δείχνει και σε αυτό που προσπαθεί να κρύψει, ανάμεσα στην ανάγκη της να υπάρξει και στην αδυναμία της να συμφιλιωθεί με όσα έχει χάσει. Με τη Δανάη Κατσαμένη δουλέψαμε πάνω σε αυτή την εσωτερική διαδρομή, αποφεύγοντας την εύκολη αναπαράσταση της κατάρρευσης και αναζητώντας τις μικρές, συχνά ανεπαίσθητες μετατοπίσεις ενός ανθρώπου που προσπαθεί να κρατηθεί από τον εαυτό του. Για μένα, η Blanche δεν είναι μια εικόνα που πρέπει να αναπαραχθεί, αλλά μια παρουσία που πρέπει να αναζητηθεί.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑBLANCHE after: Ο Σταύρος Λίτινας σκηνοθετεί στο Arroyo το «μετά» της ηρωίδας του «Λεωφορείου ο Πόθος»12.09.2018

Παράλληλα, στο Θέατρο Arroyo, παρουσιάζεται η μουσικοποιητική παράσταση «Μέχρι Κάθε Αύριο», επίσης σε δική σας σκηνοθεσία, βασισμένη στην ομότιτλη ποιητική συλλογή της Κατερίνας Ντίνου. Τι θα παρακολουθήσουμε επί σκηνής;

Η ιδέα για το «Μέχρι Κάθε Αύριο» γεννήθηκε από την ανάγκη να συναντηθούν η ποίηση και η μουσική όχι ως δύο διαφορετικές μορφές έκφρασης, αλλά ως δύο τρόποι να μιλήσουμε για όσα δυσκολευόμαστε να πούμε. Με ενδιαφέρει η νύχτα ως ένας τόπος εξομολόγησης, όπου η πόλη αδειάζει, οι άμυνες χαλαρώνουν και οι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με τις επιθυμίες, τις απουσίες και τις μνήμες τους. Επί σκηνής, η ζωντανή μουσική συνομιλεί με την ποίηση, δημιουργώντας μια διαδρομή ανάμεσα στον έρωτα, τη μοναξιά και την προσμονή. Δεν πρόκειται για μια γραμμική αφήγηση, αλλά για μια συνάντηση ήχων και λέξεων που αφήνει τον θεατή να αναγνωρίσει τις δικές του ιστορίες. Γιατί κάποιες φορές το μόνο που μπορούμε να υποσχεθούμε είναι ότι θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε, να αγαπάμε και να αναζητούμε κάτι, μέχρι κάθε αύριο.

Τι είναι αυτό που σας γοητεύει στο ποιητικό σύμπαν της Κατερίνας Ντίνου και ποια στοιχεία της γραφής της θεωρείτε ότι προσφέρονται για μια σκηνική προσέγγιση;

Αυτό που με γοητεύει στο ποιητικό σύμπαν της Κατερίνας Ντίνου είναι η αμεσότητα με την οποία προσεγγίζει τα συναισθήματα, χωρίς να τα απογυμνώνει από το μυστήριο και την αντιφατικότητά τους. Στη γραφή της υπάρχει μια ευαισθησία που δεν γίνεται ποτέ εύκολη εξομολόγηση, αλλά αφήνει χώρο στη σιωπή, στη μνήμη και σε όσα μένουν ανείπωτα. Αυτό ακριβώς αναζητώ και στη σκηνική μεταφορά της ποίησης, όχι να εικονογραφήσω τις λέξεις, αλλά να δημιουργήσω ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο μπορούν να αναπνεύσουν, να συναντήσουν τη μουσική και να αποκτήσουν μια άλλη διάσταση. Με ενδιαφέρει η στιγμή που ο λόγος παύει να είναι μόνο κείμενο και γίνεται φωνή, ρυθμός και παρουσία, δημιουργώντας στον θεατή την αίσθηση ότι κάτι προσωπικό του αποκαλύπτεται, ακόμη κι αν δεν του ανήκει.

Για μένα η σκηνοθεσία δεν είναι η επιβολή μιας άποψης, αλλά η δημιουργία ενός χώρου όπου διαφορετικές ευαισθησίες μπορούν να συνυπάρξουν και να γεννήσουν κάτι

Πώς διαμορφώθηκε η συνεργασία σας μαζί της, δεδομένου ότι καλείστε να σκηνοθετήσετε μια δημιουργό η οποία βρίσκεται στη σκηνή ερμηνεύοντας τον δικό της ποιητικό κόσμο;

Η συνεργασία με την Κατερίνα Ντίνου βασίστηκε εξ’ αρχής στην εμπιστοσύνη και στην ανάγκη να δημιουργήσουμε έναν κοινό τόπο ανάμεσα στη δική της προσωπική σχέση με τα ποιήματα και στη δική μου σκηνοθετική ματιά. Το ενδιαφέρον βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη συνάντηση. Από τη μία υπάρχει η δημιουργός που κουβαλά τη βιωματική σχέση με τις λέξεις της και από την άλλη η ανάγκη να απομακρυνθούμε από το αυτονόητο, ώστε τα ποιήματα να αποκτήσουν μια νέα σκηνική ζωή. Δεν με ενδιέφερε να κατευθύνω την ερμηνεία της με τρόπο που να περιορίζει την αλήθεια της, αλλά να δημιουργήσουμε τις συνθήκες ώστε αυτή η αλήθεια να συναντήσει τον θεατή χωρίς να του επιβάλλεται. Άλλωστε, για μένα η σκηνοθεσία δεν είναι η επιβολή μιας άποψης, αλλά η δημιουργία ενός χώρου όπου διαφορετικές ευαισθησίες μπορούν να συνυπάρξουν και να γεννήσουν κάτι που κανείς από τους δύο δεν θα μπορούσε να δημιουργήσει μόνος του.

Στη μουσικοποιητιή αφήγηση «Μέχρι Κάθε Αύριο» η Κατερίνα Ντίνου ερμηνεύει στη σκηνή την ομότιτλη ποιητική συλλογή της, με τον Σταύρο Λίτινα να δηλώνει: «Αυτό που με γοητεύει στο ποιητικό σύμπαν της Κατερίνας Ντίνου είναι η αμεσότητα με την οποία προσεγγίζει τα συναισθήματα, χωρίς να τα απογυμνώνει από το μυστήριο και την αντιφατικότητά τους».

Στην παράσταση εντάσσονται τραγούδια σπουδαίων και πολύ αναγνωρίσιμων συνθετών, όπως οι Ξαρχάκος, Σπανός, Πλέσσας και Κραουνάκης. Με ποιο κριτήριο έγινε η τελική επιλογή των μουσικών κομματιών ώστε να υπηρετούν τη δραματουργία και να συνομιλήσουν ουσιαστικά με την ποίηση;

Η επιλογή των τραγουδιών δεν έγινε με κριτήριο μόνο την «ομορφιά» τους ή την αναγνωρισιμότητα των δημιουργών τους, αλλά κυρίως τη δυνατότητά τους να συνομιλήσουν με τα ποιήματα και να δημιουργήσουν μια κοινή συναισθηματική διαδρομή. Τα τραγούδια των σπουδαίων αυτών δημιουργών κουβαλούν ήδη έναν δικό τους κόσμο, μνήμες και βιώματα που ανήκουν σε διαφορετικές γενιές, κι αυτό με ενδιέφερε ιδιαίτερα. Αναζητήσαμε εκείνες τις συναντήσεις όπου ο στίχος δεν επαναλαμβάνει αυτό που λέει το ποίημα, αλλά το συμπληρώνει, το αντιπαραβάλλει ή φωτίζει μια πλευρά του που μέχρι εκείνη τη στιγμή παρέμενε κρυφή. Η μουσική δεν λειτουργεί ως διάλειμμα από τον ποιητικό λόγο, αλλά ως ένας δεύτερος αφηγητής, που άλλοτε τον ακολουθεί και άλλοτε τον οδηγεί σε μια διαφορετική κατεύθυνση. Εκεί, νομίζω, γεννιέται και η ουσία της παράστασης, στη συνάντηση δύο αυτόνομων κόσμων που, χωρίς να χάνουν την ταυτότητά τους, δημιουργούν κάτι καινούργιο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑΜέχρι Κάθε Αύριο: Η συλλογή της Κατερίνας Ντίνου γίνεται μουσικοποιητική παράσταση στο Θέατρο Arroyo12.09.2018

Αυτή την περίοδο ανεβάζετε, επίσης, στο Θέατρο Arroyo και το «Αγριόχορτο» του Γιάννη Σκαραγκά. Μετά τη μεγάλη επιτυχία της «Κυράς της Ρω», συναντιέστε ξανά δημιουργικά με τον συγγραφέα. Τι νέο φέρνει η σύμπραξή σας και ποια είναι η ιστορία που πρόκειται να παρακολουθήσουμε επί σκηνής;

Με τον Γιάννη Σκαραγκά συναντιόμαστε ξανά, αλλά το νέο του έργο, το «Αγριόχορτο» μάς οδηγεί σε μια πολύ διαφορετική διαδρομή, στην προσωπική ιστορία μιας γυναίκας που προσπαθεί να καταλάβει τον εαυτό της μέσα από τις σχέσεις της, τον έρωτα, τις απώλειες και τις πολιτικές διαψεύσεις μιας ολόκληρης εποχής. Αυτό που με συγκινεί στο έργο είναι ο τρόπος με τον οποίο η προσωπική μνήμη γίνεται ταυτόχρονα μνήμη μιας χώρας που άλλαξε, αφήνοντας πίσω της ανθρώπους που πλήρωσαν ακριβά τα όνειρά τους. Στη σκηνή του ARROYO θα παρακολουθήσουμε μια εξομολόγηση που δεν ζητά τη δικαίωση, αλλά προσπαθεί να συμφιλιωθεί με τις αντιφάσεις της ζωής. Γιατί το αγριόχορτο, όσο κι αν το ξεριζώνεις, βρίσκει πάντα έναν τρόπο να φυτρώσει ξανά.

Τι ήταν εκείνο που σας γοήτευσε στο κείμενο και σας έκανε να το σκηνοθετήσετε;

Αυτό που με γοήτευσε είναι ο τρόπος με τον οποίο η προσωπική ιστορία μιας γυναίκας συναντά την ιστορία μιας ολόκληρης εποχής. Με ενδιαφέρει αυτή η αντίφαση ανάμεσα στα μεγάλα ιδανικά και στις μικρές, καθημερινές ζωές των ανθρώπων που τα υπηρέτησαν, αλλά και το τίμημα που μπορεί να έχει κανείς όταν πιστεύει βαθιά σε κάτι και τελικά το βλέπει να διαψεύδεται. Η ηρωίδα δεν είναι μια μορφή που μπορούμε εύκολα να κρίνουμε ή να κατατάξουμε· είναι ένας άνθρωπος γεμάτος επιθυμίες, ενοχές, αντιφάσεις και έχει ανάγκη να κατανοήσει όσα έζησε. Αυτή η ανθρώπινη διάσταση ήταν που με έκανε να θελήσω να ασχοληθώ με το έργο, αναζητώντας μια σκηνική προσέγγιση που δεν θα εξηγεί τη ζωή της, αλλά θα επιτρέπει στον θεατή να την αισθανθεί και, ίσως, να αναγνωρίσει μέσα της κομμάτια της δικής του διαδρομής.

Η συνεργασία με έναν σύγχρονο Έλληνα συγγραφέα είναι μια δημιουργική συνάντηση, αλλά και μια ευθύνη απέναντι στο ίδιο το θέατρο

Με αφορμή αυτή την επιλογή, πόσο σημαντικό θεωρείτε να στηρίζουν οι σκηνοθέτες και οι θεατρικοί παραγωγοί τη σύγχρονη ελληνική δραματουργία;

Θεωρώ ότι είναι απαραίτητο οι σκηνοθέτες και οι παραγωγοί να στηρίζουν τη σύγχρονη ελληνική δραματουργία, γιατί χωρίς νέα έργα το θέατρο κινδυνεύει να ανακυκλώνει διαρκώς τις ίδιες αναφορές, όσο σημαντικές κι αν είναι αυτές. Έχουμε συγγραφείς που συνομιλούν ουσιαστικά με την εποχή τους και καταφέρνουν, μέσα από προσωπικές ιστορίες, να θέτουν ερωτήματα που αφορούν όλους μας. Το ζητούμενο είναι να τους δώσουμε χώρο, χρόνο και τη δυνατότητα να δοκιμαστούν στη σκηνή, χωρίς να απαιτούμε από ένα καινούργιο έργο να έχει, εκ των προτέρων, αποδείξει την αξία του. Για μένα, η συνεργασία με έναν σύγχρονο Έλληνα συγγραφέα είναι μια δημιουργική συνάντηση, αλλά και μια ευθύνη απέναντι στο ίδιο το θέατρο. Πρέπει όλοι να συμβάλλουμε ώστε να γεννιούνται νέες φωνές, νέες ιστορίες και νέοι τρόποι να βλέπουμε τον κόσμο.

Το «Αγριόχορτο» αποτελεί μια τρυφερή και ποιητική αλληγορία που συνδέει την προσωπική ιστορία μιας γυναίκας με τη διαδρομή μιας ολόκληρης χώρας. Πώς προσεγγίζετε σκηνοθετικά αυτή τη διπλή αφήγηση και πώς δουλέψατε με τη Μαριάννα Λαγουρού ώστε εκείνη να ενσαρκώσει τον ρόλο μέσα σε αυτό το πλαίσιο;

Σκηνοθετικά, με ενδιαφέρει να αντιμετωπίσουμε την ιστορία της ηρωίδας ως μια διαδρομή μέσα από την οποία αποκαλύπτεται παράλληλα η ιστορία της χώρας και όχι ως μια απλή προσωπική εξομολόγηση. Τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα δεν υπάρχουν εδώ ως ένα εξωτερικό φόντο· εισχωρούν στις προσωπικές σχέσεις, στον έρωτα, στις επιλογές και στις διαψεύσεις της, διαμορφώνοντας τη ζωή της χωρίς να ακυρώνουν την ατομικότητά της. Με τη Μαριάννα Λαγουρού δουλέψαμε πάνω σε αυτή τη λεπτή ισορροπία, αναζητώντας μια ερμηνεία άμεση και ανθρώπινη, χωρίς περιττές εξάρσεις, που να αφήνει χώρο τόσο στην τρυφερότητα όσο και στις αντιφάσεις της ηρωίδας. Με ενδιέφερε όχι απλά να δούμε μια γυναίκα που αφηγείται το παρελθόν της, αλλά έναν άνθρωπο που εξακολουθεί να βρίσκεται σε διάλογο μαζί του, προσπαθώντας να καταλάβει τι απέμεινε από όσα πίστεψε, αγάπησε και έχασε. Εκεί συναντιούνται, νομίζω, η προσωπική ιστορία και η συλλογική μνήμη.

Η Μαριάννα Λαγουρού ερμηνεύει τον μονόλογο «Αγριόχορτο» του Γιάννη Σκαραγκά, με τον Σταύρο Λίτινα να σχολιάζει: «Με τη Μαριάννα Λαγουρού αναζητήσαμε μια ερμηνεία άμεση και ανθρώπινη, χωρίς περιττές εξάρσεις, που να αφήνει χώρο τόσο στην τρυφερότητα όσο και στις αντιφάσεις της ηρωίδας».

Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια φαίνεται να βρίσκεται στον πυρήνα του έργου. Τι σημαίνει για εσάς να διατηρεί ένας άνθρωπος την αξιοπρέπειά του όταν οι συνθήκες γύρω του μοιάζουν να του στερούν ακόμη και τα αυτονόητα;

Για μένα, αξιοπρέπεια δεν σημαίνει να μη λυγίζεις ποτέ, ούτε να διατηρείς μια εικόνα δύναμης απέναντι στους άλλους. Σημαίνει να μπορείς, ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες, να αναγνωρίζεις τον εαυτό σου και να μην εγκαταλείπεις ολοκληρωτικά αυτό που σε κάνει άνθρωπο. Στο «Αγριόχορτο», η ηρωίδα έρχεται αντιμέτωπη με απώλειες, διαψεύσεις και την αίσθηση ότι η εποχή της τής στέρησε πολλά από όσα πίστεψε. Δεν βγαίνει αλώβητη από αυτή τη διαδρομή, κι αυτό είναι που με ενδιαφέρει περισσότερο. Η αξιοπρέπεια δεν βρίσκεται απαραίτητα στη νίκη ή στη δικαίωση, αλλά στην προσπάθεια να συνεχίσεις να ζεις χωρίς να αρνηθείς όσα υπήρξες. Άλλωστε, ο άνθρωπος δεν ορίζεται μόνο από όσα του συμβαίνουν, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο προσπαθεί να σταθεί απέναντί τους.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑΑγριόχορτο, του Γιάννη Σκαραγκά στο Θέατρο Arroyo12.09.2018

Τρεις διαφορετικές παραστάσεις, λοιπόν, τρεις γυναικείες μορφές στο επίκεντρο της σκηνικής αφήγησης. Κλείνοντας τη συζήτηση μας, τι είναι αυτό που σας κινεί το ενδιαφέρον στην εξερεύνηση γυναικείων χαρακτήρων; Υπάρχει κάποιο κοινό νήμα που, για εσάς, συνδέει τις τρεις αυτές ιστορίες;

Αυτό που με ενδιαφέρει στους γυναικείους χαρακτήρες είναι η πολυπλοκότητά τους, ο τρόπος με τον οποίο προσπαθούν να υπάρξουν μέσα σε έναν κόσμο που συχνά τις περιορίζει, τις κρίνει ή αδυνατεί να τις κατανοήσει. Οι γυναικείες μορφές και στις τρεις παραστάσεις κινούνται σε διαφορετικά σύμπαντα, αλλά όλες κουβαλούν ίχνη από έρωτες, απώλειες, ματαιώσεις και ανεκπλήρωτες επιθυμίες, παράλληλα με μια βαθιά ανάγκη για αγάπη, ελευθερία και αποδοχή. Αυτή η αόρατη διαδρομή της εμπειρίας με συγκινεί. Ο τρόπος με τον οποίο το παρελθόν εγγράφεται πάνω στον άνθρωπο, στη στάση του σώματος του, στο βλέμμα του και στη σιωπή του. Ο τρόπος που διαμορφώνει τις φοβίες του και την ανάγκη του για επαφή και σύνδεση. Το κοινό νήμα των τριών παραστάσεων είναι ακριβώς αυτό το αποτύπωμα. Όσα μας συμβαίνουν δεν εξαφανίζονται πλήρως όταν τελειώνουν, αλλά συνεχίζουν υποδόρια να μας διαμορφώνουν, συχνά με τρόπους που ούτε εμείς οι ίδιοι μπορούμε να αντιληφθούμε και να εξηγήσουμε. Στη σκηνή με ενδιαφέρει να αναζητώ αυτά τα ίχνη, όχι για να εξηγήσω τις ηρωίδες, αλλά για να αποκαλύψω την ανθρώπινη αλήθεια που κρύβεται πίσω από τις αντιδράσεις, τις επιλογές και τις σιωπές τους.

Βρείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζητησης

Προσθήκη του monopoli.gr στην Google
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Θέατρο Arroyo, Μεγ. Αλεξάνδρου 128, Αθήνα. Τηλέφωνο: 21 0346 9575

BLANCHE after

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Σταύρος Λίτινας. Σκηνικά – Κοστούμια: Σταύρος Λίτινας. Μουσική: Γιώργος Ανδριώτης. Μουσική Επιμέλεια: Σταύρος Λίτινας. Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

Τη Blanche ερμηνεύει η ηθοποιός-τραγουδίστρια Δανάη Κατσαμένη

Παραστάσεις: Σάββατο 21:00 – Κυριακή 20:00

Εισιτήρια: 18€ κανονικό – 15€ φοιτητικό – 12€ ανέργων, αμεα | Προπώληση: ticketservices.gr 

Μέχρι Κάθε Αύριο

Ποιητικά κείμενα: Κατερίνα Ντίνου. Σκηνοθεσία: Σταύρος Λίτινας. Σκηνικά: Σταύρος Λίτινας. Μουσικές επιλογές: Κατερίνα Ντίνου, Σταύρος Λίτινας. Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου. Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή

Τραγούδι: Κατερίνα Ντίνου. Πιάνο: Ανδρέας Βουδούρης. Αφήγηση: Άντζελα Μπρούσκου

Παραστάσεις: Σάββατο 28/11 – 5/12 – 12/12 – 19/12 – 26/12 – 2/1 – 9/1 Ώρα έναρξης: 23.00

Εισιτήρια: 22€ κανονικό, 15€ φοιτητικό, 10€ ανέργων-ΑΜΕΑ (προσφέρεται δωρεάν κρασί) | Προπώληση: ticketservices.gr

Αγριόχορτο

Κείμενο: Γιάννης Σκαραγκάς. Σκηνοθεσία: Σταύρος Λίτινας. Μουσική: Γιώργος Ανδριώτης. Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

Παίζουν: Μαριάννα Λαγουρού

Παραστάσεις: Παρασκευές στις 21.00 και Σάββατα στις 18:00

Εισιτήρια: 18€ κανονικό – 15€ φοιτητικό – 10€ ανέργων, αμεα. Προπώληση: ticketservices.gr 

Προσθήκη του monopoli.gr ως προτεινόμενη πηγή στην Google
Περισσότερα από Πρόσωπα
Σχετικά Θέματα
Πρόσωπα
Μελίνα Κόντη: Η Pina Bausch με έμαθε να φέρνω στη σκηνή όλα όσα είμαι
Πρόσωπα
Ματίνα Περγιουδάκη: Ψάχνω, αναζητώ κι αυτή είναι η σταθερά μου
Πρόσωπα
Πάνος Παπαδόπουλος: Αρνούμαι να ενηλικιωθώ. Και το θέατρο με έσωσε ως προς αυτό
Μουσικά Νέα
«Ελάτε νωρίς και μείνετε μέχρι αργά»: Αυτό το Σάββατο, Hunee και Paula Tape βάζουν στόχο να χορέψει η Αθήνα
Art & Culture
Ο Κωστής Σταφυλάκης στήνει μια «αιματοβαμμένη πανήγυρη» στην Art Athina
Μουσικά Νέα
Για τα Υπόγεια Ρεύματα, όταν όλα γύρω μας σκοτεινιάζουν, η ποίηση μπορεί να γίνει φως
Art & Culture
Ο Όλιβερ Λάσε στο 67ο ΦΚΘ: «Το σινεμά με έσωσε»
Art & Culture
67ο ΦΚΘ: Η ρομαντική μπαλάντα του Φατίχ Ακίν
Πρόσωπα
Η Nalyssa Green εξελίσσεται και ωριμάζει – κάπως σαν το «Κοκτέιλ» (video)
Art & Culture
67ο ΦΚΘ: Μετά το «Μaestro» ο Παπακαλιάτης επιστρέφει στο σινεμά
Πρόσωπα
Φαίη Ξυλά: Είναι δύναμη να είσαι ευαίσθητος
Πρόσωπα
Οι M.A.T.E δεν ακολουθούν τη μόδα της εποχής. Κάνουν τις δικές τους μουσικές αναζητήσεις