Η Αποπλάνηση

Η ιστορία ενός πληγωμένου στρατιώτη (Κόλιν Φάρελ) που, κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφύλιου Πολέμου, και συγκεκριμένα το 1864, βρίσκει καταφύγιο, ώσπου να αναρρώσει, σε ένα σχολείο θηλέων οικότροφων στη Βιρτζίνια, όπου τον περιθάλπουν ως ηθικό τους χρέος. Η παρουσία του εκεί, όμως, ξυπνά στα κορίτσια και τις μοναχικές γυναίκες του σχολείου (Νικόλ Κίντμαν, Κίρστεν Ντανστ, Ελ Φάνινγκ), καταπιεσμένα ένστικτα, πάθη και ανάγκες, προκαλώντας μεταξύ τους ανταγωνισμούς και συγκρούσεις.
Η άποψη της Κόπολα για την σκοτεινή αυτή ιστορία από τον αμερικανικό εμφύλιο δεν είναι αδιάφορη. Στη γοτθική οπτική της γύρω από την αναστάτωση που προκαλεί ένα αρσενικό στις τάξεις των καταπιεσμένων γυναικών αναδεικνύεται όλη η αμοραλιστική ηθική του πολέμου, όπου το ρητό «ο θάνατος σου η ζωή μου» έχει τον πρώτο λόγο. Όμως το στόρι της «Αποπλάνησης» δεν αφορά μόνο στο ζήτημα της επιβίωσης. Έχει να κάνει κυρίως με τη διαμάχη των δύο φύλων και τις σχέσεις εξουσίας που διαμορφώνονται σε ένα κλειστό, αποπνικτικό και παγερό παρά την καλαισθησία του περιβάλλον όπως αυτό του οικοτροφείου. Η ειδυλλιακή ατμόσφαιρα και το σκηνικό έντασης θα είχαν σημαντικότερη αξία αν η Κόπολα τολμούσε να πει κάτι διαφορετικό ή πρωτότυπο σε σχέση με εκείνη την πρώτη ταινία του Σίγκελ. Όμως ούτε τολμά ούτε ρισκάρει να δώσει το κάτι παραπάνω, αρκούμενη στη συμβολική διάσταση μιας διαχρονικής ιστορίας και στη συνεχή υπαινικτική παρουσία του σεξ. Μάλιστα το κοπιάρισμα εκείνης της ταινίας ακολουθείται ευλαβικά και με απόλυτο σεβασμό καθώς η Κόπολα δεν έχει αλλάξει ούτε… γραμμή στο σενάριο. Όλα αυτά όμως τα έχουμε δει στο πρωτότυπο και μάλιστα με σαφέστατα καλύτερες επιδόσεις. Ειδικά στο επίπεδο των ερμηνειών όπου η Κόπολα πρέπει να αισθάνεται …προδομένη από τον Φάρελ και τις περισσότερες ερμηνεύτριες της, αφήνοντας την Κίντμαν να παλεύει μόνη με τους… ανεμόμυλους του αμερικανικού Νότου.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης