Θεατής: Μητρόπολη στο Σύγχρονο Θέατρο

Αν επιχειρήσουμε να ερμηνεύσουμε τον τίτλο της δουλειάς μπορούμε να αναφερθούμε στην ένωση διαφορετικών τραγωδιών, με ποικιλία στη θεματική, με μια όμως στέρεα βάση, αυτήν της απώλειας, παρούσας ή επερχόμενης. Σε ένα άστατο τοπίο, που παραπέμπει σε άγονο τόπο, συναντιούνται έργα περασμένα και μεγαλειώδη, με το χάρισμα της διαχρονίας και της επικαιρότητας ταυτόχρονα, και ήρωες που κτίζουν την κάθε λογής βία, την πτώση, τον θάνατο, προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους μέσα στα ερείπια, την παρακμή και να ξαναγεννηθούν σε ένα αναθεωρημένο πλαίσιο συνύπαρξης. Στα πλαίσια της ένωσης -με τη ευρύτερη χρήση του όρου- μπορεί να διακρίνει και να δικαιολογήσει κανείς χαρακτηριστικά σκηνικής σύνθεσης, σωματικού θεάτρου, στοιχεία που συνθέτουν ένα συνολικό, κοινό αποτέλεσμα χωρίς απαραίτητα να (αυτο)προσδιορίζεται ως προς το είδος του.

Η παράσταση

Αποσπάσματα από πέντε τραγωδίες μπλέκονται μεταξύ τους: Αντιγόνη, Οιδίπους Τύραννος, Βάκχες, Μήδεια, Ηρακλής Μαινόμενος. Η μετάβαση γίνεται κυρίως μέσα από σώματα που εναλλάσσονται, μοιάζουν σε σημεία να παλεύουν για την επιβίωση, (μετα)κινούνται με έξυπνα, απλά τεχνάσματα -κάθε τεχνητό απουσιάζει, χαρτί και κουτιά είναι η πρώτη και η μοναδική ύλη για το σκηνικό και τα μέσα του-. Δεν αναφερόμαστε ασφαλώς σε λογική συνέχεια από τη μια τραγωδία στην άλλη, ωστόσο η όποια σύνδεση εμφανίζει εσωτερική συνοχή, έναν λογικοφανή συνειρμό, ανοικτό για τον καθένα να τον εντοπίσει, ενδεχομένως και να τον πλάσει, αφήνοντας ακόμα και τις συνδέσεις με το σύγχρονο παρόν ως ενδεχόμενες.

Για να μπορέσει να επιτύχει ένα τέτοιο εγχείρημα απαιτείται πολλή δουλειά, εμφανές ότι έχει γίνει, και γερές, στέρεες ερμηνείες που ως επί το πλείστον υπήρξαν. Ξεχωρίσαμε τον Γιώργο Κατσή για την έμφυτη δυναμική του -ιδίως στην έναρξη του κακοπαθημένου Διόνυσου- τη Χαρά Μάτα Γιαννάτου για τη δωρικότητα στην προσέγγιση των ρόλων της και τον Αργύρη Πανταζάρα, που συν τοις άλλοις σκηνοθετεί, για την εκφραστικότητα που τον διακρίνει, ειδικά ως πάσχων Οιδίποδας.

Εμμένοντας περισσότερο στις Βάκχες που φαίνεται να λειτουργούν ως κέντρο βάρους -χρονικά τουλάχιστον και ερμηνευτικά πιο “φροντισμένες” σίγουρα- και αναλογιζόμενοι τη συνοπτική εκδοχή που είδαμε, ίσως αποτελούσε ωραία ιδέα η μετεξέλιξη της αποσπασματικής θεώρησης σε μια πλήρη και ολοκληρωμένη παράσταση για την Ευριπίδεια αυτή τραγωδία. Το “πείραμα” πάντως από αυτόν τον ενδεικτικό χειρισμό ήταν επιτυχημένο.

Αναμφίβολα πρόκειται για ένα δρώμενο δουλεμένο και σωστά συντονισμένο. Τα εύσημα είναι ακόμα μεγαλύτερα αφού πρόκειται για προσπάθεια ομάδας νέων ηλικιακά και σε εμπειρία ατόμων, με ισομέρεια -τουλάχιστον ως προς την κατανομή των ρόλων- και έναν νεότευκτο σκηνοθέτη, τον Αργύρη Πανταζάρα, συνεχώς εξελισσόμενο ως ερμηνευτή, για την περίσταση και με μια πρωτότυπη, αξιόλογη σκηνοθετική πρόταση. Το ένθερμο χειροκρότημα του -σχεδόν αποκλειστικά- νεανικού κοινού και τα sold out, επιβεβαιώνουν και δίκαια επιβραβεύουν το συνολικό αποτέλεσμα.

Σημείωση: Η παράσταση “Μητρόπολη/ Χορός και Άγγελος από το πανάρχαιο δράμα” παρουσιάστηκε στις 22 και 23 Ιουλίου 2016 στο Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου σε συμπαραγωγή του Ελληνικού Φεστιβάλ με το Εθνικό Θέατρο.