Σουβενίρ

Η Λιλιάν ήταν κάποτε η “Laura” μία τραγουδίστρια που πήρε μέρος το 1974 στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision και έχασε με μικρή διαφορά από τους ABBA. Σήμερα συσκευάζει φαγητό σε μια μικρή βιοτεχνία και τίποτα δεν θυμίζει το άλλοτε μουσικό ίνδαλμα . Μέχρι την ημέρα που θα γνωρίσει τον 20χρονο Ζαν που θα την πείσει να επιστρέψει στην σκηνή.

Ρομερική ακτινογραφία μιας πολυσύνθετης και μυστηριώδους γυναίκας, με τη μουσική των Pink Martini να «ντύνει» ρομαντικά την ατμόσφαιρα και το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision να χρησιμεύει ως σεναριακός μοχλός που οδηγεί την πλοκή στην υπέρβαση της καθημερινότητας. Αν μη τι άλλο από ότι φαίνεται κι από τα παραπάνω το «Σουβενίρ» δεν είναι άλλη μια καταθλιπτική ανθρώπινη ιστορία (παρότι φλερτάρει έντονα με κάτι τέτοιο) αλλά μια διαφορετική ματιά πάνω στη διάψευση των προσδοκιών, τον απόλυτο έρωτα και τη δύναμη που αντλείται από αυτόν. Το εύρημα του love story που χρησιμοποιεί ο σκηνοθέτης δεν γνωρίζει ηλικιακές διαφορές και δεν χωρά σε εύκολες ταμπέλες. Χρησιμεύει ως ιδανικό όπλο για να πείσει για τη δύναμη του ερωτικού στοιχείου και αποφεύγει τις διδακτικές κορώνες και τα αβίαστα συμπεράσματα. Η ευθύτητα και ο τσαμπουκάς που διεθέτει η κάμερα του «Σουβενίρ» ευτυχεί να έχει τον κατάλληλο μεσάζοντα που θα πείσει το θεατή για την ακρίβεια και την ανάλυση των επιχειρημάτων του. Είναι η για πολλοστή φορά άριστη ερμηνεία της Ιπέρ, που πετυχαίνει με την απόλυτη λιτότητα και τη βαθιά εσωτερικότητά της να πλάσει άλλο ένα αξέχαστο χαρακτήρα και να δώσει πνοή σε μια μικρή αλλά τρυφερή ανθρώπινη, ερωτική ιστορία σαν αυτή.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης