Πρόσωπα

Κοραής Δαμάτης: πρέπει να προσεγγίζουμε τα κλασικά κείμενα με εξυπνάδα

Βλέπει σαν ένα “όλον” τη διδασκαλία, τη σκηνοθεσία, τη χορογραφία και την σκηνογραφία, με τα οποία καταπιάνεται. Πιστεύει πως τα κλασικά κείμενα σήμερα, πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε με εξυπνάδα. Στα άμεσα σχέδια του είναι η συγγραφή, ίσως, ενός καινούργιου βιβλίου. Αυτή την περίοδο σκηνοθετεί το έργο Εδουάρδος ο Β΄ του Κρίστοφερ Μάρλοου που παρουσιάζεται στην Αθηναϊκή Σκηνή.

15.05.2017

Αυτό που κέντρισε το ενδιαφέρον μου στο έργο του Κρίστοφερ Μάρλοου, “Εδουάρδος ο Β”, είναι οι χαρακτήρες του έργου, κατ’ αρχάς, που είναι απόλυτα σύγχρονοί μας, τα πιστεύω τους, οι αντιδράσεις τους… ο μακιαβελισμός σε κάθε σκέψη τους, σε κάθε πράξη τους, το πόσο καθαρές είναι οι προθέσεις του συγγραφέα… τα πραγματικά ιστορικά στοιχεία και το πόσο αριστοτεχνικά μπλεγμένα είναι με την μυθοπλασία.

Στοιχεία του κειμένου, τα οποία απαντούν σε σημερινές ερωτήσεις είναι οι ερωτικές σχέσεις, η αδηφάγα φιλοδοξία και οι εξοντωτικοί τρόποι για το ποιός θα αρπάξει την εξουσία, ποιος θα προλάβει να κάτσει στην καρέκλα, η ομοφυλοφιλία τότε και τώρα, το χρήμα και πως εξαγοράζει συνειδήσεις και κράτη, η αμείλικτη εξόντωση του περιστασιακά αδύναμου, η καλοπέραση της ευνοούμενης οικονομικά τάξης εις βάρος των περισσοτέρων.

Σήμερα, πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα κλασικά κείμενα με εξυπνάδα. Το παρελθόν είναι πολύτιμο. Ασφαλές υλικό για να περπατήσει κάποιος στο δρόμο του καινούργιου, φτάνει να μπορεί να το ακούει, να μην το περιφρονεί, να μην το διαγράφει από κομπλεξική μιζέρια. Μπορούμε να κερδίζουμε από το παρελθόν, αν το ‘διαβάσουμε’ αντιηρωικά μάς κρατάει το μυαλό ανοιχτό για να αποφύγουμε ολέθρια λάθη που μας παγιδεύουν σε μια ανούσια επανάληψη…

Αυτό που χαρακτηρίζει τη δική μου σκηνοθετική και σκηνογραφική ματιά σ’ αυτό το έργο είναι η πρόθεση να βγει καθαρά και σε συνεχή ροή η ιστορία των ηρώων, η ιστορία του έργου. Ύστερα ήταν η διαχείριση όλων αυτών των αντικρουόμενων πράξεων και δράσεων που σκοτείνιαζαν σταδιακά τον ορίζοντα. Το ερωτικό πάθος, η άκρατη λαγνεία για εξουσία με όποιο αντάλλαγμα, η κατ’ επανάληψη ύβρης που κορυφώνεται από πράξη σε πράξη, ο καταιγιστικός ρυθμός των σκηνών που διαδέχονται η μία την άλλη φτάνοντας στα όρια κινηματογραφικής, σχεδόν, ταχύτητας, οι συνεχείς ανατροπές… και, εν τέλει, το αόριστο χρονικό πεδίο που τοποθετήθηκε η παράσταση σκηνογραφικά και ενδυματολογικά, κινούμενη από την αναγεννησιακή εποχή μέχρι σήμερα.

Εδώ και δεκαετίες, που προσεγγίζω το χώρο του θεάτρου από διάφορες κατευθύνσεις: διδασκαλία, σκηνοθεσία, χορογραφία, σκηνογραφία κα, θεωρώ πως δεν είναι ξεχωριστά πράγματα αυτές οι δραστηριότητες στο μυαλό μου. Εξάλλου δεν σκηνογραφώ κάθε έργο που κάνω. Τυχαίνει να ‘δω’ σε κάποια έργα και την όψη τους, αλλά, γενικά, είναι συνδυασμένα όλα μέσα στο κεφάλι μου όταν αναλαμβάνω κάποιο ανέβασμα, άσχετα αν θα συνεργαστώ και με άλλους συντελεστές… ναι, σαν ένα τα βλέπω όλα αυτά, αλληλοσυμπληρώνονται. Όσο για την διδασκαλία είναι κι αυτή δεμένη με την σκηνοθεσία, όπως και η κινησιολογία ή οι εικαστικές προτάσεις κοστουμιών και σκηνικών.

Μέσα στα επόμενα σχέδια μου είναι κάποιες παρουσιάσεις του βιβλίου μου ‘Το Σπίτι Μόνο’ που έχει εκδοθεί απ’ τις εκδόσεις Γαβριηλίδη, η συγγραφή, ίσως, ενός καινούργιου βιβλίου και να ολοκληρωθούν οι συζητήσεις για το ανέβασμα κάποιων έργων την επόμενη σαιζόν.