Η ενοχή των αθώων

Πολωνία, 1945. Η Mathilde, μια νεαρή Γαλλίδα γιατρός του Ερυθρού Σταυρού, υπηρετεί τα θύματα του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου.Τη μέρα που μια καλόγρια ζητά επιτακτικά τη βοήθεια της, βρίσκεται σε μία μονή, όπου εγκυμονούν πολλές μοναχές, θύματα της βαρβαρότητας του σοβιετικού στρατού. Εκεί, η Mathilde θα γίνει η εξομολόγος και παρηγοριά αυτών των γυναικών, που δυσκολεύονται να συμφιλιώσουν την πίστη με το γεγονός ότι κυοφορούν.

Εικόνες ποίησης όπου το θρησκευτικό στοιχείο της αγνότητας συναντά τη μακάβρια βία του πολέμου. Κλίμα εσωτερικότητας και καρτερίας για το τέλος των βασάνων μόλις ο Θεός αποφασίσει (;) να σταθεί στο πλευρό των πιστών του. Η σημασία και η δύναμη της πίστης όταν όλα δείχνουν τελειωμένα και δίχως νόημα. Ο προβληματισμός της γαλλίδας Anne Fontaine μοιράζεται ανάμεσα στην ηθική ανωτερότητα, τον αλτρουισμό που δεν έχει θρησκεία και το φιλοσοφικό νόημα της ζωής. Όσο όμως τα δύσκολα αυτά ερωτήματα γύρω από τη φρίκη του πολέμου, δένουν με το θρησκευτικό συμβολισμό του σεναρίου, το έργο κυλάει σε μια άγονη κουβέντα γύρω από θεούς, δαίμονες και ανθρώπους με τους σοβιετικούς να έχουν αναδειχτεί σε φορείς του κακού (μάλλον η δημιουργός του φιλμ ξεχνάει τα πρώτα κεφάλαια της πιο αιματοβαμμένης πολεμικής ιστορία του 20ου αιώνα και το ρόλο του ναζισμού) και τη φιλότιμη «κομμουνίστρια» ηρωίδα της να βιώνει από πρώτο χέρι – ο παρολίγο βιασμός της από σοβιετικούς στρατιώτες- τη φρικτή αλήθεια. Ευτυχώς για τη Fontaine που η αριστουργηματική φωτογραφία της Καρολίν Σαμπετιέ επαναλαμβάνει την υποδειγματική δουλειά της στο ανάλογης υφής και θεματολογίας «Ενώπιον Θεών και Ανθρώπων», σφραγίζοντας με εικαστική μεγαλοπρέπεια ένα φιλμ που δείχνει ψυχωμένο και συγκινητικό αλλά στην πραγματικότητα είναι ρηχό και λίγο. Βραβείο κοινού στο πρόσφατο γαλλόφωνο φεστιβάλ της Αθήνας.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης