Status Update: Ελένη Ευθυμίου, ηθοποιός – σκηνοθέτης – μουσικός

Θυμάμαι σαν από πάντα τον εαυτό μου να ασχολείται με το θέατρο και το τραγούδι. Να γράφω ιστορίες με τους παιδικούς μου φίλους ή τα ξαδέρφια μου και να τις παρουσιάζουμε στους γονείς μας. Με γοήτευε αυτή η επικοινωνία, η εγγύτητα που μπορούσε να προκύψει μέσα από αυτά τα πρώιμα θεατρικά πειράματα. Στην εφηβεία έμαθα για το τμήμα θεάτρου της Καλών Τεχνών και αποφάσισα χωρίς δεύτερη σκέψη πως θα σπουδάσω εκεί. Και όντως έτσι έκανα.

Το κλασικό τραγούδι είναι μία αρκετά απαιτητική σπουδή που σε εφοδιάζει με τεχνική, πειθαρχία, υψηλή συγκέντρωση, ακρίβεια και αντανακλαστικά. Είχα την τεράστια τύχη να γνωρίσω την μέτζο σοπράνο Ροσίτσα Τρόεβα, η οποία υπήρξε καθηγήτριά μου από τα πρώτα μου βήματα μέχρι και σήμερα και με την οποία πήρα το δίπλωμα λυρικού τραγουδιού. Η εμπειρία του διπλώματος υπήρξε ένα από τα πιο δύσκολα και σημαντικά πράγματα που έχω αναμετρηθεί. Πέρα από την εμβάθυνση της σχέσης μου με το τραγούδι, η σπουδή αυτή με συνοδεύει στον τρόπο που δουλεύω και πιστεύω πως μέσα στα χρόνια έχει επηρεάσει αρκετά τα αισθητικά μου κριτήρια, αλλά και τις απαιτήσεις που έχω με ό,τι καταπιάνομαι.

Η σκηνοθεσία είναι μόνο ένα από τα πράγματα τα οποία με έχουν κερδίσει. Η αλήθεια είναι πως μου δίνει τη δυνατότητα να συνδυάζω διαφορετικά μου ενδιαφέροντα. Είναι ένας τομέας στον οποίο μπορώ να είμαι πολύ προσωπική και πολύ ειλικρινής ενώ παράλληλα να δουλεύω με πολλούς ανθρώπους και σε πολλά καλλιτεχνικά πεδία ταυτόχρονα. Δεν πιστεύω όμως πως οι άνθρωποι μπορούμε να είμαστε μόνο ένα πράγμα και δε μου αρέσει πολύ η ιδέα ταύτισης μου με ένα μόνο τομέα.

Η “Χορωδία Ανέργων” ήταν μία ιδέα του Δημήτρη Ζάχου η οποία με ενθουσίασε. Αποφασίσαμε να εκφράσουμε μία κοινή μας ανησυχία για τη σχέση μας με την εργασία. Σκεφτήκαμε να το κάνουμε μέσα από τη δημιουργία μίας πρωτότυπης ομάδας από ανθρώπους που δεν είναι ούτε ηθοποιοί, ούτε τραγουδιστές, αλλά τραγουδούν χωρίς αναστολές για ό,τι τους προβληματίζει. Μας κέντρισε η ιδέα πως άνθρωποι, που δε γνωρίζονται μεταξύ τους, ενώνονται μέσα από το τραγούδι και εκφράζονται, ξορκίζοντας έτσι το πρόβλημά τους.

Μέσα από αυτό το εγχείρημα επιδιώκουμε να εκφράσουμε μία πιο αισιόδοξη εκδοχή της δυστοπικής μας πραγματικότητας, ένα έμπρακτο παράδειγμα ενός μέλλοντος, όπου οι άνθρωποι θα μπορούσαν ίσως να είναι δημιουργικοί, αισιόδοξοι, δυναμικοί, να μοιράζονται τη ζωή τους και τις δυσκολίες τους και να μην είναι πια απομονωμένοι και μόνοι. Αν οι άνθρωποι ενώσουμε τις δυνάμεις μας και τις φωνές μας, μπορούμε να ανακαλύψουμε μέσα μας μία δύναμη να μας κινητοποιήσει ξανά προς την κατεύθυνση που επιθυμούμε. Και θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε μία δυσκολία για να αναθεωρήσουμε τις προτεραιότητές μας, να θυμηθούμε τι είναι αυτό που μας κινεί, τι ονειρευόμαστε και τι επιδιώκουμε από τη ζωή μας.

 
Δουλεύω πολύ συχνά με ανθρώπους που δεν είναι ηθοποιοί. Είναι μία αμφίδρομη σχέση. Από τη μια με κερδίζει η αλήθεια, ο αυθορμητισμός και η ειλικρίνεια που μπορεί οι άνθρωποι αυτοί να φέρουν επί σκηνής. Κι από την άλλη αναζητώ πάντα ανθρώπους που λαχταρούν κι αυτοί να εκφραστούν με έναν καινούριο γι’ αυτούς τρόπο. Να μοιραστούν ανείπωτες ιστορίες, να συμπράξουν και να συν-δημιουργήσουν, να ενταχθούν σε μία ομάδα, να τολμήσουν νέα γι’ αυτούς πράγματα. Μου αρέσει να χτίζω με τους ανθρώπους νέους κώδικες επικοινωνίας. Δεν ξέρω αν είναι δύσκολο, είναι σίγουρα μία δυνατή εμπειρία που ενδυναμώνει τη σχέση μου με το θέμα που πραγματεύομαι κάθε φορά και σίγουρα ενδυναμώνει τη σχέση μου με το θέατρο και με ό,τι αναζητώ σε αυτό.

Η τέχνη μπορεί να μας βγάλει έξω από τα σπίτια μας και να μας γεμίσει με ελπίδα και θάρρος. Μπορεί να μας ενθαρρύνει και να μας λυτρώσει. Μπορεί να μας θυμώσει, μπορεί και να μας εμπνεύσει, και έτσι να προκαλέσει γόνιμο και επικοδομητικό διάλογο μεταξύ του κοινού. Μπορεί να τονώσει μία διάθεση για αλλαγή, για δράση, για μία πιο ενεργητική στάση απέναντι στο πρόβλημα της κρίσης. Τέλος μπορεί να εκφράσει την εποχή μας, να την αποτυπώσει και να δημιουργήσει σημαντικά σημεία αναφοράς του παρόντος για το μέλλον.