Το Ensemble Musikfabrik ερμηνεύει Harry Partch στη Στέγη

Περιπλανιόταν σαν τον Jack Kerouac, επηρέασε μουσικούς όπως ο Tom Waits και ο Iggy Pop, κατασκεύασε δικά του μουσικά όργανα που μοιάζουν με γλυπτά ενός μυστηριώδους πολιτισμού. Ποιος ήταν τελικά ο Χάρυ Παρτς; Συνθέτης, θεωρητικός και οργανοποιός, ο Harry Partch (1901-1974) είναι μια από τις πιο ιδιαίτερες προσωπικότητες του 20ού αιώνα, μια από τις κορυφαίες φυσιογνωμίες της μεταπολεμικής αβανγκάρντ. Αντικομφορμιστής και hobo στα νιάτα του, παρέμεινε πάντα στο περιθώριο της «επίσημης» μουσικής δημιουργώντας ένα δικό του μουσικό σύμπαν. Από τους πιο επιδραστικούς πρωτοπόρους της μικροτονικής μουσικής και με σημείο αφετηρίας τις αποχρώσεις της ομιλίας και το τελετουργικό θέατρο, πρότεινε μια σωματική μουσική, όπου ο εκτελεστής συμμετέχει στο έργο τραγουδώντας, χορεύοντας, μιλώντας και παίζοντας τα ιδιαίτερα μουσικά όργανα που ο ίδιος επινόησε. Επινόησε, επίσης, ένα σύστημα κουρδίσματος με 43 άνισα διαστήματα μέσα στην οκτάβα και κατασκεύασε ειδικά όργανα για την εκτέλεση της μουσικής του. Το 2012, ο Thomas Meixner κατασκεύασε αντίγραφα της πλήρους συλλογής των οργάνων του Παρτς για το μουσικό σύνολο Musikfabrik, επιτρέποντας έτσι την εκτέλεση των έργων του.

Το Ensemble Musikfabrik παρουσιάζει συνήθως στις παραγωγές του νέα ή άγνωστα έργα, συχνά μετά από ανάθεσή τους, τα οποία ερμηνεύει με ασυνήθιστα μέσα έκφρασης. Σε διάλογο με άλλες τέχνες, οι παραστάσεις του συνόλου διευρύνουν σημαντικά την έννοια της συναυλίας.

Ο Χάρυ Παρτς ήρθε από μικρή ηλικία σε επαφή με τη μουσική παράδοση πολλών λαών, παράλληλα με τη Δυτική μουσική, γεγονός που επέδρασε βαθιά στις αισθητικές του αντιλήψεις. Το 1923, ο Παρτς μελέτησε το θεμελιώδες για την ακουστική έργο του Hermann von Helmholtz, το οποίο τον οδήγησε στην απόρριψη του συγκερασμένου συστήματος και στην υιοθέτηση του αποκαλούμενου just intonation.
Κομβική για την πορεία του Παρτς ήταν η γνωριμία του με τον μεγάλο Ιρλανδό ποιητή W.B. Yeats, ο οποίος είχε ασχοληθεί κι αυτός εκτεταμένα με τον προφορικό λόγο και την εκφορά του.
Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, αλλά και αργότερα, ο Παρτς έζησε ως περιπλανώμενος, δουλεύοντας ευκαιριακά ως εποχιακός εργάτης. Από τη δεκαετία του ’40 και μετά, μια σειρά δωρεών και πανεπιστημιακών υποτροφιών τού επέτρεψαν να δημιουργήσει μια μοναδική συλλογή από μουσικά όργανα, γοητευτικά τόσο για τον ήχο όσο και για την εμφάνισή τους.
Ο κύριος όγκος της συνθετικής παραγωγής του περιλαμβάνει μεγάλα μουσικοθεατρικά έργα, βασισμένα στις προσωπικές του εμπειρίες, αλλά και στην παγκόσμια εθνολογία.