Το Διάστημα Ανάμεσά Μας

Έχοντας γεννηθεί στον Άρη ως αποτέλεσμα μιας αναπάντεχης εγκυμοσύνης που έφερε την μητέρα του (αρχηγός μιας διαστημικής αποστολής του 12018) τον Κόκκινο Πλανήτη, ο 16χρονος Γκάρντνερ ταξιδεύει για πρώτη φορά στη Γη, όπου συναντά επιτέλους το κορίτσι με το οποίο έχει επικοινωνία, ενώ παράλληλα αναζητάει να βρει τον πατέρα του.

Αφελές, προβλέψιμο και χωρίς ξεκάθαρο στόχο (δεν είναι ούτε αισθηματική κομεντί, ούτε περιπέτεια, ούτε δράμα) το φιλμ έχει αρκετές αδυναμίες κυρίως στο ελάχιστα πειστικό σενάριο του. Ειδικά όταν πολλές από τις σεναριακές υπερβάσεις του απλώς δεν λειτουργούν, οι ήρωες τότε… τρέχουν! Το φιλμ είναι καταδικασμένο εξ αρχής- από τα credits κιόλας. Στο ξεκίνημα της ταινίας η αρχηγός της διαστημικής αποστολής πέφτει θύμα μιας απρογραμμάτιστης (και ανεύθυνης όπως ομολογεί ο σχεδιαστής του πρότζεκτ) εγγυμοσύνης και το νερό μπαίνει στο ρυάκι της απλοϊκότητας και της προκάτ συγκίνησης. Μέχρι πρότινος γνωρίζαμε άλλη μια ημιαποτυχημένη προσπάθεια να μεταφερθεί το ρομάντζο στο διάστημα («Passengers»). Η στατιστική μετά κι από το 2 στα 2 αποδεικνύει ότι είναι μάλλον αφιλόξενος χώρος για να ευδοκιμήσει ο έρωτας στην απεραντοσύνη και τη σιωπή του διαστήματος. Φυσικά όταν η δράση μεταφέρεται στη Γη (σχετικά γρήγορα) το όλο σκεπτικό απόκτά την αισθητική του αχταρμά με κάποιες ελάχιστες οριακά πετυχημένες σκηνές να προκύπτουν από την επαφή του…αρειανού με πράγματα που συναντά για πρώτη φορά (ένα αυτοκίνητο πάει να τον πατήσει, ενώ τρομοκρατείται στην τερατώδη θέα ενός… αλόγου). Οι σεκάνς αυτές συνδέονται με την προσφιλή ατάκα –ερώτηση που κάνει ο νεαρός ήρωας σε όποιον συναντά («Τι αγαπάς περισσότερο στη Γη;») και η οποια δίνει το κατάλληλο καύσιμο για να δοθεί λίγο χρώμα στο έργο. Από τις απαντήσεις που παίρνει κρατάμε εκείνη του Γκάρι Όλντμαν, του εμπνευστή όλου του πρότζεκτ: “Αγαπώ περισσότερο από κάθε τι την βροχή γιατί καθαρίζει τα πάντα»…

Κωνσταντίνος Καϊμάκης