Έξοδος 1826

Ο καπετάνιος Μίχος Φλώρος επιστρέφει στη Σαμαρίνα για να πάρει κι άλλους άντρες και να τους οδηγήσει στο Μεσολόγγι συμπληρώνοντας το ήδη υπάρχον σώμα, στη ντάπια του στρατηγού Μακρή. Έτσι, με τη βοήθεια του προσωπικού του φίλου Ηλία Μανάκα κι άλλους 25 άντρες ξεκινούν ένα μακρύ ταξίδι προκειμένου να συναντήσουν στο Μεσολόγγι, τον Ζήση Χατζημάτη και τους υπόλοιπους συμπατριώτες τους. Στις 31 Μαρτίου του 1826 ξεκινά η δύσκολη πορεία τους, μέσα από τα βουνά. Την ίδια ώρα, οι γυναίκες στο χωριό προσπαθούν να μάθουν από την Ελένη Φλώρου, την πραγματική αιτία της ξαφνικής φυγής των αντρών τους. Ο Ιμπραήμ πασάς και ο Τούρκος Φρούραρχος της Άρτας Νιχάτ Σερβάν ετοιμάζουν την τελική επίθεση στο Μεσολόγγι.

Μάταιη απόπειρα να φτιαχτεί ένα ιστορικό έπος αλά ελληνικά καθώς τα πενιχρά μέσα μαρτυρούν την προχειρότητα της κατασκευής. Η ιστορία των 120 αντρών από τη Σαμαρίνα Γρεβενών και τα γύρω χωριά, που έσπευσαν να βοηθήσουν στην Έξοδο του Μεσολογγίου, τον Απρίλιο του 1826, έχει τη μορφή ενός οδοιπορικού που λαμβάνει το χαρακτήρα μιας αποστολής αυτοκτονίας, με τη σκηνοθεσία του Βασίλη Τσικάρα να «κλέβει» ιδέες από κλασικές περιπέτειες και μεγάλους σκηνοθέτες (μια αποτυχημένη απόπειρα λυρισμού αλά Μάλικ για παράδειγμα) αλλά δίχως αληθινή έμπνευση. Υπό προϋποθέσεις θα μπορούσε να γίνει καλτ στους κύκλους των φανατικών σινεφίλ (δεν το αποκλείουμε) αφού η σοβαροφάνεια της την μοιάζει με κακόγουστο ανέκδοτο. Η ταινία που είναι βασισμένη στο δημοτικό τραγούδι «Παιδιά της Σαμαρίνας» δεν έχει ίχνος δραματουργικής υπόστασης (παρά τις προσπάθειες να τονιστεί κάτι τέτοιο προσδίδοντας ψυχολογικά χαρακτηριστικά στους βασικούς ήρωες), το σενάριο είναι ανύπαρκτο ενώ όσον αφορά τις ερμηνείες ας μην τις σχολιάσουμε καλύτερα. Κάποιες φιλότιμες προσπάθειες σε φωτογραφία και μουσική, γλιτώνουν το πρότζεκτ από την ολοκληρωτική καταστροφή.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης