Captain Fantastic
O Viggo Mortensen είναι ο ήρωας του τίτλου σε μια εναλλακτική κομεντί που θέλει να θυμίζει το προχώ σινεμά του Wes Anderson αλλά το αποτέλεσμα είναι ακριβώς το αντίθετο.
Βαθιά μέσα στο δάσος, ένας πατέρας μεγαλώνει τα 6 παιδιά του με ένα αυστηρό πρόγραμμα εκπαίδευσης, θέλοντας να τους δώσει την πιο αγνή παιδική ηλικία μακριά από την κοινωνία. Όταν αναγκαστούν να μπουν μαζί στον έξω κόσμο, όλες του οι απόψεις για το τι πρέπει να είναι ένας γονιός θα αλλάξουν.
Η ανατροφή των παιδιών και οι συνέπειες της. Με άκρως δηκτικό και πιασάρικο ύφος στα όρια της διανοουμενίστικης πρόζας ο σκηνοθέτης ξεδιπλώνει ένα σινε-λογύδριο που θυμίζει μανιφέστο επανάστασης γύρω από την ιδεατή κοινωνία. Η Πολιτεία του Πλάτωνα συναντά την οικολογία και το χίπικο πνεύμα μιας μεταμοντέρνας θεώρησης της πραγματικότητας, καθορίζει τις επιλογές του πατέρα-φαμίλια που υποδύεται ο Mortensen, ο οποίος βλέπει στην οργανωμένη κοινωνία των «συνηθισμένων» ανθρώπων θεωρίες συνωμοσίας, σκοτεινά συμφέροντα, μηχανισμούς εξουσίας που κυριαρχούν παντού. Ακούγονται βαρύγδουπα φυσικά όλα αυτά οπότε για να μη γίνει δυσκίνητο ή δήθεν το εκκεντρικό φιλμ του Ros, ακολουθεί το βέβαιο δρόμο της σαρκαστικής οικογενειακής κομεντί.
Έτσι καταλήγει να μοιάζει περισσότερο με ριμέικ του «Little Miss Sunshine» παρά με δημιουργία του Wes Anderson. Όλα όσα διδάσκει ο ήρωας στα παιδιά του ακούγονται και κυρίως δείχνουν ρομαντικά, ιδανικά και ανώτερα. Παίρνοντας όμως μια μικρή απόσταση από τα όσα δείχνει η κάμερα, διαπιστώνουμε με έκπληξη ότι δεν είναι τίποτα παραπάνω από λόγια του αέρα που δεν έχουν καμιά μα καμία ουσιαστική έννοια στη σύγχρονη εποχή. Ένα διδακτικό, αφελές και κουτοπόνηρο φιλμ είναι ο «Captain fantastic» που παραθέτει την διαφορετικότητα ως σεναριακό άλλοθι της ανωτερότητας του αλλά στην ουσία είναι μια εμμονική και επικίνδυνη παραβολή που βαυκαλίζεται γύρω από το υπερτροφικό εγώ του δημιουργού της και κουνάει το δάχτυλο σε όλους μας.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
