Καρδιά Βουνό

Ο καλόκαρδος γίγαντας Φούσι έχει πια πατήσει για τα καλά τα σαράντα και ακόμα δεν έχει το κουράγιο να ενηλικιωθεί καθώς ζει ακόμη στο πατρικό του μαζί με τη μητέρα του. Κινείται σχεδόν σαν υπνωτισμένος μέσα στην καθημερινότητα όπου η ρουτίνα κυριαρχεί. Όταν μια γυναίκα γεμάτη ζωντάνια, ένα τραγούδι της Ντόλι Πάρτον και ένα οκτάχρονο κοριτσάκι εμφανιστούν αναπάντεχα στη ζωή του, θα αναγκαστεί να ρισκάρει και να ζήσει όσα του προσφέρει η ζωή.

Η ταινία του ισλανδού Dagur Kári αφηγείται μια χαμηλόφωνη, γλυκόπικρη ιστορία καθυστερημένης ενηλικίωσης, με όλα τα στοιχεία της σκανδιναβικής σχολής που λατρεύουν οι ψαγμένοι σινεφίλ. Παρά όμως τις έντιμες προθέσεις και το ευπρεπέστατο προφίλ της, η ταινία δεν διαθέτει πρωτοτυπία ή φρεσκάδα. Ότι συμβαίνει στη ζωή του καλοκάγαθου Φούσι το έχουμε ξαναδεί άπειρες φορές στο σινεμά: καταπίεση, δεισλειτουργικές σχέσεις, κατάθλιψη, παρεξηγημένες συμπεριφορές κ.α. με αποκορύφωμα το απόλυτα αναμενόμενο (και υπερβολικό κάποια στιγμή όπως γίνεται με τη σκηνή στο ντους) bulling που δέχεται στωικά ο κακόμοιρος ήρωας στη δουλειά του. Μην παρεξηγηθώ: το φιλμ έχει αρετές και αρκετές μάλιστα όπως το υπόγειο, διακριτικό χιούμορ, η εύστοχη σημειολογική λεπτομέρεια του πολέμου στα παιχνίδια που αρέσουν στον Φούσι ή τα ενσταντανέ καθημερινότητας που συντείνουν στην αγωνία και την προσδοκία αντίδρασης που περιμένουμε από εκείνον. Όμως τα πάντα προσεγγίζονται από ένα συναισθηματικό επίπεδο προβλέψιμο και κάπως εκβιαστικό μερικές φορές, όπως συμβαίνει για παράδειγμα στη σκηνή της κουζίνας που ο ήρωας μαγειρεύει στη σκληρή μητέρα του την οποία μόλις παράτησε ο φίλος της. Αξίζει όμως να την δείτε, ενώ το ομολογουμένως καλοφτιαγμένο και λυτρωτικό φινάλε προσθέτει πόντους στην αξία της.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης