Ouija 2: H Πηγή Tου Kακού

Λος Άντζελες, 1967. Μια χήρα με τα δύο κορίτσια της πραγματοποιούν «συνεδρίες» επίκλησης πνευμάτων προκειμένου να αποσπούν χρήματα από τους εύπιστους πελάτες. Πολύ γρήγορα, όμως, αυτό που ξεκίνησε ως αθώα εξαπάτηση του αφελούς κόσμου εξελίσσεται, μετά την προσθήκη της χρήσης στις συνεδρίες ενός πίνακα Ouija, σε αληθινό πάρτυ… τρόμου.

Η αρχική πιασάρικη ιδέα του πρώτου φιλμ (το καλέσμα πνευμάτων με αυτοσχέδιες τελετές από αφελείς νέους που ήθελαν να επικοινωνήσουν με τη νεκρή φίλη τους) αντικαθίσταται από περισσότερο επαγγελματίες «πνευματιστές» και η εκτέλεση της κατά τα άλλα προβλέψιμης ιστορίας έχει ένα ενδιαφέρον. Όσο όμως κυλάει ο χρόνος και ο αμφιβληστροειδής του θεατή συνηθίζει το vintage κλίμα των 60ς, η αίσθηση τρόμου υποχωρεί αισθητά. Προφανώς αυτό γίνεται αντιληπτό και στους κατασκευαστές του φιλμ κι επιχειρούν την αντιστροφή της καταστροφικής πορείας, προβαίνοντας σε δάνεια από παρεμφερή φιλμ. Τα γνωστά τρομο-κλισέ δίνουν και παίρνουν σε σκηνές «υπεράνω υποψίας» (τραβήγματα κουβερτών εν ώρα ύπνου, γραμμένες φράσεις σε άπταιστα πολωνικά από τη μικρή κόρη της οικογένειας που δεν μιλάει καλά –καλά τα αγγλικά κ.α.) που εξυπηρετούν το φιλμ στο αφηγηματικό τομέα αλλά επί της ουσίας, δεν προσθέτουν κάτι στην ιστορία. Το μόνο ζητούμενο από ένα σημείο και μετά είναι η λύση του μυστηρίου (ποιος είναι ο μυστηριώδης Μάρκους, το πνεύμα του οποίου έχει καταλάβει την μικρή κόρη;) και φυσικά η μάχη μεταξύ Καλού- Κακού, με τέτοιο τρόπο ώστε να μην αφήνει παρερμηνείες αλλά, κυρίως, ούτε να κλείνει την πόρτα στη δημιουργία μιας τρίτης ταινίας.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης