Ο Λογιστής

Ο Κρίστιαν Γουλφ είναι ένας εξαιρετικός μαθηματικός που τα πηγαίνει καλύτερα με τους αριθμούς παρά με τους ανθρώπους. Διατηρώντας ως βιτρίνα ένα συνοικιακό λογιστικό γραφείο, φυλάει τα βιβλία κάποιων κακόφημων οργανισμών. Την ίδια περίοδο που η Δίωξη Οικονομικού Εγκλήματος, με επικεφαλής τον Ρέι Κινγκ αρχίζει να σφίγγει τον κλοιό, ο Κρίστιαν αναλαμβάνει τα βιβλία ενός νομοταγούς πελάτη: μιας εταιρείας ρομποτικής, της οποίας μια λογιστική υπάλληλος ανακαλύπτει μια ασυμφωνία εκατομμυρίων δολαρίων.

Όλη η ταινία είναι χτισμένη πάνω στην προσωπικότητα του Γουλφ, ενός μοναχικού τύπου με αυστηρό πρόγραμμα, ανύπαρκτη προσωπική ζωή και λίγες κουβέντες σε κάθε συναλλαγή του. Είναι όμως τόσο συναρπαστικός ο τρόπος με τον οποίο ο σκηνοθέτης Gavin O’Connor («Τσότσι») ξεδιπλώνει τις κρυφές λεπτομέρειες της προσωπικής ιστορίας και κυρίως των μυστικών του ήρωα του, ώστε καταφέρνει να κεντρίσει το ενδιαφέρον μας.

Ο Ben Affleck στηρίζει κατάλληλα το χαρακτήρα του σε υπολογισμένες κινήσεις και χαμηλά βλέμματα, παρά στο καλογυμνασμένο κορμί του. Η ιστορία του είναι τοποθετημένη ανάμεσα σε δύο πόλους: στον έναν συναντάμε την προσωπική τραγωδία (όλες οι σκηνές του παρελθόντος του Γουλφ είναι κινηματογραφημένες άψογα και βγαλμένες θαρρείς από κάποιο ψυχόδραμα του ανεξάρτητου αμερικανικού σινεμά) και τον άλλο το κομμάτι της ατόφιας δράσης που προέρχεται από το γκανγκστερικό χώρο και τις παράνομες συνδιαλλαγές του με την οικονομική ελίτ. Σαφώς και έχει ελαττώματα (κυρίως σεναριακές) η ταινία ενώ από ένα σημείο και μετά δεν οδηγείται πουθενά. Οι προβλέψιμες και αφελείς ανατροπές του φινάλε μάλιστα αφαιρούν ολόκληρα κομμάτια από το μέχρι εκείνου του σημείου καλοχτισμένο οικοδόμημα, κάνοντας το σκηνοθέτη να επιλέγει αβανταδόρικες και εύκολες λύσεις σε ένα φιλμ που αρχικά μας είχε «ψήσει» για πολλά παραπάνω από ότι τελικά μας σέρβιρε.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης