Η Τελευταία Παραλία
Η ταινία είναι γυρισμένη σε διάρκεια δύο χρόνων κι αποτελεί ένα από τα ελάχιστα ντοκιμαντέρ που επιλέχθηκαν φέτος για το επίσημο πρόγραμμα του 69ου Φεστιβάλ των Καννών.
Το δημόσιο θέρετρο «Λα Λαντέρνα», που όλοι στην Τεργέστη το αποκαλούν απλά «Ελ Πεντοτσίν», είναι μια δημοτική παραλία (στην καρδιά της πανέμορφης πόλης του ιταλικού βορρά), που ακόμα χωρίζεται στα δύο από έναν τοίχο. Στη μία πλευρά είναι οι άντρες και στην άλλη οι γυναίκες. Η κάμερα των δύο σκηνοθετών παρακολουθεί τις καθημερινές συνήθειες, τα ιδιαίτερα χούγια αλλά και τις μερικές φορές σπαρταριστές «εξομολογήσεις» των παραθεριστών της.
Ένας άλλος κόσμος είναι η παραλία αυτή, όπου ο χρόνος μοιάζει παγωμένος σε μια απροσδιόριστη εποχή που κουβαλά μνήμες από το ένδοξο παρελθόν της πόλης. Με ειδυλλιακή θέα τη θάλασσα της Αδριατικής που χωρίζει κι ενώνει την ίδια στιγμή τους γείτονες (Ιταλούς, Σέρβους, Έλληνες, Αλβανούς και Σλοβένους), η συγκεκριμένη παραλία δεν μπορεί να κινηματογραφηθεί χωρίς μια λεπτομερή αναφορά στην ιστορία της.
Οι δημιουργοί του φιλμ αφήνουν σωστά τους ηλικιωμένους θαμώνες της να την αφηγηθούν με γούστο, χιούμορ («είμαστε ξεχωριστές γυναίκες γιατί είμαστε αυστροουγγαρέζες» λένε δύο κυρίες στο φακό) και ψήγματα συγκίνησης. Πρόκειται για μια τρυφερή και διακριτική περιήγηση στον μικρόκοσμο της λαϊκής παραλίας, που λαμβάνει τη μορφή της παραβολής για την Ευρώπη του σήμερα. Μιας ηπείρου που υψώνει (αντί να γκρεμίζει τα παλιά τείχη της) νέα διαχωριστικά σύνορα ανάμεσα στους λαούς της.
Έχει ενδιαφέρον οπωσδήποτε η αιχμηρή ματιά των Θάνου Αναστόπουλου και Davide Del Degan στο ομολογουμένως εύστοχο ντοκιμαντέρ τους αν και υπάρχουν στιγμές που ο ελεγειακός χαρακτήρας ή κάποια σημεία που φανερώνουν την αφασία μερικών λουόμενων, επαναλαμβάνονται χωρίς να υπάρχει ουσιαστικός λόγος.
