Αναμνήσεις
Τρυφερή δραμεντί γύρω από τη γλυκιά σχέση ενός νεαρού με τη δραστήρια γιαγιά του, η οποία δεν το βάζει κάτω ακόμη κι όταν οι 3 γιοι της την βάζουν σε οίκο ευγηρίας που «μοιάζει με ξενοδοχείο»!
Ο 23χρονος Ρομέν ψάχνει να βρει τις απαντήσεις στα καίρια ζητήματα που τον απασχολούν δίνοντας έμφαση στο συναισθηματικό και το επαγγελματικό τομέα. Όταν όμως η αγαπημένη του γιαγιά, μπει χωρίς να το επιθυμεί σε γηροκομείο από τον πατέρα του Ρομέν και τα άλλα δύο παιδιά της, θα παραμερίσει για λίγο καιρό τα δικά του «βάσανα» για να σταθεί στο πλευρό της.
Η συγκινητική οπτική αυτού του φιλμ γύρω από το αδυσώπητο πέρασμα του χρόνου – αυτό είναι το βασικό μοτίβο της ιστορίας- είναι δοσμένη με απλόχερη, αβίαστη χάρη και ειλικρίνεια. Είναι στιγμές που ο αθώος νέος δεν καταλαβαίνει την πίκρα της γιαγιάς του, η οποία με απογοήτευση συνειδητοποιεί την κατάντια των παιδιών της. Εκείνη χωρίς να κρατήσει κακία σε κανένα θα συνεχίσει με όρεξη τη ζωή της και θα πραγματοποιήσει μια δυναμική επιστροφή στις αναμνήσεις της (το σκάει μια μέρα από το γηροκομείο), για να γευτεί την ελευθερία και τη χαρά της ζωής για τελευταία φορά. Η πλοκή είναι μοιρασμένη στους δύο χαρακτήρες που αντιπροσωπεύουν το ξεκίνημα και την κατάληξη της μεγάλης περιπέτειας που καλείται ζωή. Με απέραντη τρυφερότητα και συναισθηματική ωριμότητα (σε συνδυασμό με μια ιδίοτυπη χρήση του χιούμορ που είναι απρόσμενα το δυνατό κομμάτι των «Αναμνήσεων»), η ταινία δεν πρωτοτυπεί ούτε λέει μεγάλες κουβέντες. Παραμένει χαμηλόφωνη και ταπεινή (ίσως να το παρακάνει μάλιστα) ακόμη και στις κρίσιμες στιγμές της, όπου κάποιες μελοδραματικές ευκολίες θα μπορούσαν να παραλειφθούν.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
