Όλοι Θέλουν Από Λίγο!

Τέξας, δεκαετία του ’80. Εν μέσω παγκόσμιων αλλαγών, μια παρέα πρωτοετών κολεγιόπαιδων που παίζει μπέιζμπολ έρχεται σε επαφή με τις γνωστές κλίκες του αμερικάνικου πανεπιστημίου, τα ατελείωτα πάρτι και το ίδιο το αμερικάνικο όνειρο.

Πρόκειται για ένα άτυπο σίκουελ της κωμωδίας των 90s, «Dazed and Confused». Η κάμερα παρακολουθεί μια παρέα νέων καθώς βρίσκει τον δρόμο της ανάμεσα στην ελευθερία και την ενηλικίωση, με αφετηρία ένα κρίσιμο Σαββατοκύριακο. Τον Σεπτέμβριο του 1980 όλος ο πλανήτης βρίσκεται σε πρωτοφανή αναβρασμό. Ο πρώην ηθοποιός και κυβερνήτης της Καλιφόρνια, Ronald Reagan είναι ο αντίπαλος του προέδρου Jimmy Carter, ενώ στην Ανατολική Ευρώπη οι εργάτες οργανώνουν σωματεία, αποδυναμώνοντας το καθεστώς της Σοβιετικής Ένωσης. Την ίδια εποχή στο Southeast Texas State University, ένας πρωτοετής, ο Jake Bradford (Blake Jenner), κάνει τα πρώτα του βήματα προς την ενηλικίωση. «Είναι αρκετά αυτοβιογραφική ταινία» ομολογεί ο υποψήφιος για Όσκαρ σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός Richard Linklater.

«Αναπολώντας το παρελθόν, νιώθω ότι είχε πλάκα το κολλέγιο, όχι μόνο για μένα, αλλά και γιατί ήταν μια πολιτισμικά ενδιαφέρουσα στιγμή». Η μουσική της ταινία έχει επίσης μεγάλο ενδιαφέρον καθώς βρισκόμαστε σε μια εποχή που η ντίσκο, η φανκ και η κάντρι μάχονταν για την πρωτοκαθεδρία. «Έχω μια προσωπική σύνδεση με το κάθε τραγούδι στην ταινία» επισημαίνει ο Linklater. «Ήθελα να μοιραστώ το αίσθημα του πώς ήταν να ακούς αυτά τα τραγούδια από το ραδιόφωνο, να τα χορεύεις σε ντίσκο ή κάντρι μπαρ, ή στο σπίτι σου ή στο αυτοκίνητο. Η ντίσκο ακόμα υπήρχε (έσβησε μετά από ένα χρόνο), η κάντρι ήταν ξαφνικά στη μόδα σε μέρη που μέχρι τότε δεν ακουγόταν, το μέταλ ήταν στα πάνω του, η πανκ και το νιου γουέιβ ήταν οι νέες και συναρπαστικές εναλλακτικές, και τα πρώιμα παραδείγματα αυτού που θα γνωρίζαμε ως χιπ χοπ αργότερα μόλις ξεπετάγονταν. Ήταν μια ενδιαφέρουσα μουσική στιγμή, με τόσους πολλούς καλλιτέχνες στο ζενίθ τους και τόσα διαφορετικά είδη να μοιράζονται τη σκηνή». Ένα συγκεκριμένο τραγούδι έχει ενσωματώσει απόλυτα το πνεύμα του έργου. «Το Everybody Wants Some των Van Halen είναι ένα τραγούδι που πιάνει το χιούμορ του να είσαι δεκαοχτώ. Όταν είσαι νέος και παθιασμένος, θες να τα έχεις όλα», καταλήγει ο σκηνοθέτης.