Έρωτας αλά Καταλανικά

Στο τέλος της προηγούμενης ταινίας είδαμε τους Ράφα και Αμάγια να χωρίζουν. Τώρα η Αμάγια έχει ένα νέο φίλο, τον Καταλανό καλλιτέχνη χιπστερά Πάου, με τον οποίο ετοιμάζεται να παντρευτεί. Ο πατέρας της Αμάγια πανικοβάλλεται στη σκέψη πως η κόρη του θα παντρευεί έναν… ξένο – και μάλιστα Καταλανό- και αποφασίζει να ταξιδέψει για πρώτη φορά έξω από την Χώρα των Βάσκων για να βρει τον πρώην της, τον σεβιγιάνο Ράφα και μαζί να σαμποτάρουν τον επικείμενο γάμο της Αμάγια…

Το εύρημα των τοπικιστικών- εθνικιστικών αντιπαραθέσεων μεταξύ βάσκων, καταλανών, ανδαλουσιανών και…ισπανών χρησιμοποιείται σε μια ξεχειλωμμένη πέρα ως πέρα κωμωδία που ενώ στην πρώτη ταινία διέθετε φρεσκάδα και πετυχημένα σχετικά αστεία, εδώ η υπερβολή και οι καρικατούρες καταπίνουν αμάσητα την όποια φιλότιμη προσπάθεια. Προφανής ο στόχος της ακόμη περισσότερο εμπορικής εκμετάλλευσης μια ιδέας που προέκυψε… χρυσορυχείο αλλά πως γίνεται αυτό στην πράξη; Οι συντελεστές σκέφτηκαν σωστά μεταθέτοντας το κέντρο βάρους της κωμωδίας από το ερωτευμένο νεαρό ζευγάρι (μην μας ρωτάτε ποιο από όλα καθώς στο στόρι εισέρχονται κι άλλοι ενδιαφερόμενοι όπως η υπεύθυνη διοργάνωσης του γάμου που είναι κρυφά ερωτευμένη με τον Πάου…) στους ηλικιωμένους δευτεραγωνιστές και κυρίως στην αφασική, πορωμένη εθνικίστρια γιαγιά του Πάου που ονειρεύεται να δει πριν πεθάνει την Καταλονία να ανεξαρτητοποιείται! Όμως στην πράξη αυτό δεν λειτουργεί πέρα από ελάχιστες, μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού, κωμικές σκηνές. Όλο το φιλμ ξοδεύεται στην εθνικιστική …υστερία (ο Ράφα προκειμένου να ξαναποκτήσει το κορίτσι του θα προσποιηθεί ακόμη και πως είναι Καταλανός), αλλά οι κωμικές παρεξηγήσεις που δημιουργούνται είναι εκτός από προβλέψιμες και υπερβολικά αφελείς ή απλοϊκές.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης