Αόρατος Εχθρός
Όχι μια τυπική πολεμική περιπέτεια αλλά ένα σφιχτοδεμένο, ρεαλιστικό, όλο σασπένς θρίλερ, που εγείρει δεκάδες ηθικά διλήμματα αν και στα κυριότερα, δυστυχώς, το μιλιταριστικό πνεύμα κυριαρχεί.
Η βρετανίδα συνταγματάρχης Katherine Powell (Helen Mirren) είναι επικεφαλής μιας βάσης των μυστικών υπηρεσιών που χρησιμοποιεί drones (μη επανδρωμένα αεροσκάφη) για την περάτωση των επιχειρήσεών της. Μια φαινομενικά συνηθισμένη μέρα η Powell διαπιστώνει ότι βρίσκεται μόλις ένα βήμα μακριά από τη σύλληψη τριών επικίνδυνων τρομοκρατών που καταδιώκει εδώ και 6 χρόνια. Οι ύποπτοι εντοπίζονται στο Ναϊρόμπι αλλά η σύλληψη τους είναι αδύνατη. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν πρέπει να εξοντωθούν οι τρομοκράτες με χτύπημα πυραύλου από drones, περιορίζοντας τον αριθμό των παράπλευρων απωλειών σε μικρό αριθμό ή όχι. Η δύσκολη απόφαση θα παρθεί στα πολιτικά γραφεία.
Η πρωτοφανής ένταση, η πειστικότατη απεικόνιση και το διαρκώς αυξανόμενο σασπένς που κλιμακώνει υποδειγματικά ο σκηνοθέτης Gavin Hood (“Tsotsi”, “Εκδοση κρατουμένου”) είναι υψηλής κινηματογραφικής τέχνης. Δεν είναι όμως το μόνο προσόν του αφηγηματικά άρτιου αυτού φιλμ. Ο σχεδιασμός της δράσης, τα διασκορπισμένα στα τέσσερα σημεία του πλανήτη εμπλεκόμενα πρόσωπα, η συνεχής πληροφόρηση που αντλείται μέσω απίστευτων τεχνολογικών επιτευγμάτων (οι τηλεκατευθυνόμενοι ιπτάμενοι «ρουφιάνοι» που εισέρχονται στη γιάφκα των τρομοκρατών έχουν τη μορφή εντόμων), η μεταβίβαση της ευθύνης ανάμεσα στους πολιτικούς που φοβούνται να σπιλώσουν το όνομα τους με ένα μακελειό και, κυρίως, το σεναριακό εύρημα της αναγωγής της λήψης των αποφάσεων της φονικής επίθεσης στο μοντέλο δομής και λειτουργίας μιας σύγχρονης επιχείρησης όπου κάθε απόφαση μετριέται όχι με αριθμούς κερδών ή ζημιών αλλά με αριθμούς νεκρών, κάνει τον «Αόρατο εχθρό» μια αν μη τι άλλο ενδιαφέρουσα περιπέτεια.
Το μιλιταριστικό πνεύμα φυσικά θα υπερισχύσει της κοινής λογικής ή της ηθικής ακεραιότητας κάποιων εμπλεκομένων (ο πιλότος που χειρίζεται το drone αρχικά αρνείται την εκτέλεση της διαταγής όταν στο στόχο εισέρχεται ένα 9χρονο κορίτσι) αλλά εντέλει αυτή είναι και η μόνη αλήθεια του βρώμικου πολέμου που δεν ψάχνει τα αίτια – ποτέ δεν μαθαίνουμε πως οι βρετανικής και αμερικανικής υπηκοότητας τρομοκράτες ανήλθαν σε θέσεις κλειδιά της ισλαμικής οργάνωσης- παρά μόνο στέκεται στα αποτελέσματα και τις εντυπώσεις. Αυτό λοιπόν είναι το μελλοντικό πρόσωπο του πολέμου: τεχνολογικά προηγμένο αλλά και με πληθώρα ηθικών ή νομικών ενστάσεων γύρω από τις ολοκληρωτικές πρακτικές του.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
