Θα Σε Περιμένω, Πάντα

Η Amy (Olga Kurylenko), μια φοιτήτρια αστρονομίας που εργάζεται ως κασκαντέρ σε ταινίες δράσης, έχει σχέση με τον Ed (Jeremy Irons), έναν μεγαλύτερο σε ηλικία παντρεμένο καθηγητή αστροφυσικής, με τον οποίο πρωτογνωρίστηκε σε μια ομιλία του τελευταίου πριν από 6 χρόνια. Επηρεασμένη από ενοχές για ένα τραγικό γεγονός του παρελθόντος για το οποίο δεν μιλά ποτέ, η Amy αρχίζει να συμφιλιώνεται με το παρελθόν της μέσα από τη σχέση με τον Ed. Κάποια στιγμή εκείνος εξαφανίζεται μυστηριωδώς από τη ζωή της. Συγκλονισμένη μαθαίνει για τον αιφνίδιο θάνατο του, αλλά εντελώς αναπάντεχα εξακολουθεί να λαμβάνει ηλεκτρονικά μηνύματα και ταχυδρομικά δέματα από τον ίδιο, ακόμη και αρκετές μέρες μετά από τη μέρα που πέθανε!

Κουραστικό, σοβαροφανές και τόσο δήθεν φιλμ που είναι δύσκολο να δεχτείς ότι προέρχεται από τον ίδιο άνθρωπο που μας έδωσε πρόσφατα το «Τέλειο χτύπημα» και φυσικά το αγαπημένο «Σινεμά ο Παράδεισος». Ο Giuseppe Tornatore προφανώς και στόχευε σε μεγάλα πράγματα όταν έγραφε το σενάριο του «Θα σε περιμένω, πάντα». Μια ερωτική ιστορία που συνεχίζεται ακόμη και μετά θάνατον, είναι οπωσδήποτε μια πρόκληση. Ειδικά από τη στιγμή που δεν υπακούει σε νόμους μεταφυσικούς- αν και κάτι τέτοιο τώρα που το σκέφτομαι θα ήταν ίσως μια κάποια λύση. Όμως όσα αδιέξοδα ή προβληματικά (ήπιος ο χαρακτηρισμός) παρακολουθούμε στην οθόνη, δύσκολα γίνονται αποδεχτά.

Στις λέξεις η ιστορία μπορεί να «ακούγεται» τουλάχιστον ενδιαφέρουσα, αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι αν μη τι άλλο αποκαρδιωτικό και αφελές. Ο χαρακτήρας του Irons γνωρίζοντας ότι το τέλος του πλησιάζει, φτιάχνει ένα ολόκληρο σύστημα από ηλεκτρονικά μέιλ, ταχυδρομικά δέματα και videos που λαμβάνει σε τακτά χρονικά διαστήματα η εμβρόντητη νεαρή σύντροφος του ακόμη και μετά από το θάνατο του. Κι όταν λέμε μετά δεν εννούμε 3-4 μέρες μόνο αλλά σχεδόν 5-6 μήνες από τη στιγμή του θανάτου του. Όπως αντιλαμβάνεται κανείς, το όλο στόρι (απλοϊκό και ρηχό) οδεύει αμετάκλητα προς την καταστροφή.

Το ψευτορομάντζο, οι παιδιάστικες ατάκες περί έρωτα που θυμίζουν ροζ λογοτεχνία και το μη-σενάριο της κακής αυτής ταινίας επιχειρούν μια σύνδεση του μυστήριου του σύμπαντος με το νόημα του αιώνιου έρωτα. Η φιλότιμη Olga Kurylenko κάνει ότι μπορεί αλλά αυτός ο «έρωτας» δεν σώζεται με τίποτα, ενώ ο Jeremy Irons σε όλη σχεδόν τη διάρκεια του φιλμ είναι καθισμένος μπροστά από την κάμερα του, «γράφοντας» τα περισπούδαστα μηνύματα του στη νεαρή φιλενάδα του. Αν και υποτίθεται ότι τη λατρεύει και θέλει μόνο την ευτυχία της, με τις πράξεις του αυτές εξακολουθεί να διαφεντεύει τη ζωή της ακόμη και μετά από το θάνατο του αντί να την αφήσει ήσυχη να συνεχίσει τη ζωή της. Αλλά αυτό δεν φαίνεται να προβλημάτισε κανέναν στο φιλμ…

Κωνσταντίνος Καϊμάκης