Δύο Σεφ Για Μια Γυναίκα

O Φρανσουά ζει ευτυχισμένος με τη γυναίκα του, Σαρλότ στην γαλλική επαρχία. Είναι σεφ και βρίσκεται κοντά στην απόκτηση του πρώτου του αστεριού Michelin, παρότι η σκέψη αυτή δείχνει να τον αγχώνει. Καθημερινά εργάζεται με πάθος στο εστιατόριο που ανήκει στην Σαρλότ, κληρονομιά από τον προηγούμενο σύζυγό της που χάθηκε στο τσουνάμι της Ταϊλάνδης το 2004. Μέχρι που μια μέρα ο χαμένος σύζυγος επιστρέφει…

Γαστριμαργική γαλλική ρομαντική κομεντί θα σκεφτεί κανείς και θα ταξιδέψει με το νου του σε φινετσάτα παριζιάνικα μέρη, με λαχταριστά εδέσματα και γευστικές ονειρώξεις. Άλλα όμως τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας καθώς τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει.

Το στόρι που εκτυλίσετται στη Μασσαλία κι όχι στην πρωτεύουσα του Φωτός, παρότι δείχνει αφελές έως και εξωπραγματικό, στην πραγματικότητα είναι το τελευταίο στοιχείο που ευθύνεται για το καλλιτεχνικό ναυάγιο του φιλμ.

Με χιούμορ ανύπαρκτο, γκροτέσκο ή απλώς κακόγουστο και χαρακτήρες αντιπαθείς, η παρακολούθηση της ταινίας κρίνεται τουλάχιστον προβληματική. Όλο το point της ιστορίας – οι δύο αντίθετοι και ανταγωνιστικοί άντρες υποτίθεται ότι αλληλοσυμπληρώνουν με τις αρετές (;) τους τις ανάγκες της Σαρλότ – είναι χτισμένη σε λάθος βάση. Ανεγκέφαλα αρσενικά, ρηχά θηλυκά, παρωχημένη σλάπστικ αισθητική και στο κέντρο του σύμπαντος είτε η απόκτηση ενός αστεριού Michelin είτε ενός μωρού με γαρνιτούρα τη διαφορετική φιλοσοφία μαγειρικής από τους δύο σεφ!

Αυτή η «Γαλλική κουζίνα» δεν είναι απλώς μια παιδαριώδης και απλοϊκή φάρσα. Είναι οδυνηρά επώδυνη για όλες τις αισθήσεις του θεατή και κάνει την παλιά, απλώς συμπαθητική κωμωδία με τους Φερναντέλ και Μπουρβίλ, να δείχνει συγκριτικά με αυτή ως ένα πραγματικό αριστούργημα.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης