Florence: Φάλτσο Σοπράνο

Η κοσμική Νεοϋορκέζα Florence Foster Jenkins (Meryl Streep) πιστεύει ότι είναι σπουδαία σοπράνο της όπερας ενώ στην πραγματικότητα είναι εντελώς φάλτσα. Ο σύζυγος και ατζέντης της, St Clair Bayfield (Hugh Grant), ένας Άγγλος αριστοκράτης και ηθοποιός, συντηρεί αυτή την ψευδαίσθηση δίχως να της χαλάει χατήρια. Όταν η Florence αποφασίζει να δώσει κονσέρτο στο θρυλικό Carnegie Hall το 1944, ο St Clair που λατρεύει την ιδιόρρυθμη σύζυγο του – αν και διατηρεί παράλληλη σχέση με άλλη γυναίκα (!) – ξέρει ότι καλείται να αντιμετωπίσει τη μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής του.

Η βασισμένη σε αληθινά γεγονότα ιστορία της Florence Foster Jenkins, μιας κοσμικής σοπράνο του περασμένου αιώνα που πίστευε ότι θα μπορούσε να γίνει η μεγαλύτερη τραγουδίστρια του κόσμου, παρουσιάζεται με όρους απόλυτου – αλλά και ανάλαφρου μαζί- ψυχαγωγικού θεάματος.

Ο πάλαι ποτέ σπουδαίος δημιουργός των «Επικίνδυνων σχέσεων» και του «Ωραίου μου πλυντήριου», ο Stephen Frears, προσεγγίζει δίχως διάθεση αναζήτησης ίχνους για βαθύτερο προβληματισμό ή ουσιαστικής κατανόησης του «φαινομένου» Jenkins – κάτι που για παράδειγμα πραγματοποιεί στη δική του ανώτερη «Μαργκερίτ» με την Κατρίν Φρο ο Ξαβιέ Τζιανολί που βγήκε πέρυσι στις αίθουσες – επιλέγοντας την ασφαλή οδό του κωμικού προσχήματος.

Αυτόματα η «Florence» μετατρέπεται σε μια ανώδυνη, αν και διασκεδαστική εν μέρει, ταινία που παρακολουθείται ευχάριστα χάρη και στην υψηλή υποκριτική ποιότητα των πρωταγωνιστών της, από τους οποίους ο φινετσάτος Hugh Grant ξεχωρίζει με άνεση. Η πρόκληση για την κορυφαία Meryl Streep θα ήταν σαφώς εντονότερη αν η ταινία είχε μια κάποια ροπή προς το δράμα, αλλά η απόφαση του Frears να αφήσει απ’ έξω τα αιχμηρά σημεία της ζωής της Jenkins (αναφέρονται πάντως η ασθένεια της σύφιλης από τον πρώτο γάμο της ενώ παρουσίαζεται με λεπτομέρειες η δισυπόστατη σχέση της με τον St Clair) τής επιτρέπει να έχει κάποιες υποκριτικές «παραφωνίες» που ξεπερνιούνται πάντως χωρίς ιδιαίτερες επιπλοκές.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης