Η Φαμίλια

Στη φιλήσυχη, μικροαστική οικογένεια Πούτσιο το κουμάντο κάνει ο βλοσυρός, ακριβοδίκαιος αλλά και αφοσιωμένος στα παιδιά του πατέρας. Ένας «έντιμος» καταστηματάρχης που μαθαίνει τη δουλειά στο μεγαλύτερο γιο του, ο οποίος είναι ίνδαλμα στο νεανικό πρωτάθλημα ράγκμπι. Όμως πίσω από το προσωπείο της ιδανικής οικογένειας κρύβεται το σκοτεινό, σαδιστικό πορτρέτο μιας σκληρής συμμορίας που κρύβει τα θύματα της σε δωμάτια του σπιτιού και ασυγκίνητα τα μέλη της συνεχίζουν τα γεύματα τους χωρίς να ενοχλούνται από τις κραυγές των αιχμαλώτων τους…

Δεν είναι όλα τα φιλμ προέλευσης λατινοαμερικάνικης σπουδαίας υφής ακόμη κι αν συνοδεύονται με διεθνείς βραβεύσεις (σαν αυτή της σκηνοθεσίας στη Βενετία για τη «Φαμίλια») ή αν αντλούν έμπνευση από αυθεντικές ιστορίες.

Η ιστορία των Πούτσιο σαφώς και σοκάρει, με τη σκηνοθεσία του αργεντίνου Pablo Trapero («Λευκός ελέφαντας»), να υπογραμμίζει εμφατικά τα πλέον δυνατά σημεία της. Ποια είναι αυτά; Το ανέκφραστο πρόσωπο του πάτερ- φαμίλια που προκαλεί μια αδιόρατη ένταση, οι σχέσεις εμπιστοσύνης και αγάπης μεταξύ των μελών της οικογένειας, τα καλοδουλέμενα σχέδια απαγωγής και η πραγμάτωση τους μέσα από κοφτές, άμεσες και ρεαλιστικές σεκάνς.

Τα προβλήματα του έργου αρχίζουν από τη στιγμή που η ωμή πραγματικότητα της ιστορίας καλείται να βρει την πολιτική ταυτότητα της (ο ήρωας είναι πρώην ασφαλίτης ενώ όλη η ιστορία προέρχεται από την πτώση της επταετούς αργεντίνικης χούντας και μετά) και τα καλλιτεχνικά αντίστοιχα της στα επίπεδα αλληγορίας και συμβολισμού. Ενώ το προφανές στοιχείο, ο τερατώδης πατέρας, είναι εύκολο να αποδομηθεί μέσα από σεναριακές προβλέψιμες συμβάσεις (όταν μια δουλειά χαλάει τα ρίχνει άγρια στο γιο του «που τον εμπιστεύτηκε», δίχνοντας το αληθινό πρόσωπο του), τα ζόρια για το σκηνοθέτη συνδέονται με την ανάλυση των υπόλοιπων χαρακτήρων και κυρίως του μεγάλου γιου, ο οποίος λίγο-πολύ εξιλεώνεται για την αιματοβαμμένη δράση του λόγω της βάπτισης του στην κολυμπήθρα του αίματος, φτάνοντας σε σημεία ακόμη και συμπάθειας εκ μέρους του θεατή.

Αστεία αν όχι επικίνδυνη σίγουρα η παραπάνω άποψη του Trapero, που έχει κι άλλες αστοχίες στην… σκοποβολή του: από το κοφτό μοντάζ στο παραλληλισμό της σκηνής του σεξ με τους φόνους που είναι κομματάκι άσχετο (αν όχι ο δημιουργός τους έχει σοβαρό ψυχολογικό θέμα προς επίλυση), έως τη συνολική ματιά του σκηνοθέτη στα κομμάτια της δράσης και της απεικόνισης της βίας, οι οποίες είναι «φωτοτυπίες» των αμερικανικών ταινιών δράσης και δη των γκαγκστερικών φιλμ του Κόπολα και του Σκορσέζε, χωρίς καμιά φρεσκάδα ή πρωτοτυπία στις μεταφορές τους.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης