Το Σώμα
Το ισπανικό θρίλερ τα τελευταία χρόνια έχει χαρίσει στο κοινό μερικές σπουδαίες ταινίες όπως το «Ορφανοτροφείο», ο «Θυρωρός» ή τα «Μάτια της Τζούλια». Δυστυχώς το «Σώμα» δεν είναι μια από αυτές.
Ένας άντρας τρέχει πανικόβλητος στη μέση της νύχτας, και τραυματίζεται θανάσιμα από ένα διερχόμενο αμάξι. Πρόκειται για το νυχτοφύλακα του κοντινού νεκροτομείου, από το οποίο διαπιστώνεται ότι λείπει μία σορός. Το σώμα της Μάικα Βιγιαβέρδε μιας διάσημης και πλούσιας κοσμικής γυναίκας, που πέθανε την ίδια μέρα, από ανακοπή καρδιάς έχει εξαφανιστεί ως δια μαγείας. Ο επιθεωρητής Χάιμε Πένια που αναλαμβάνει την διαλεύκανση της υπόθεσης υποπτεύεται ότι ο νεαρός σύζυγος της Μάικα, ο μόνος που μπορεί να τον βοηθήσει να ξετυλίξει το νήμα της εξαφάνισης, κρύβει κάποια μυστικά.
Η αλήθεια είναι πως η αρχή του έργου σε προϊδεάζει για ένα κυρίως πιάτο υψηλής κινηματογραφικής γευσιγνωσίας. Το πρώτο μέρος του έργου είναι διανθισμένο με έντονο μυστήριο, ψήγματα νουάρ στην υπόθεση και διαρκή κλεισίματα του ματιού στο ψυχολογικό θρίλερ (τι από όλα αυτά είναι αλήθεια: αναστήθηκε η νεκρή, κλάπηκε το πτώμα ή μήπως κάτι άλλο, πιο σατανικό κρύβεται πίσω από όλα αυτά;). Όλα αυτά ανοίγουν την… όρεξη για τρελά gore γλέντια.
Η συνέχεια όμως είναι απογοητευτική και η λύση στο φινάλε δεν πείθει ούτε κατά διάνοια για όσα απίθανα έχουν προηγηθεί στη διάρκεια της εφιαλτικής βραδιάς όπου ξεσπάει μια ισχυρή καταιγίδα και το νεκροτομείο απομονώνεται και γίνεται έρμαιο… ανατριχιαστικών φαινομένων. Οπτικές εντάσεις να δημιουργούν το ανάλογο κλίμα, το σάουντρακ να παίζει στη διαπασών τα έγχορδα εντείνοντας περισσότερο το σασπένς, αντικείμενα να σκάνε από το πουθενά στη μέση μιας σκηνής ώστε το μεταφυσικό να παίρνει προβάδισμα στον αγώνα δρόμου με τα άλλα είδη και, τέλος, οι δύο άντρες (ο αστυνομικός και ο βασικός ύποπτος) να παίζουν με υστερικές φωνές – ποτέ δεν κατάλαβα γιατί…- το ρόλο του θύτη και του θύματος.
Ο Oriol Paulo γνωστός σεναριογράφος από τα «Τα Μάτια της Τζούλια» και «El cor de la ciutat», υπογράφει με το «Σώμα» την πρώτη του σκηνοθεσία σε ταινία μεγάλου μήκους. Τα δάνεια που έχει χρησιμοποιήσει από κλασικές ταινίες είναι απλώς… αμέτρητα (από Χίτσκοκ και Φίντσερ μέχρι Τόμας Άλφρεντσον και Τορνατόρε) αλλά δεν υπάρχει σκηνοθετική συνοχή και μέτρο. Το χειρότερο όμως βρίσκεται αλλού και εδώ είναι μάλλον αδικαιολόγητος ο ισπανός καθώς αφορά την ειδικότητα του, το σενάριο. Από ένα σημείο και μετά το σενάριο είναι τόσο απροκάλυπτα αφελές – για να μην πούμε τίποτε πιο δυσφημιστικό- που καταντάει κακόγουστο ανέκδοτο.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
