Όλοι οι Καλοί Χωράνε

Η Γαλλία πλήττεται από ένα βαρύ χειμώνα και η νεοεκλεγείσα αριστερή κυβέρνηση ψηφίζει ένα νόμο που υποχρεώνει τους γάλλους πολίτες να φιλοξενούν στα σπίτια τους κατά τη διάρκεια του χειμώνα όσους συμπολίτες τους δεν έχουν στέγη. Ο πανικός που πιάνει σχεδόν όλους τους κατοίκους- αριστερούς και δεξιούς- μιας συνηθισμένης πολυκατοικίας του Παρισιού ύστερα από τη δημοσίευση του παραπάνω νόμου δεν έχει προηγούμενο.

Ο αμείλικτος δεξιός επιχειρηματίας που σιχαίνεται τους αστέγους και κατηγορεί τους φτωχούς για την μοίρα τους, κάνει ότι μπορεί για να αποφύγει την… καταδίκη του: μεταφέρει τη μητέρα του από το γηροκομείο στο σπίτι του ενώ προσφέρει στη μετανάστρια οικιακή βοηθό (που κάνει κάθε μέρα 1,5 ώρα με το μετρό μέχρι να φτάσει σπίτι του) 80 ευρώ την ημέρα ώστε να μείνει μαζί τους- εκείνη του ζητάει 100 κι απελπισμένος μπουρζουά συμφωνεί. Τα ίδια όμως και χειρότερα κάνει και η ιδεαλίστρια «αριστερή» του κάτω ορόφου που δεν μπορεί να «βάλει ένα ξένο» στο σπίτι της και πείθει την υπάλληλο του δήμου (και θαυμάστρια του συγγραφέα συζύγου της) να κάνει τα στραβά μάτια ώστε να εξαιρεθεί το σπίτι τους από το μέτρο…

Γουστόζικη, με αφηγηματικό ρυθμό και ευρηματικό ενίοτε πάντρεμα της πολιτικής σάτιρας και της ανάλαφρης ηθογραφίας, κωμωδία με βασικούς πρωταγωνιστές ένα κράμα από αναγνωρίσιμους σε όλους – Γαλλία, Ελλάδα, Συμμαχία- χαρακτήρες. Η επικαιρότητα της ιστορίας βοηθάει την Alexandra Leclère (δημιουργό του “Maman») να πει κάποια πράγματα με το όνομα τους, ακόμη κι αν αυτό δεν θα βρει σύμφωνους αρκετούς.

Η αλήθεια είναι πως η δημιουργός της ταινίας από ένα σημείο και μετά πέφτει στην παγίδα της ανάγκης να στρογγυλέψει αρκετά τις γωνίες της αιχμηρής αρχικά κριτικής της σε όλους τους ταξικά αρνητικούς πρωταγωνιστές της αναδεικνύοντας την ανθρωπιά (;) και τα θετικά του χαρακτήρα τους. Αφήνοντας λοιπόν στην άκρη τα επιμέρους κομμάτια της ιδεολογικής-πολιτικής αντιπαραθέσης που θα μονοπωλήσει η ερώτηση «ποιος είναι πιο κακός: ο δεξιός ή η αριστερή;», θα σταθούμε στα κωμικά εκείνα στοιχεία που αναδεικνύουν τον ψυχαγωγικό χαρακτήρα μιας ταινίας με μερικούς έξυπνους, κωμικούς διαλόγους που εκστομίζονται από σπαρταριστούς χαρακτήρες. Κάποιοι από αυτούς έχουν τη μερίδα του λέοντος. Όπως η καταπληκτική Karin Viard (χάρη στην ερμηνεία της στην «Οικογένεια Μπελιέ» ήταν υποψήφια στα περσινά Βραβεία Σεζάρ) που υποδύεται τη διακοσμητική σύζυγο του μπουρζουά επιχειρηματία, η οποία θα είναι ο καταλύτης στο να επικοινωνήσουν ουσιαστικά (φευ) όλα τα πρόσωπα του έργου. Αφελής πράγματι η προβλέψιμη κατάληξη του φιλμ αλλά πως θα μπορούσε να γίνει αλλιώς αφού πρόκειται για μια ανάλαφρη κωμωδία που δεν υποδύεται κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είναι;

Κωνσταντίνος Καϊμάκης