Status Update: Αννα Καλαϊτζίδου, ηθοποιός

Είναι πολύ ωραίο να συνεργάζεσαι με ανθρώπους που εκτιμάς και θαυμάζεις και εγώ είχα την τύχη να βρεθώ για πολλά χρόνια σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Η συνεργασία δεν ήταν αυτονόητη, ανανεωνόταν κάθε χρόνο από αμοιβαία επιλογή. Κάθε δουλειά την αντιμετώπιζα σαν πρώτη και σαν τελευταία. Η ασφάλεια ούτως ή άλλως δεν είναι συμβατή με το επάγγελμα μας. Βεβαίως το να δουλεύεις και να δημιουργείς έχοντας δίπλα σου ανθρώπους που εμπιστεύεσαι και εκτιμάς, είναι πολύ σπουδαίο και απελευθερωτικό.

Έχω δουλέψει αρκετές φορές εκτός της ομάδας του Θωμά Μοσχόπουλου. Κι είναι πολύ ωραίο γιατί έχεις την ευκαιρία να δοκιμάσεις τα υλικά σου και να τα επικοινωνήσεις με ανθρώπους που έχουν άλλο τρόπο και στη σκέψη και στην λειτουργία τους. Κι αυτό είναι λίγο σαν τη χημεία όπου κάθε στοιχείο φτιάχνει με ένα άλλο μία τελείως καινούργια και μοναδική ένωση!

Ποτέ δεν αισθάνθηκα την ανάγκη να σκηνοθετήσω. Μ’ αρέσει να χρησιμοποιώ και να μοιράζομαι την φαντασία μου στο πλαίσιο της πρόβας αλλά ποτέ δε φαντάστηκα τον εαυτό μου έξω από αυτή την προσπάθεια. Πόσω μάλλον να είμαι και έξω και μέσα. Νομίζω πως δεν το έχω καθόλου.

Η μισανθρωπία, θα έλεγα πως είναι απολύτως αντιφατική με την φύση του θεάτρου αλλά και καθόλου. Σε πρακτικό επίπεδο συνεργασίας δεν πιστεύω ότι μπορείς να λειτουργήσεις αν δεν αγαπάς και δέχεσαι απόλυτα τους συμπαίκτες σου. Σε ιδεολογικό επίπεδο όμως, αν θεωρήσουμε ότι ο μισάνθρωπος έγινε έτσι γιατί έβλεπε το ψέμα και την προσποίηση στους άλλους, αναζητώντας το απόλυτο, υπάρχει μία συγγένεια, αφού έστω και ρομαντικά ένας ηθοποιός σε κάτι απόλυτο προσπαθεί να πάει – παρότι αυτό μπορεί να είναι ανέφικτο.

Ισως οδηγούμουν στην απομόνωση αν δεν μπορούσα να συνεννοηθώ με τους ανθρώπους μου, τους φίλους μου. Αν ξαφνικά μιλούσαμε μια τελείως διαφορετική γλώσσα θα αισθανόμουν ήδη εξόριστη.

Μια μικρή χειρονομία που δηλώνει την αγάπη προς τον συνάνθρωπο θα μπορούσε να είναι ένα δείγμα υπομονής, ευγένειας και το να μπορεί κάποιος να ακούει χωρίς απαραίτητα να πρέπει να πει κάτι.

Αν η ενασχόληση μου με την Τέχνη κάτι θεραπεύει αυτό είναι πως μέσα από ιστορίες κάνω τους ανθρώπους να μπαίνουν στη θέση άλλων ανθρώπων – να λυτρώνονται έστω και για λίγο. Νομίζω ότι είναι πιο αποτελεσματικό από το να κάθεσαι να ακούς και κυρίως να βλέπεις ειδήσεις.

Όταν είμαι πάνω στη σκηνή με απορροφά η απόλυτη αίσθηση του παρόντος. Νιώθω πως όλα είναι απολύτως σημαντικά για το κάθε δευτερόλεπτο που συμβαίνουν.

Κατά το ξεκίνημα μου στο θέατρο, θυμάμαι να έχω πολύ όρεξη και ενέργεια. Όλο αυτό μου φαινόταν σχεδόν μαγικό και ακατόρθωτο. Χαίρομαι γιατί ακόμα, πολλές φορές, έχω ακριβώς την ίδια αίσθηση.

Το πιο σημαντικό στοιχείο στη ζωή μου πάντα ήταν οι άνθρωποι, οι φίλοι, οι οικογένειες που φτιάχνουμε στη ζωή – και τώρα πλέον, είναι, βεβαίως το παιδί μου.

Είμαι πολύ ικανοποιημένη από τη ζωή μου, οπότε φαντάζομαι πως αυτό μεταφράζεται και στο ότι είμαι πολύ ικανοποιημένη από την πορεία μου στη δουλειά μου μέχρι τώρα! Δεν θα μπορούσε να συμβαίνει το ένα χωρίς το άλλο.